VII SA/Wa 377/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi U. S., J. S., S. K., A. J., A. K., K. G., B. S., J. L. – w imieniu którego działa następca prawny Miasto [...], K. K., P. K., W. K., M. L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M. L. ("skarżący") na postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 377/15, odmawiające dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji, Stowarzyszenia [...] w B., Fundacji [...] w B., Stowarzyszenia [...] w B. i Stowarzyszenia [...] w B. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 20 lutego 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 2409). Pismem z dnia 8 marca 2017 r., złożonym osobiście w Sądzie tego samego dnia, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2017 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przesyłkę zawierającą ww. postanowienie odebrała jego żona podczas jego nieobecności, a on otrzymał je w dniu 3 marca 2017 r. Skarżący stwierdził ponadto, że z uwagi na uszkodzenie drukarki nie mógł wydrukować i przesłać zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżący zachował siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu 3 marca 2017 r., a w dniu 8 marca 2017 r. został złożony wniosek (prezentata Biura Podawczego, k. 2467). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie dopełnił należytej staranności przy składaniu zażalenia. Wyjaśnienia skarżącego, że uchybienie terminu do złożenia zażalenia zostało spowodowane przekazaniem mu postanowienia Sądu z dnia 6 lutego 2017 r. przez jego żonę w dniu 3 marca 2017 r. oraz uszkodzeniem drukarki i związanym z tym brakiem możliwości wydrukowania i przesłania zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowią uzasadnienia dla uznania braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Przesyłka zawierająca ww. postanowienie została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 20 lutego 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 2409), czego dowodzi zamieszczony na niej podpis "M. L.". Powyższe sprawia ponadto, że twierdzenia skarżącego o odebraniu przesyłki przez jego żonę nie są wiarygodne. Należy dodać, że zgodnie z art. 72 § 1 P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Oznacza to, że nawet gdyby odbiór przesyłki skierowanej do skarżącego potwierdziła jego żona, data doręczenia wiązałaby skarżącego w odniesieniu do wszelkich uprawnień czy obowiązków z tym związanych, w tym – w zakresie początku biegu terminów wynikających z P.p.s.a. W takiej sytuacji kwestia późniejszego oddania przesyłki adresatowi, przez osobę potwierdzającą jej doręczenie, nie wpływa na bieg tych terminów. Osoba taka, bowiem, podejmuje się oddania przesyłki właściwej osobie i ewentualne negatywne skutki z tym związane obciążają adresata. Podobnie, nie usprawiedliwia uchybienia terminowi fakt, że skarżący miał problemy techniczne z przygotowaniem zażalenia. To w interesie skarżącego, prowadzącego swoje sprawy starannie i z należytą uwagą, leży by zabezpieczyć możliwość przygotowania pisma procesowego (ewentualnie także poza miejscem zamieszkania) i nadania go w terminie. Należy przy tym podkreślić, że zażalenie składane do Sądu nie musi być mieć formy wydruku komputerowego – skarżący mógł je napisać odręcznie. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, ponieważ strona dopuściła się niedbalstwa. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 921/14, LEX nr 1 634 813). W niniejszej sprawie, przesyłka zawierająca postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2017 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 20 lutego 2017 r., a zatem skarżący miał możliwość złożenia zażalenia w terminie. Gdyby jednak przesyłkę odebrała jego żona (co stoi w sprzeczności z informacjami, znajdującymi się w aktach sprawy), fakt zbyt późnego przekazania przesyłki skarżącemu oraz problemy techniczne, związane z przygotowaniem zażalenia, również nie usprawiedliwiałyby zachowania skarżącego, tj. uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.