VII SA/Wa 1099/14

Dnia 4 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska Sędzia WSA Bogusław Cieśla Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wyłączenie sędziego w sprawie ze skargi D.W., M.W., M.W., J.W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia odmówić wyłączenia sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E.M. od rozpoznawania przedmiotowej sprawy

W dniu 7 lipca 2014 r. do niniejszej sprawy wpłynął wniosek skarżących o wyłączenie od rozpoznawania sprawy VII SA/Wa 1099/14 sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E.M., argumentując to tym, iż sędzia jest niesprawiedliwa, stronnicza, pozbawia ich prawa do rozpoznania sprawy bez wzywania do opłat i odrzucając skargę w trybie bezprocesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Orzekając o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia sędziego Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały takie okoliczności obiektywne, które uzasadniają odsunięcie sędziego od rozpoznawania sprawy. Sąd stwierdził, że takie okoliczności nie zaistniały. Zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie w niniejszym postępowaniu. Nie może być okolicznością uzasadniającą wyłączenie sędziego subiektywne odczucie skarżących odnośnie wydania przez tego sędziego orzeczeń w innych postępowaniach sądowoadministracyjnych, z którymi skarżący się nie zgadzają. Odnośnie nie wzywania skarżących do opłat wskazać trzeba, że Sąd w pierwszej kolejności bada dopuszczalność wniesienia skargi. Jeżeli po zbadaniu dopuszczalności Sąd stwierdzi, że z jakiegokolwiek powodu skarga nie może być rozpoznana (uchybienie terminu do jej wniesienia, niezachowany tryb wniesienia skargi, brak właściwości Sądu i inne) – to stosownie do art. 222 p.p.s.a. nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Rozczarowanie, co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego, czy też podjętych w jego ramach rozstrzygnięć nie może stanowić podstawy do wyłączenia sędziego na podstawie przesłanek wymienionych w art. 18, czy 19 p.p.s.a. Zarzuty odnoszące się do tej kwestii mogą być podnoszone w środkach odwoławczych od ewentualnych orzeczeń sądu I instancji, natomiast nie mogą one w żadnym razie stanowić podstawy do uwzględnienia tego rodzaju wniosku i wyłączenia w związku z tym konkretnego sędziego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte z dnia 19 czerwca 2008 r., I OSK 966/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2011 r., I OZ 291/11, publ: www.cbois.nsa.gov.pl). "Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego (wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z 13 grudnia 2005 r., SK 53/04, na który powołuje się skarżąca) celem wyłączenia sędziego jest wyeliminowanie "wszelkich przyczyn, mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy", nie chodzi przy tym o wątpliwości istniejące subiektywnie, gdyż prowadziłoby do negacji spójności i pewności prawa oraz do nieprzewidywalnych skutków w praktyce orzeczniczej. Wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. ma ponadto zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów. W konsekwencji, nie może służyć umożliwieniu stronie wybierania składów sędziowskich według jej subiektywnego odczucia" (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2014 r., II OZ 648/14, publ: www.cbois.nsa.gov.pl). Dodatkowo wskazać należy, iż sędzia E.M. złożyła oświadczenie datowane na 17 lipca 2014 r., z którego wynika, iż nie zachodzą w stosunku do niej okoliczności określone w art. 19 p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w sprawie. W ocenie Sądu prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, zatem wniosek o jej wyłącznie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 19 p.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wyłączenia sędziego E.M. od rozpoznawania niniejszej sprawy.