II GSK 983/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Piotr Ostrowski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 2950/21 w sprawie ze skargi D. we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 26 lutego 2021 r. nr POD.503.192.2020.SP.WF.3 w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. we W. na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 2950/21, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę D. we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 26 lutego 2021 r. w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła D. we W., zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o rozpoznanie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego we Wrocławiu z dnia 22 września 2020 r. znak WIF-WR-I.8520.1.59.2017. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 100 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2301 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.f.) poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu przez WSA i tym samym nieprawidłowe przyjęcie, że wskazana w nim opinia Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tzw. opinia sanitarna), która jest załącznikiem wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki, może mieć charakter negatywny, tzn. może ona stwierdzać, że podmiot wnioskujący o udzielenie zezwolenia nie spełnia wymogów lokalowych, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu prowadzi do wniosku, że mowa jest w nim o opinii pozytywnej, tzn. potwierdzającej spełnianie wymogów lokalowych do uzyskania zezwolenia na prowadzenie apteki przez podmiot o to wnioskujący; 1.2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 101 pkt 1 w zw. z art. 97 w zw. z art. 100 ust. 2 pkt 4 p.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w sprawie i w konsekwencji tego nieuprawnione przyjęcie przez WSA, że nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o odmowie udzielenia Spółce zezwolenia na prowadzenie apteki z uwagi na niespełnianie przez nią wymogów do udzielenia zezwolenia w zakresie tzw. wymogów lokalowych; – które to naruszenia skutkowały niezasadnym oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., zamiast jej uwzględnieniem i uchyleniem skarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2.1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; powoływanej dalej jako: k.p.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji tego nieuprawnione przyjęcie przez WSA, że w sprawie interes społeczny nie sprzeciwiał się zawieszeniu przez DWIF na okres prawie 3,5 roku postępowania w sprawie o udzielenie spółce zezwolenia na prowadzenie apteki; 2.2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 98 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji tego nieuprawnione przyjęcie przez WSA, że zawieszenie przez DWIF postępowania na okres ponad 3,5 roku, w rezultacie którego nastąpiło obejście wymogów do udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ustanowionych ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1015; powoływaną dalej jako: ustawa nowelizująca z 2017 r.) nie stanowiło naruszenia wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady równoważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony; 2.3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 12 w zw. z art. 98 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji tego nieuprawnione przyjęcie przez WSA, że zasada szybkości postępowania nie sprzeciwiała się zawieszeniu postępowania i wydania decyzji w oparciu o dokumenty złożone przez spółkę w czerwcu 2017 r.; 2.4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej z 2017 r. poprzez niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji tego nieuprawnione przyjęcie przez WSA, że złożony przez spółkę wniosek o udzielenie zezwolenia nie zawierał braku formalnego w postaci braku pozytywnej opinii sanitarnej potwierdzającej spełnianie wymogów lokalowych do udzielenia zezwolenia, o której mowa w art. 100 ust. 2 pkt 4 p.f., w konsekwencji czego postępowanie to było prowadzone – na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej z 2017 r. – na podstawie przepisów ustawy – Prawo farmaceutyczne w brzmieniu sprzed wejścia w życie tej nowelizacji – które to naruszenia skutkowały niezasadnym oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., zamiast jej uwzględnieniem i uchyleniem skarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. W pierwszej kolejności należy podnieść, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się już do analogicznych w istocie problemów prawnych w zbliżonych stanach faktycznych spraw (por. wyrok NSA z 13 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 2372/21; wyrok NSA z 19 września 2018 r., sygn. akt II GSK 1266/18; wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 450/18, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny przedstawione w uzasadnieniach wskazanych powyżej wyroków NSA, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, a zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów przywołanych rozstrzygnięć. