II FZ 959/13

II FZ 959/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 czerwca 2013 r., III SA/Łd 12/13 w przedmiocie wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 22 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2013 r., III SA/Łd 12/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek A. M. (zwanego dalej skarżącym) o wyłączenie sędziów od orzekania w sprawie. Skarżący wskazywał, że ci sami sędziowie orzekali już w jego sprawach, dlatego w kolejnych - powinni zostać wyłączeni od orzekania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek, argumentując, że w sprawach nie zachodziła tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, zatem wniosek o wyłączenie od orzekania nie zasługiwał na uwzględnienie. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, w którym wskazał m.in., że wskazani sędziowie orzekali wielokrotnie w sprawach z jego skarg, ale wnioski o wyłączenie sędziów były odrzucane. W efekcie sędziowie z jednego wydziału orzekali w sprawach swoich kolegów, co miało implikować brak obiektywnej oceny. Na kilku stronach zażalenia skarżący polemizował z wyrokami zapadłymi w sprawach ze swoich skarg. Opisywał je jako krzywdzące i niesprawiedliwe. Zwrócił uwagę na stronniczość w orzekaniu, lekceważenie przepisów prawa i podstawowych obowiązków sędziowskich. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 2. Do zażaleń stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. dotyczące skargi kasacyjnej. Jednocześnie – w odniesieniu do instytucji skargi kasacyjnej – podkreśla się, że Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji ocenia prawidłowość działania sądu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe uwagi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia z dnia 25 czerwca 2013 r. prawidłowo ustalił, iż w niniejszej sprawie w stosunku do sędziów brak było podstaw do wyłączenia z mocy ustawy. Sąd pierwszej instancji przeprowadził szczegółowy wywód i szeroko oraz logicznie uzasadnił swoje stanowisko, wyjaśniając, że okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego musi być realna, a nie wynikać jedynie z subiektywnego przekonania strony. Przytoczone przez skarżącego argumenty w ocenie osoby postronnej nie budzą niepokoju co do zachowania bezstronności przez sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącego, że przewodniczący składu orzekającego, będący jednocześnie przewodniczącym wydziału był nieobiektywny, w sytuacji kiedy "oceniał pracę swoich podwładnych", a pozostali sędziowie nie byli bezstronni bowiem "orzekali w sprawie swoich kolegów". Skarżący podniósł, że: "Nie można zgodzić się z sugestiami jakoby w tym postępowaniu istniało jedynie subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego wyznaczonego do rozpoznania jej sprawy. W sposób wyczerpujący, enumeratywnie wskazano wiele poważnych powodów, które obiektywnie (podkreślenie sądu) powodowały u skarżącego (podkreślenie sądu) utratę zaufania do bezstronności sędziów". Powyższe zdanie wskazuje na to, że skarżący utożsamia swoje subiektywne przekonanie z przekonaniem, które może mieć obiektywny obserwator. Podążając tym tokiem myślenia można żądać wyłączenia wszystkich sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego od rozpatrywania skargi kasacyjnej złożonej przez skarżącego w tej sprawie, zakładając, że będą oni nieobiektywni, ponieważ z sentencji postanowienia III SA/Łd 12/13 z dnia 25 czerwca 2013 r. wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekał w składzie trzech sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, a to będzie się wiązało z koniecznością "orzekania w sprawie swoich kolegów", kiedy skarga kasacyjna będzie rozpatrywana przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 3. Do pozostałych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się bowiem nie dotyczą one kwestii wyłączenia sędziego, a w istocie stanowią polemikę z zapadłymi rozstrzygnięciami w innych sprawach. Skarżący w treści zażalenia podniósł m.in., że: "Sprawy dotyczyły postępowania zabezpieczającego, które nielegalnie usiłuje przekształcić Naczelnik Urzędu Skarbowego w zajęcie egzekucyjne z jawnym przyzwoleniem przez tych sędziów na rażące łamanie prawa (...)"; "Sędziowie błędnie ustalili stan faktyczny w kluczowej w sprawie kwestii (...). Na wyżej wykazany ogrom bezprawia złożono w terminie skargę kasacyjną". 4. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. i 198 p.p.s.a.