VIII SA/Wa 37/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 21 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Postanowieniem z 21 października 2022r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "DIAS", "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy"), w wyniku rozpatrzenia zażalenia J. B. (dalej: "skarżący", "zobowiązany") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (dalej: "Naczelnik US", "organ egzekucyjny") z 19 sierpnia 2022 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej: "KRUS") z 29 sierpnia 2011 r. od nr [...] do nr [...]. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia DIAS wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2000; dalej: "kpa") oraz art. 18 w zw. z art. 18 i art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 479 ze zm.; dalej: "upea"). Postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącego, na podstawie wystawionych przez KRUS tytułów wykonawczych z 29 sierpnia 2011 r. o numerach [...] obejmujących zaległości w składkach na ubezpieczenie społeczne rolników za okres 04/2001 r., 01-04/2002 r., 01-04/2003 r., 01-04/2004 r., 03,04/2005 r., 01,03,04/2006 r., 02-04/2007 r., 02-04/2008 r., 01,10-12/2009 r. i 01-12/2010 r.; wystawionego przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K., tytułu wykonawczego z 16.09.2016 r. nr [...], obejmujący nienależnie pobrane płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych; wystawionych przez Wójta Gminy G. tytułów wykonawczych z 10.02.2016 r. o nr [...]; z dnia 02.02.2017 r. o nr [...]; z dnia 04.02.2017 r. o nr [...]; z 06.09.2017 r. nr [...] oraz z 17.07.2017 r. o nr [...], obejmujących opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz łączne zobowiązanie pieniężne za okres 04-12/2015 r., 2016r i 01-06/2017 r.; wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. tytułów wykonawczych z 28.02.2019 r. o nr [...] i z 24.01.2020 r. nr [...], obejmujących grzywny nałożone w drodze mandatów karnych. W toku prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych postępowania egzekucyjnego Naczelnik US zawiadomieniem z 12.04.2022 r. nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu 2.05.2022 r., zaś bank potwierdził jego odbiór 12.04.2022 r. Pismem z 5 maja 2022r., które wpłynęło do organu egzekucyjnego 6 maja 2022r. zatytułowanym "Skarga", skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej czynności w przedmiocie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego i umorzenie postępowania egzekucyjnego nr [...] lub o uchylenie w całości zaskarżonej czynności z 12.04.2022r w sprawie nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz "przysądzenie dłużnikowi od wierzyciela zwrotów kosztów postępowania egzekucyjnego według norm przypisanych". Jednocześnie skarżący wniósł o zabezpieczenie skargi i zawieszenie w całości postępowania egzekucyjnego w sprawie nr [...] aż do czasu prawomocnego zakończenia sprawy w Sądzie. W uzasadnieniu wskazał, że wnosi skargę na czynność Naczelnika US z 12.04.2022 r. w przedmiocie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w sprawie egzekucyjnej nr [...] z uwagi na to, że postępowanie egzekucyjne powinno być w całości umorzone. Zauważył, że obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczą się sprawy dotyczące kwestii zadłużenia i jego umorzenia w KRUS, które nie zostały jeszcze prawomocnie zakończone. Ponadto podniósł, że zastosowany został zbyt uciążliwy środek egzekucyjny w obecnie trudnym czasie, tj. w okresie pandemii koronawirusa COVID-19. Zakwestionował kwotę zadłużenia twierdząc, że jest stanowczo zawyżona. W dalszej części pisma skarżący skupił się na okolicznościach zdrowotnych i materialnych, które w związku z pandemią koronawirusa COVID-19 pogorszyły się, co może skutkować likwidacją gospodarstwa rolnego, które jest jego jedynym źródłem utrzymania. Naczelnik US postanowieniem z 12 maja 2022r. oddalił skargę skarżącego na zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego znak [...] z dnia 12 kwietnia 2022 r. Powyższe postanowienie, postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2022r. zostało uchylone. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał w dniu 19 sierpnia 2022 r. postanowienia: nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem z 5.05.2022 r., w części dotyczącej umorzenia oraz zawieszenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności wierzycieli: Gminy G., Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. i Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem przepisów ustawy i oddalenia skargi na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej z 12.04.2022 r. nr [...]