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zaskarżoną decyzję o udzieleniu wnioskodawcy zezwolenia na prowadzenie apteki uznał, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Jak już sygnalizowano wyżej w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, dodatkowo powiązane z przepisami prawa materialnego. Sposób sformułowania zarzutów oraz argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały przedstawione w taki sposób, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie – potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniami materialnoprawnymi. Przystępując do oceny podniesionych zarzutów należy na wstępie wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny pozostając w granicach zakreślonych podniesionymi w skardze kasacyjnej zarzutami kasacyjnymi, po dokonaniu oceny ich zasadności, doszedł do przekonania, że nie są one zasadne, nie podważają bowiem skutecznie zgodności z prawem wydanego w sprawie rozstrzygnięcia Sądu. Po pierwsze, nie może być uznany za zasadny zarzut nieuprawnionego zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej (pkt 2.4 petitum skargi kasacyjnej). Trafnie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznał w tej sprawie Sąd pierwszej instancji w ślad za organem, że do rozpoznania złożonego przez Spółkę wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie apteki powinny mieć zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne sprzed ustawy nowelizującej, skoro datą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie była data sprzed nowelizacji. Taki pogląd prawny jest prawidłowy. Prawidłowo zatem organ, analizując wniosek, sprawdzał czy spełnia on te wymogi, które były przewidziane przez przepisy obowiązujące przed nowelizacją. Wobec wszczęcia postępowania przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, organ nie mógł zastosować regulacji prawnej w brzmieniu po nowelizacji. Jest to zresztą pogląd utrwalony w dotychczasowym orzecznictwie (por. m.in. wyrok NSA z 12 września 2019 r., sygn. akt II GSK 606/19; wyrok NSA z 13 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 2372/21 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, nie mogły zostać także uwzględnione wywody skargi kasacyjnej podkreślające, iż "Spółka korzystając z przepisów przejściowych oraz wykorzystując instytucję zawieszenia postępowania administracyjnego uruchomiła aptekę z pominięciem regulacji wynikających z nowelizacji z 2017 r. Tymczasem regulacje te zostały powodowane interesem społecznym, przede wszystkim troską o życie i zdrowie pacjentów" (s. 12 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Zdaniem NSA, tego typu argumentacja, nawiązująca do nadużycia prawa i działania celowego strony dla ominięcia przepisów nowej ustawy, nie może odnieść oczekiwanych przez kasatora skutków, gdyż legalności zaskarżonego wyroku nie podważa sam fakt, że wniosek został złożony przed wejściem w życie nowelizacji. Niezależnie od powodów złożenia przez Spółkę wniosku o zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w dacie sprzed nowelizacji, istotne znaczenie dla tego, które przepisy miały w sprawie zastosowanie, miał jedynie fakt złożenia wniosku, a tym samym wszczęcia postępowania, przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Z tego powodu do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku zastosowanie miały przepisy obowiązujące w dacie złożenia wniosku, co jednoznacznie przesądził art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne. Zastosowanie zatem w niniejszej sprawie przepisów sprzed nowelizacji było prawidłowe. W ocenie NSA, nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 64 § 2 k.p.a. W analizowanym zakresie bowiem, za nie bez znaczenia należy uznać to, że o ile przepis ust. 1 art. 100 przywołanej ustawy stanowi rzeczywiście o tym, co powinien zawierać wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej - co jasno wynika z konwencji językowej, którą na jego gruncie operuje ustawodawca stanowiąc o wniosku zawierającym określone tym przepisem obligatoryjne treści i dane - o tyle w przepisie ust. 2 art. 100 wymienionej ustawy mowa jest już o tym, co do wniosku należy dołączyć, a więc innymi słowy o jego załącznikach (w tym między innymi w pkt 4 o opinii Państwowej Inspekcji Sanitarnej o lokalu zgodnie z odrębnymi przepisami) zawierających, jak wynika z tego przepisu wymagane nim dokumenty, w tym - jeżeli nie przede wszystkim – szeroko rozumiane oświadczenia o cechach oświadczeń wiedzy, które jak wynika to z kolei z logiki pisemnego ze swej istoty postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki, stanowią przedmiot ocen i weryfikacji organu, przed którym postępowanie to się toczy. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, za uzasadniony należy uznać wniosek, że nie bez powodu na gruncie przywołanej regulacji ustawodawca dokonał wymienionego wyodrębnienia. Było to działanie celowe. Znajduje to swoje potwierdzenie w treści art. 101 pkt 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne, z którego wynika, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie spełnia warunków określonych między innymi w art. 100 ust. 2 ustawy, a więc również wówczas - jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć - gdy nie legitymuje się opinią Państwowej Inspekcji Sanitarnej o lokalu zgodnie z odrębnymi przepisami, której brak uzasadnia ocenę o niespełnianiu warunku koniecznego do wydania zezwolenia, albowiem wnioskodawca nie wykazał jego spełniania składając wskazany dokument. Prowadzi to do konstatacji, że opinia negatywna, a nawet brak wymienionej opinii nie stanowi przesłanki oceny skuteczności wniosku w sprawie o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, lecz przesłankę wydania decyzji rozstrzygającej w przedmiocie wniosku o wydanie wymienionego zezwolenia, co tym samym oznacza, że wymienione postępowanie może być skutecznie zainicjowane, mimo niedołączenia do wniosku opinii, o której mowa w pkt 4 ust. 2 art. 100 ustawy - Prawo farmaceutyczne, albowiem jej brak nie stanowi przeszkody jego wszczęcia. W związku z powyższym źródła prawnego obowiązku działania organu w rozpatrywanej sprawie oraz treści tego obowiązku nie można było upatrywać w art. 64 § 2 k.p.a., którego naruszenie zarzucała nieskutecznie strona skarżąca kasacyjnie (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 450/18 oraz wyrok NSA z 19 września 2018 r., sygn. akt II GSK 1266/18 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut kwestionujący zawieszenie postępowania administracyjnego z powodu zagrożenia interesowi społecznemu (pkt 2.2 petitum skargi kasacyjnej). W tym kontekście należy przypomnieć, że postanowienie organu o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia może być kwestionowane w drodze zażalenia. Natomiast przyjęty na gruncie niniejszej sprawy pogląd, że brak opinii PPIS "nie stanowi przesłanki oceny skuteczności wniosku w sprawie o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, lecz przesłankę wydania decyzji rozstrzygającej w przedmiocie wniosku o wydanie wymienionego zezwolenia, co tym samym oznacza, że wymienione postępowanie może być skutecznie zainicjowane, mimo niedołączenia do wniosku opinii, o której mowa w pkt 4 ust. 2 art. 100 ustawy - Prawo farmaceutyczne, albowiem jej brak nie stanowi przeszkody jego wszczęcia", jest utrwalony w orzecznictwie (por. m.in. por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 450/18; wyrok NSA z 13 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 2372/21 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem NSA, skarżąca kasacyjnie nie wykazała skutecznie, że w tej sprawie zachodził taki stan faktyczny, który podważałby możliwość podzielenia tego stanowiska z uwagi na "zagrożenie interesu społecznego". Powołane w tym zakresie argumenty, dotyczące rozumienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli z uwzględnieniem zadań aptek związanych z ochroną zdrowia publicznego, nie podważają skutecznie prawidłowości zaskarżonego wyroku. Nie mogą być także uznane za trafne wszystkie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia prawa materialnego opisane szczegółowo w petitum skargi kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że z literalnego brzmienia przepisu art. 99 ust. 2 pkt 4 p.f. nie wynika, iż dołączona do wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej opinia sanitarna musi stwierdzać spełnienie przez lokal wymagań technicznych i zdrowotnych. Dołączenie przez wnioskodawcę negatywnej opinii sanitarnej pociąga za sobą natomiast ryzyko wydania przez WIF decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W tym stanie rzeczy słusznie wezwano stronę do uzupełnienia wniosku wyłącznie o tytuł prawny do lokalu apteki na dzień złożenia tegoż wniosku. