III FZ 425/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lutego 2023 r., I SA/Gl 1205/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 15 lipca 2022 r., nr 2401-IEW2.720.1.2022.12 UNP: 2401-22-159676 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 6 lutego 2023 r., I SA/Gl 1205/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił T. S. (dalej: "Skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 15 lipca 2022 r., nr 2401-IEW2.720.1.2022.12 UNP: 2401-22-159676, w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. W uzasadnieniu sąd wskazał, że złożony wniosek dotyczył postanowienia wydanego w toku postępowania egzekucyjnego, a więc jest to akt, który nie dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków strony Skarżącej, zatem nie podlega wykonaniu i dlatego nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na powyższe postanowienie, pismem z 7 marca 2023 r., Skarżący wniósł zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W rozpatrywanej sprawie, zasadnicze znaczenie ma charakter prawny aktu, objętego wnioskiem Skarżącego. Zauważyć w tym miejscu należy, jak też słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zaskarżone skargą postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zostało wydane w toku postępowania egzekucyjnego i odnosi się do zarzutów na to postępowanie, a zatem jest aktem prawnym nienoszącym znamion wykonalności. Nie wynika z niego wprost obowiązek nadający się do wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji. Nie kreuje on zatem żadnego nowego obowiązku, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonany w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności. Zatem w sytuacji, gdy Skarżący domagał się wstrzymania postanowienia, które nie nadaje się do wykonania, to dokonana przez sąd pierwszej instancji ocena o niezasadności wniosku o wstrzymanie tego aktu jest prawidłowa. Prawidłowości wydanego przez sąd rozstrzygnięcia nie podważają również zarzuty i argumenty zażalenia. W szczególności niezasadny jest argument dotyczący lakoniczności oraz nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. W ocenie NSA, sąd wyczerpująco wskazał przyczyny, które legły u podstaw odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazał jakimi powodami się kierował, przytoczył podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz odniósł się do okoliczności niniejszej sprawy. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.