I OZ 1141/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 195/17 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 195/17 o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. 2

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Jak wskazano w jego uzasadnieniu, skarżący pismem z dnia 9 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia uznając, że Sąd I instancji nie orzekł o całości skargi. Podniósł, iż Sąd ten poprzestał na przyjęciu powagi rzeczy osądzonej, natomiast pominął kwestię orzekania organu w innych sprawach niż prawo i wysokość wypłacanych świadczeń. W jego ocenie nie przeanalizował, że wyłącznie od decyzji wydanych na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 708 ze zm.) przysługuje środek odwoławczy do sądu powszechnego, a zatem w przypadku innych rozstrzygnięć organu dotyczących stosunków administracyjnoprawnych funkcjonariuszy Policji w stanie spoczynku wyłączono kognicję sądów powszechnych. Ponadto Sąd nie rozpoznał zarzutów wskazanych w skardze w zakresie nieuwzględnienia uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II UZP 3/10, naruszenia art. 158 w zw. z art. 35 K.p.a., art. 11 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz art. 190 Konstytucji RP. Wedle Sądu I instancji zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia skutecznego wniosku o uzupełnienie postanowienia. Z tych powodów, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji tego postanowienia. Zażalenie nań wniósł K. J. postulując jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania i wydania orzeczenia prawem przewidzianego. W jego uzasadnieniu skarżący podniósł zarzuty dotyczące nieprawidłowego, w jego mniemaniu, odrzucenia skargi przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Dotyczy to również postanowienia (p. art. 166 P.p.s.a.). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w tym przepisie dotyczy więc sytuacji, w której jest ono niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2017 r. orzekł o całości skargi uznając, że jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu meriti do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego wyrzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Trafnie przeto doszło do odmowy uzupełnienia postanowienia. Eksponowane przez skarżącego we wniosku rzekome wady stanowią bowiem bardziej okoliczności merytoryczne, niż formalne, podczas gdy odrzucenie skargi wyklucza merytoryczne badanie jej zasadności. Natomiast podniesione przezeń w uzasadnieniu zażalenia kwestie dotyczące błędnego, jego zdaniem, odrzucenia skargi przez Sąd I instancji, nie mogły być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu, które dotyczy wyłącznie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia. Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. ----------------------- 2