II SAB/Wa 219/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. J. z dnia 24 czerwca 2017 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 września 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej rozliczenia rocznego emerytury policyjnej postanawia: - odrzucić zażalenie -

Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę K. J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 września 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej rozliczenia rocznego emerytury policyjnej. W dniu 24 czerwca 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu zażalenia wnoszący stwierdził, że Sąd I instancji nie rozpoznał sprawy i nie odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów, wniosków i przywołanego orzecznictwa. Sprawa zdaniem skarżącego powinna zostać rozpoznana w trybie i na zasadach określonych w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z zestawienia treści art. 173 § 1 z art. 58 § 1 pkt 1 i art. 194 § 1 pkt 1a ww. ustawy wynika, że na wydane w niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna. W związku z powyższym zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 173 § 1 i art. 194 § 1 pkt 1a ustawy. Wniesionego w dniu 24 czerwca 2017 r. pisma nie można, również uznać za skargę kasacyjną, bowiem nie zawiera podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia co zgodnie z art. 177 a p.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym. Wnosząc skargę kasacyjną profesjonalny pełnomocnik powinien zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w jej treści wskazać naruszone przepisy, jako podstawy kasacyjne. Wnoszący ma obowiązek literalnego wyliczenia podstaw kasacyjnych oraz określenia, na czym polegało ich naruszenie w ramach obu podstaw kasacyjnych (por. wyrok NSA I GSK 1027/14 z dnia 13.01.2016 r. LEX nr 2032546). Wymagania odnoszące się do skargi kasacyjnej spowodowane są tym, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Sąd ten może badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (por. wyrok NSA z dnia 08.12.2015 r. sygn. akt II OSK 909/14 LEX nr 1989272). W związku z powyższym zażalenie z dnia 24 czerwca 2017 r. wniesione przez skarżącego osobiście na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.