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, iż organ ma rację podnosząc, że strona dołączyła wszystkie wymagane dokumenty określone w art. 100 ust. 2 p.f. Rację ma także Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, iż poza tym przed wydaniem zaskarżonej decyzji w dniu 31 lipca 2020 r. inspektorzy farmaceutyczni Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektoratu we Wrocławiu dokonali oględzin lokalu wskazanego we wniosku jako miejsce prowadzenia apteki ogólnodostępnej, a po dokonanych oględzinach, WIF postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2020 r. zaopiniował lokal pozytywnie. Należy mieć tu bowiem na uwadze, co trafnie podkreślił WSA w uzasadnieniu, że stwierdzono, iż lokal apteki spełnia warunki określone w art. 97 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne oraz spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 września 2002 r. w sprawie wykazu pomieszczeń wchodzących w skład powierzchni podstawowej i pomocniczej apteki (Dz. U. z 2002 r., Nr 161, poz. 1338 ze zm.), rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakim powinien odpowiadać lokal apteki (Dz. U. z 2002 r., Nr 171, poz. 1395 ze zm.), rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 września 2002 r. w sprawie danych wymaganych w opisie technicznym lokalu przeznaczonego na aptekę ogólnodostępną (Dz. U. z 2002 r., Nr 161, poz. 1337 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 października 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. z 2002 r., Nr 187, poz. 1565 ze zm.). Mając na uwadze sposób sformułowania zarzutu kasacyjnego, nie mogła też przynieść oczekiwanego rezultatu argumentacja skargi kasacyjnej nawiązująca w tym zakresie do nadużycia prawa i działania celowego strony dla ominięcia przepisów nowej ustawy, sformułowana w uzasadnieniu zarzutu nieuprawnionego zawieszenia postępowania w celu zastosowania przepisów prawa w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej (pkt. 2.1 i 2.3 skargi kasacyjnej), o czym była mowa powyżej. Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 12 k.p.a. opisanym w punkcie 2.3 petitum skargi kasacyjnej. W ocenie NSA, zawieszeniu postępowania nie sprzeciwia się bowiem zasada szybkości postępowania. Zasada ta musi bowiem uwzględniać wymóg dotyczący rzetelności prowadzenia postępowania oraz brać pod uwagę działania, jakie podejmują organy i strony w celu uzyskania od razu prawidłowego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie izby aptekarskiej, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia wyrażonej w art. 12 k.p.a. w zw. z art. 98 § 1 k.p.a. zasady szybkości postępowania. Szybkość działania organów administracji nie może być bowiem celem samym w sobie, gdyż każda sprawa musi być dokładnie rozpatrzona pod względem faktycznym i prawnym z uwagi na to, że wymaga tego zasada praworządności i prawdy obiektywnej. W ocenie NSA, za nietrafny należało także uznać wielokrotnie powielany i powtarzany w różnych konfiguracjach podstaw kasacyjnych zarzut naruszenia art. 98 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela myśl, która przyświecała Sądowi pierwszej instancji, że dotyczył on zawieszenia postępowania, jednak zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż z omawianego przepisu k.p.a. wynika, że to od oceny organu zależy czy, w przypadku spełnienia przesłanek przez stronę wnoszącą podanie o zawieszenie postępowania, zawiesi prowadzone postępowanie. Fakultatywność zawieszenia nie oznacza konieczności zawieszenia. Rację ma także WSA i GIF, iż można tak rozumieć interes społeczny i słuszny interes strony, że sprzyja mu prowadzenie postępowania administracyjnego zmierzającego do nadania uprawnienia w postaci wydania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej stronie wnioskującej, natomiast w sytuacji, gdy strona jest świadoma, iż na dzień złożenia wniosku o zawieszenie postępowania nie spełnia przesłanek do uzyskania żądanego uprawnienia, nie naruszało prawa zawieszenie postępowania do czasu usunięcia przeszkody w wydaniu pozytywnego rozstrzygnięcia i umożliwienie Stronie podjęcia stosownych czynności. W tym zakresie pogląd WSA przedstawiony w zaskarżonym wyroku nie jest nieprawidłowy. Odnosząc się zatem do wskazanych wyżej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane rozstrzygnięcie zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie izby sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Nieusprawiedliwione są zatem również procesowe zarzuty kasacyjne. WSA w Warszawie, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie Sąd ocenił tę sytuację faktyczną, która wystąpiła w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niezasadne są wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. W każdej kwestii, której dotyczyła skarga kasacyjna, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że prawidłowe jest rozstrzygnięcie Sądu I instancji, w którym podzielił on argumentację organu. Z tego powodu, ponieważ skarga kasacyjna okazała się niezasadna, NSA orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zasądzając od D. we W. na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, obejmujący wynagrodzenie pełnomocnika organu z tytułu udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a.