. [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez KRUS z 29.08.2011 r. od nr [...] do nr [...]; Nadto postanowieniem z 19.08.2022 r. [...] Naczelnik US odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez KRUS w dniu 29.08.2011 r. od nr [...] do nr [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ egzekucyjny wyjaśnił, że podstawą zawieszenia postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie okoliczności, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 56 § 1 upea, a których wystąpienia, na podstawie analizy wniosku skarżącego i dokumentów zebranych w sprawie nie dopatrzył się w realiach tej sprawy. Dodatkowo powołał się na treść pisma wierzyciela, z którego wynika, że przedmiotowe w sprawie tytuły wykonawcze od nr [...] do nr [...] nie zostały zawieszone i są w dalszym ciągu aktualne. Tytuł wykonawczy nr [...] został ograniczony do egzekucji kosztów egzekucyjnych. Wskazał także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokami z 12.05.2022 r. sygn. akt VIII SA/Wa 966/21 oraz sygn. akt VIII SA/Wa 968/21 oddalił skargę w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji z 19.08.2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego skarżący podniósł, że jest ono krzywdzące, godzi w jego interes majątkowy i egzystencję jego oraz rodziny. Nadto wskazał, że sytuacja finansowa i zdrowotna uległa pogorszeniu po infekcji koronawirusa COVID-19. Przewlekle choruje od 2005 r., co bardzo obciąża finansowo. W związku z tym, możliwości zarobkowe i płatnicze są bardzo ograniczone i zdobycie niezbędnych środków jest obiektywnie niemożliwe. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia lub o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 21 października 2022 r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z 19 sierpnia 2022r. nr [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia DIAS przypomniał na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania, zarzuty i argumentację zażalenia. Podkreślił, że instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na przerwaniu, na czas określony biegu tego postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód w jego dalszym prowadzeniu, na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Chodzi o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego oraz, co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia. Podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego stanowi przepis art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zauważył również, że od dnia 30.07.2020 r. treść poszczególnych przepisów upea, w tym art. 56, uległa zmianie w związku z treścią ustawy z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070). Według jednak art. 13 ust. 1 wspomnianej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438, ze zm.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przywołał następnie treść art. 56 § 1 upea w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r., po czym wskazał, że organ odwoławczy wywiódł, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego jest możliwe jedynie w przypadku wystąpienia przynajmniej jednej z wyżej określonych przez ustawodawcę okoliczności, uniemożliwiających prowadzenie dalszego postępowania. Przywołany przepis nie pozostawia więc organowi swobody co do orzekania o zawieszeniu. W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidziano bowiem instytucji fakultatywnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku o charakterze pieniężnym. Powyższe oznacza, że organ nie może wskazać jako powodu zawieszenia, innej przyczyny niż wyraźnie wskazana w ustawie. Tym samym DIAS, podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, który stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnił przy tym, że samo złożenie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stanowi podstawy wskazanej w art. 56 § 1 upea do jego zawieszenia. Samo żądanie strony nie tworzy bowiem po stronie organu egzekucyjnego obowiązku zawieszenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Wniesienie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego winno być poparte wskazaniem okoliczności wymienionych w ww. artykule. Wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stanowi oświadczenia woli składanego w celu doprowadzenia do czasowego przerwania stosowania środków egzekucyjnych, ale oświadczenie wiedzy dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia postępowania. Z powyższych względów uznał, że podnoszona we wniosku skarżącego kwestia toczących się w Sądzie Administracyjnym w