I OZ 1142/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 195/17 o odrzuceniu zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 195/17 odrzucające skargę K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. 2

Postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 195/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie K. J. na postanowienie tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2017 r. odrzucające skargę K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W jego uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż odpis postanowienia z dnia 26 kwietnia 2017 r. wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o dopuszczalności skargi kasacyjnej, a także terminie i sposobie jej wniesienia doręczono skarżącemu w dniu 8 maja 2017 r. W dniu 9 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) K. J., powołując się na art. 58 § 1 pkt 4 i art. 194 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o sprostowanie podstawy prawnej. Jak wskazał Sąd meriti, postanowienie z dnia 26 kwietnia 2017 r. wydane zostało na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., bowiem skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o rozliczeniu rocznym emerytury policyjnej jest niedopuszczalna z uwagi na niewłaściwość sądu administracyjnego. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego podstawą prawną postanowienia nie był wskazany w treści zażalenia przepis art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Właściwym środkiem zaskarżenia przysługującym od powyższego postanowienia była zatem, zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna, o czym skarżący został pouczony w piśmie z dnia 5 maja 2017 r., przy którym doręczono mu odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Tym samym wniesienie przez K. J. zażalenia, jako niewłaściwego środka zaskarżenia, pomimo tego, że Sąd przesyłając odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem prawidłowo pouczył go o środku zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej, spowodowało jego odrzucenie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J. postulując jego uchylenie. W jego uzasadnieniu podniósł zarzuty dotyczące nieprawidłowego, w jego mniemaniu, odrzucenia skargi przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie zaś do treści art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Z punktu 1a art. 194 § 1 P.p.s.a. wynika, że zażalenie przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 tej ustawy. Do postanowień, wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, kończących postępowanie w sprawie należy zaliczyć postanowienia o odrzuceniu skargi. A zatem generalnie środkiem odwoławczym wnoszonym od tego typu postanowień jest skarga kasacyjna. Jednakże z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że wyłączono możliwość wnoszenia skarg kasacyjnych od postanowień o odrzuceniu skargi z powodu: złożenia skargi po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), nieuzupełnienia w terminie jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.), nieuiszczenia, mimo wezwania, należnego wpisu (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Na tego rodzaju postanowienia w obowiązującym stanie prawnym przysługuje środek odwoławczy w postaci zażalenia (zob. art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a.). Zaskarżone obecnie postanowienie nie należy do tej kategorii postanowień o których mowa w art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a., a zatem nie przysługuje na nie zażalenie, ale – stosownie do normy art. 173 § 1 P.p.s.a. – skarga kasacyjna. Podstawę prawną tego orzeczenia stanowił bowiem przepis art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – Sąd meriti uznał, iż sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego. Powyższe daje podstawę do stwierdzenia, że wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie z dnia 26 kwietnia 2017 r. prawidłowo zostało uznane przez Sąd I instancji za niedopuszczalne. Nadto wyjaśnić należy, że Sąd meriti nie mógł potraktować wniesionego od zaskarżonego postanowienia "zażalenia" jako skargi kasacyjnej, a to dlatego, że pismo to nie spełniało warunków niezbędnych do uznania go za ten środek zaskarżenia. Stosownie do normy art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Natomiast skarżący sporządził pismo z dnia 9 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) osobiście. Przy czym z akt sprawy nie wynika, by należał on do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a. Co mając na uwadze, na zasadzie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2