II SA/Rz 355/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. M. i G. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wstępnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości postanawia przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy obejmujące zwolnienie od związanych ze sprawą kosztów sądowych.

M. M. wskazując na brak finansowych możliwości poniesienia kosztów sądowych bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania, w treści skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] zwróciła się o zwolnienie od nich; wniosek w tym zakresie podtrzymała w złożonym następnie urzędowym formularzu PPF. Wg jego uzasadnienia oraz zawartego w nim i złożonego w wyniku wezwania dodatkowego oświadczenia, wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, mimo wspólnego zamieszkiwania z matką (współskarżącą G. M.). Jedyne źródło jej utrzymania stanowi wynagrodzenie za pracę (1/2 etatu) w wysokości 840 zł. brutto (666 zł. netto), wydatkowane na opłaty za gaz, energię elektryczną, wodę i kanalizację – 100 zł., opał – 30 zł., telefon – 60 zł., środki higieny – 30 zł., wyżywienie – 380 zł., podatki i opłaty – 26 zł. oraz odzież – 40 zł. Oprócz mieszkania o pow. 50 m² nie posiada innego majątku przedstawiającego większą wartość. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez osobę wnioskującą braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Stosownie do powyższego, o przyznaniu w tym zakresie prawa pomocy decyduje przede wszystkim ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana z uwzględnieniem sytuacji majątkowej, dochodów i wydatków jej oraz osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (jeżeli takie są). Przyjmując prowadzenie przez wnioskodawczynię 1-osobowego gospodarstwa domowego oraz mając na uwadze wysokość deklarowanych przez nią miesięcznych dochodów, należy stwierdzić brak możliwości partycypowania przez nią chociażby w części w związanych z jej udziałem w sprawie kosztach sądowych. Pozostająca do jej dyspozycji kwota 666 zł. miesięcznie kształtuje się na poziomie minimum socjalnego i o ile wg dokonanej oceny pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, nie stwarza możliwości poczynienia dodatkowych oszczędności. W tej sytuacji, mimo że warunkujący merytoryczne rozpoznanie skargi wpis obiektywnie nie jest kwotą wysoką (w niniejszej sprawie 100 zł.), w zestawieniu z w/w dochodami i ponoszonymi wydatkami stanowiłby dla skarżącej znaczące i trudne do poniesienia obciążenie. Tym samym należy uznać, że wnioskodawczyni bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania nie jest w stanie opłacić we własnym zakresie kosztów sądowych, zwłaszcza że niezależnie od bardzo niskich dochodów, nie posiada też praktycznie żadnych wartościowych składników majątkowych, przy pomocy których mogłaby się z tego obowiązku wywiązać. Brak jest przy tym uzasadnionych przesłanek mogących świadczyć o tym, że w najbliższym czasie jej możliwości płatnicze mogą ulec poprawie w stopniu, który uzasadniałby np. przyznanie jej częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Uznając w przedstawionej sytuacji wniosek M. M. za uzasadniony w całości, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.