Warszawie spraw dotyczących zadłużenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego w KRUS z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników objęte tytułami wykonawczymi od nr [...] do nr [...] nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego w świetle art. 56 § 1 upea. Podobnie, w jego ocenie na kwestię zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie ma także wpływu trudna sytuacja finansowa i zdrowotna skarżącego. Okoliczności te nie zostały bowiem wymienione w treści art. 56 § 1 upea. Zatem wniosek skarżącego nie mógł skutkować zawieszeniem postępowania egzekucyjnego z przyczyn w nim wskazanych. Organ odwoławczy nie stwierdził również, by w sprawie zaistniała którakolwiek z innych przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania wymienionych w powołanym przepisie. Z tych względów uznał, że w sprawie nie wystąpiły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która ma charakter opisowy skarżący, występując o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zawieszenie postępowania egzekucyjnego lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania uznał, że rozstrzygnięcie DIAS jest krzywdzące i godzi w jego interes majątkowy oraz egzystencję jego i jego rodziny. W pozostałym zakresie, argumentacja skargi odnosi się do trudnej sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej skarżącego. W tym względzie skarżący podniósł, iż w ostatnim czasie jego sytuacja finansowa i zdrowotna bardzo się pogorszyła po infekcji koronawirusa Covid-19. Poza tym przewlekle choruje od 2005r., co go bardzo obciąża finansowo. Ponadto w jego rodzinie jest konflikt na tle majątkowym, który uniemożliwia prawidłowe prowadzenie gospodarstwa rolnego i godne życie. W związku z powyższym, jego możliwości zarobkowe i płatnicze są faktycznie bardzo ograniczone i zdobycie niezbędnych środków jest obiektywnie niemożliwe, o czym dodatkowo świadczą dowody: z przesłuchania stron, zaświadczenia lekarskiego w aktach, paragonów fiskalnych z apteki wydruk nr [...], nr [...], nr [...], akt Sądu Okręgowego w R. sygn. [...], akt Sądu Rejonowego w K. sygn. [...] oraz dowody inne w aktach. Mając na uwadze swoją szczególną sytuację i nadzwyczajne okoliczności oraz trudne czasy zaskarżone postanowienie uznał za naruszające prawo. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 1634; dalej "ppsa"), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 2492) sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Przypomnieć w tym miejscu należy, że przedmiotem kontroli Sądu w realiach niniejszej sprawy jest postanowienie DIAS o odmowie, na wniosek skarżącego zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec niego na podstawie tytułów wykonawczych KRUS z 29 sierpnia 2011r. od nr [...] do nr [...] obejmujących zaległości w składkach na ubezpieczenie społeczne rolników, doręczonych w dniu 30 września 2011 r. Zdaniem skarżącego, w sprawie wystąpiły przesłanki zawieszenia tego postępowania wymienione w treści art. 56 § 1 upea, w związku z toczącymi się w Sądzie Administracyjnym w Warszawie sprawami dotyczącymi zadłużenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego w KRUS z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników objęte wymienionymi wyżej tytułami wykonawczymi, jak również z powodu jego trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej, która uległa pogorszeniu w związku z pandemią COVID – 19. Organy w sprawie zgodnie przyjęły, że powołane we wniosku i opisane wyżej okoliczności nie stanowią podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, gdyż nie zostały wymienione w treści art. 56 § 1 upea. Spór między stronami dotyczy zatem oceny, czy w realiach rozpoznawanej sprawy wystąpiły podstawy do zawieszenia na wniosek skarżącego postępowania egzekucyjnego, na podstawie treści art. 56 upea. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany, w brzmieniu do dnia 29 lipca 2020 r. - z osobą zmarłego, zaś od dnia 30 lipca 2020 r. – ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Z przytoczonego przepisu wynika, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego niewątpliwie jest związane z wystąpieniem pewnych okoliczności, uniemożliwiających prawidłowy tok postępowania. Zawieszenie postępowania może nastąpić z urzędu albo na żądanie wierzyciela. Należy przy tym zauważyć, że art. 56 § 1 upea, wymienia przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobody co do orzekania o zawieszeniu, jak również nie zezwala na uwzględnienie innych powodów, aniżeli wyraźnie wskazane w ustawie. Sama natomiast ocena, czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania wniosku przez organ egzekucyjny. Instytucja zawieszenia postępowania polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek powstania przeszkód w prowadzeniu egzekucji. Następuje przerwanie na czas określony biegu postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód do jego dalszego prowadzenia, a samo zawieszenie postępowania następuje na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Chodzi tu zatem o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego, gdyż powstanie przeszkód przed rozpoczęciem postępowania, uniemożliwia w ogóle jego wszczęcie (por. wyrok NSA z 17 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 899/21). W doktrynie i w orzecznictwie wskazuje się, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego możliwe jest tylko w przypadkach wymienionych w art. 56 § 1 pkt 1- pkt 5 upea, a organ egzekucyjny związany jest zakresem przesłanek warunkujących zawieszenie. Brak jest zatem podstawy prawnej do zawieszenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn innych niż wymienione w tych przepisach. Jeśli zatem zachodzi którakolwiek ze wskazanych wyżej przesłanek, wówczas organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. Z drugiej zaś strony, w przypadku niewystąpienia żadnej z ustawowych przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny postępowania zawiesić nie może (por. np. wyrok WSA w Białymstoku z 21 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 594/18; dostępny w internetowej bazie informacji o sprawach pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Z treści omawianego przepisu wynika również, że nie przewiduje on zawieszenia postępowania egzekucyjnego na wniosek zobowiązanego (dłużnika). Wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stanowi zatem oświadczenia woli składanego w celu doprowadzenia do czasowego przerwania stosowania środków egzekucyjnych, ale oświadczenie wiedzy dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia postępowania, które stanowi podstawę do podjęcia przez organ egzekucyjny działań z urzędu. Jednocześnie wskazać trzeba, że ocena czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z 20 października 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 544/174). Wobec powyższego stwierdzić należy, że rozpoznając wniosek skarżącego organy obu instancji zasadnie dokonały oceny, czy wskazane w nim okoliczności mieszczą się w katalogu przesłanek, o których mowa w art. 56 § 1 upea, a także czy którakolwiek z przyczyn obligujących organ do zawieszenia postępowania w stanie faktycznym sprawy wystąpiła. Zdaniem Sądu, ocena organów w tym zakresie jest prawidłowa. Wbrew stanowisku skarżącego organy zasadnie stwierdziły zatem, że wśród przyczyn zawieszenia nie zostały wymienione okoliczności na które powołuje się skarżący. W szczególności przepisy art. 56 upea nie przewidują zawieszenia postępowania egzekucyjnego z powodu trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Nie mogą zaś być one zatem skutecznie podnoszone w ramach przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego co do których ustawodawca nie pozostawia żadnej swobody organom egzekucyjnym. Tym samym wskazane przez skarżącego okoliczności nie zostały wymienione ani w art. 56 § 1 pkt 1 - pkt 4 upea, ani nie stanowią innego przypadku przewidzianego w ustawie (art. 56 § 1 pkt 5 upea). W art. 56 § 1 pkt 5 upea nie wskazano bezpośrednio kolejnej podstawy zawieszenia postępowania; upea odwołuje się tu bowiem do "innych przypadków przewidzianych w ustawach". Dotyczy to jednak takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje bądź upoważnia organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. Zatem, tylko inne ustawy mogą określać inne, niż zawarte w art. 56 § 1 pkt 1 - pkt 4 upea, podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze przywołaną wykładnię art. 56 § 1 upea, wskazać należy, że organy w sprawie prawidłowo uznały, że wniosek skarżącego nie wymienia żadnej z podstaw prawnych wymienionych w art. 56 § 1 upea, dających podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu, z akt sprawy nie wynika również, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w powołanym wyżej przepisie ustawy egzekucyjnej. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że postanowienie to jest zgodne z prawem. Wskazywane przez skarżącego okoliczności, jak i dowody pozostają bowiem bez wpływu na zasadność wniosku o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Z tego też względu Sąd, działając na podstawie przepisów art. 119 pkt 3 oraz art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.