I FZ 159/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki, , , po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 459/13, oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 stycznia 2013 r., nr [...], w przedmiocie określenia zlikwidowanej spółce cywilnej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług i orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników tej spółki za jej zaległości podatkowe za miesiące czerwiec, lipiec, wrzesień 2010 r. i styczeń 2011 r. oraz umorzenia postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności byłego wspólnika spółki za miesiące maj i sierpień 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 459/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu wniosku B.B. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji skarżąca nie wykazała, że w sprawie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskująca ograniczyła się bowiem wyłącznie do ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie decyzji skutkować będzie powstaniem straty. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest tymczasem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony. 2. W zażaleniu, sporządzonym przez pełnomocnika skarżącej, wniesiono o uchylenie postanowienia z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 459/13 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) poprzez błędne zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych; art. 163 § 1-2 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 u.p.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowego uzasadnienia skarżonego postanowienia; art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP na skutek ograniczenia prawa skarżącej do Sądu wskutek bezzasadnej odmowy przyznania mu prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja zażalenia nie podważa w żaden sposób skutecznie stanowiska Sądu pierwszej instancji. Zarzuty zażalenia jak i jego uzasadnienie zmierzają do wykazania nieprawidłowości w postanowieniu wydanym w przedmiocie prawa pomocy. Tymczasem zaskarżone postanowienie zostało wydane w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd ocenił, że skarżąca nie wykazała, iż zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi podstaw do przypisania Sądowi pierwszej instancji błędu w zajętym stanowisku. Z akt sprawy wynika, że skarżąca, poza stwierdzeniem, że zamierza spłacić zaległość podatkową i odsetki, nie podała żadnych okoliczności uprawdopodobniających, iż w jej sytuacji zachodzą, wymienione w art. 61 § 3 u.p.p.s.a, przesłanki do wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwiał pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji