I FZ 470/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 459/13 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 30 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (określenie zobowiązania podatkowego oraz orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej) postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z 4 kwietnia 2013 r., I SA/Gd 459/13, Przewodniczący Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku wezwał pełnomocnika B. B. do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 30 stycznia 2013 r. w kwocie 500 zł. W zażaleniu na powyższe zarządzenie zgłoszono wniosek o jego uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa, a także § 1 pkt 2 i § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w sprawie nie ma zastosowania § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia (dotyczący wpisu stałego w sprawach z zakresu zobowiązań podatkowych, w wysokości 500 zł). Skarżąca wskazała bowiem wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 12.838 zł, toteż sprawa dotyczy należności pieniężnej. W tej sytuacji wysokość wpisu powinna zostać ustalona w oparciu o § 1 pkt 2 rozporządzenia (wpis stosunkowy) i wynosi 400 zł, a nie 500 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, którą w szczególności: określono zlikwidowanej spółce cywilnej, której skarżąca była wspólnikiem, zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. i 2011 r., a ponadto orzeczono wobec skarżącej, jako byłego wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej, o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki. Sporne rozstrzygnięcie organu podatkowego nie ogranicza się zatem do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, co uzasadniałoby pobranie wpisu stałego, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia (por. np. post. NSA z 2 grudnia 2008 r., I FZ 424/08, CBOSA). W świetle art. 115 § 1-5 Ordynacji podatkowej, określenie wysokości zobowiązania rozwiązanej spółki cywilnej z tytułu podatku od towarów i usług może nastąpić tylko w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności osób trzecich, w którym uczestniczą byli wspólnicy spółki cywilnej, a postępowanie to powinno być uwieńczone wydaniem decyzji na podstawie tych przepisów oraz art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej o odpowiedzialności solidarnej wskazanych z imienia i nazwiska byłych wspólników, za określone co do wielkości za dany okres rozliczeniowy zaległości podatkowe rozwiązanej spółki cywilnej (szerzej por. np. post. NSA z 24 stycznia 2012 r., I FZ 521/11, CBOSA). Nie ulega w związku z powyższym wątpliwości, że decyzja taka, jak zaskarżona w przedmiotowej sprawie, w sposób bezpośredni wiąże się z należnością pieniężną, tj. konkretnie wskazaną (określoną) kwotą zobowiązania podatkowego, a dodatkowo orzeka o odpowiedzialności osób trzecich (byłych wspólników spółki cywilnej) za zaległości podatkowe spółki (por. np. post. NSA z 13 lutego 2013 r., I FSK 1764/12, CBOSA). Tym samym, mając na uwadze treść art. 231 Ppsa, należy przyjąć, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, toteż należny jest w niej wpis stosunkowy, a nie stały, jak to ustalono w zaskarżonym zarządzeniu. Trafne są w związku z powyższym zarzuty zażalenia, jak i wywiedziona w jego uzasadnieniu konkluzja, że wpis w niniejszej sprawie – przy wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia – powinien wynosić 400 zł (§ 1 pkt 2 rozporządzenia). Uzasadniało to orzeczenie jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 Ppsa.