I FZ 265/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia doradcy podatkowego K. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 133/13 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 3 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 133/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił wniosek K. D. z dnia 4 listopada 2013 r. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 czerwca 2013 r. w przedmiocie zwrotu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że z akt wynika, że pełnomocnik strony - doradca podatkowy K. D. otrzymał wyrok z uzasadnieniem w dniu 3 lipca 2013 r., stąd 14 –dniowy termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku upływał dnia 17 lipca 2013 r. Dlatego wniosek pełnomocnika z dnia 4 listopada 2013 r. jest spóźniony, gdyż został złożony po terminie zakreślonym w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wniósł o jego uchylenie, gdyż jest niezgodne z prawem i zobowiązanie Sądu I instancji do wydania postanowienia z urzędu przed Naczelnym Sądem Administracyjny, a także zawarcie w rozstrzygnięciu stanowiska w kwestii rozliczania wynagrodzenia za czynności pełnione przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Pełnomocnik wywiódł, że Sąd I instancji samowolnie i dobrowolnie zakwalifikował pismo z dnia 4 listopada 2013 r. jako wniosek o uzupełnienie wyroku. Podniósł, że żąda wypłaty zaległego wynagrodzenia przez Sąd I instancji za sprawę zakończoną przed NSA. Podkreślił, że nie może tak być, że pełnomocnik z urzędu nie otrzymuje przysługującego mu wynagrodzenia, a działanie Sądu I instancji jest niezgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 157 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni, od daty doręczenia wyroku, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że strona wniosku o uzupełnienie wyroku nie złożyła. W przedłożonym do Sądu I instancji piśmie z dnia 4 listopada 2013 r. pełnomocnik strony wniósł o przyznanie zwrotu kosztów i wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej. Zatem zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo z dnia 4 listopada 2013 r. zostało przez Sąd I instancji błędnie zakwalifikowane jako wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 czerwca 2013 r. Biorąc pod uwagę powyższe należy zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I FZ 100/14, w którym to Sąd wskazał, że błędne zakwalifikowanie pisma z dnia 4 listopada 2013 r. jako wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 12 czerwca 2013 r. skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia i następnie postanowienia z dnia 13 lutego 2013 r. odrzucającego zażalenie na to postanowienie. Stąd zasadne jest uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem rozpoznania przez Sąd I instancji złożonego przez pełnomocnika strony – doradcę podatkowego K. D. wniosku z dnia 4 listopada 2013 r. o przyznanie zwrotu kosztów i wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.