I OZ 1450/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 219/17 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 8 czerwca 2017 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 września 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej rozliczenia rocznego emerytury policyjnej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 219/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie K. J. na postanowienie z dnia 8 czerwca 2017 r. o odrzuceniu skargi. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucono skargę K. J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 września 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej rozliczenia rocznego emerytury policyjnej. W dniu 24 czerwca 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając ww. zażalenie powołał się na art. 173 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 1 i art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a. i wskazał, że na wydane w niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna. W związku z powyższym zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 173 § 1 i art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a. W ocenie Sądu wniesionego w dniu 24 czerwca 2017 r. pisma nie można również uznać za skargę kasacyjną, bowiem nie zawiera podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, co zgodnie z art. 177a P.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym. Wnosząc skargę kasacyjną profesjonalny pełnomocnik powinien zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. w jej treści wskazać naruszone przepisy, jako podstawy kasacyjne. Wnoszący ma obowiązek literalnego wyliczenia podstaw kasacyjnych oraz określenia, na czym polegało ich naruszenie w ramach obu podstaw kasacyjnych. Wymagania odnoszące się do skargi kasacyjnej spowodowane są tym, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Sąd ten może badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 1 sierpnia 2017 r. wniósł K. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z powyższego przepisu wynika zatem, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi z przyczyn, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 czerwca 2017 r. odrzucił skargę K. J. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych objętymi właściwością sądów powszechnych, są sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczących ubezpieczeń społecznych, emerytur i rent, a także sprawy wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy decyzji we właściwym terminie (art. 476 § 2 i 3 k.p.c.), zaś organami rentowymi są także organy emerytalne resortów spraw wewnętrznych (art. 476 § 4 pkt 3 k.p.c.). Wobec powyższego Sąd uznał, że nie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o rozliczeniu rocznym emerytury policyjnej. Postanowienie z dnia 8 czerwca 2017 r. o odrzuceniu skargi jest zatem postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, na które przysługuje skarga kasacyjna. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doręczając odpis orzeczenia pouczył skarżącego o przysługującym prawie do wniesienia ww. środka zaskarżenia. Wobec wniesienia przez K. J. zażalenia na postanowienie z dnia 8 czerwca 2017 r. zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.