II OZ 231/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. i R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2278/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi K. P., D.K. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: 1. oddalić zażalenie K.P. 2. odrzucić zażalenie R. P.

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2278/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie K.P. na postanowienie tego Sądu z dnia 3 grudnia 2025 r. odrzucające skargę kasacyjną K.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2278/24 o odrzuceniu skargi w części dotyczącej K. P. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd podniósł, że zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, zaś przepisy art. art. 175 § 2-3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Tym samym w niniejszej sprawie wniesione osobiście przez skarżącą – czyli K. P. – zażalenie Sąd uznał za niedopuszczalne. To zaś implikuje Sąd do odrzucenia wniesionego przez nią osobiście zażalenia jako niedopuszczalnego. Zażaleniem K. P. i R. P. zaskarżyli powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania. Skarżący w zażaleniu zawarli wniosek o: 1. stwierdzenie, że dotychczasowy tok sprawy oraz zastosowanie art. 220 § 3 p.p.s.a. naruszają art. 45, art. 77 ust. 2, art. 2, art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka; 2. potraktowanie zażalenia jako "zastrzeżenia konstytucyjnego co do sposobu stosowania art. 220 § 3, art. 243-246, art. 252 i art. 199 p.p.s.a w sprawach Skarżącej; 3. zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie oraz zobowiązanie właściwych organów do zawieszenia postepowań administracyjnych dotyczących garaży położonych przy ul. [...](działki [...], [...], [...]) do czasu prawomocnego zakończenia postępowania spadkowego o sygn. I Ns 136/24 na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a.; 4. ponowne i realne rozpoznanie wniosków Skarżącej o przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie, z uwzględnieniem skali toczących się przeciwko Skarżącej postępowań oraz rzeczywistej sytuacji majątkowej i rodzinnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie trzeba wyjaśnić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem, którego sposób sporządzania określają przepisy prawa. Dlatego co do zasady sporządzenie skargi kasacyjnej jest obarczone tzw. "przymusem adwokackim". Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny i nie może podlegać wyłączeniu z uwagi na jakiekolwiek szczególne okoliczności występujące po stronie skarżącej. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezachowanie "przymusu adwokacko-radcowskiego" w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a., stanowi brak niepodlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 5.09.2024 r., III FZ 357/24; z 29.08.2024 r., III FZ 282/24; z 22.08.2024 r., II OZ 387/24). Skoro zatem zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 3 grudnia 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało złożone bez zachowania wspomnianego przymusu, to jako niedopuszczalne z innych przyczyn w rozumieniu art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., podlegało odrzuceniu. Za prawidłowe należy w tych okolicznościach uznać zatem odrzucenie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2025 r. Odnosząc się natomiast do zażalenia wniesionego przez R. P. stwierdzić należało, iż podlegało ono odrzuceniu jako niedopuszczalne. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę, która nie jest adresatem postanowienia, ponieważ skutki prawne dotyczą wyłączenie adresata takiego postanowienia. W niniejszej sprawie jest nią wyłącznie skarżąca K. P. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.