II OZ 1286/14

Sygn. akt II OZ 1286 / 14 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu2 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1099/14 w zakresie odmowy wyłączenia sędziego w sprawie ze skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: oddalić zażalenie.

Sygn. akt II OZ 1286 / 14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącym D. W., M. W., M. W. i J. W. wyłączenia sędziego WSA Ewy Machlejd od rozpoznania przedmiotowej sprawy. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, we wniosku skarżący stwierdzili, że sędzia Ewa Machlejd jest niesprawiedliwa, stronnicza i pozbawia ich prawa do rozpoznania sprawy bez wzywania do opłat, odrzucając skargę w trybie bezprocesowym. Odmawiając wyłącznie ww. sędziego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w sprawie nie zaistniały obiektywne okoliczności, które uzasadniają odsunięcie sędziego od jej rozpoznawania. Nie może być okolicznością uzasadniającą wyłączenie sędziego subiektywne odczucie skarżących odnośnie wydania przez tego sędziego orzeczeń w innych postępowaniach sądowoadministracyjnych, z którymi skarżący się nie zgadzają. Następnie Sąd wskazał na procedurę z art. 222 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oraz podkreślił, że rozczarowanie, co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego, czy też podjętych w jego ramach rozstrzygnięć nie może stanowić podstawy do wyłączenia sędziego na podstawie art. 18, czy art.19 P.p.s.a. Zarzuty odnoszące się do tej kwestii mogą być podnoszone w środkach odwoławczych od ewentualnych orzeczeń Sądu pierwszej instancji, natomiast nie mogą one w żadnym razie stanowić podstawy do uwzględnienia tego rodzaju wniosku i wyłączenia w związku z tym konkretnego sędziego. Jak wskazuje się w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego celem wyłączenia sędziego jest wyeliminowanie "wszelkich przyczyn, mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy". Nie chodzi przy tym o wątpliwości istniejące subiektywnie, gdyż prowadziłoby to do negacji spójności i pewności prawa oraz do nieprzewidywalnych skutków w praktyce orzeczniczej. Wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 P.p.s.a. ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów. W konsekwencji, nie może służyć umożliwieniu stronie wybierania składów sędziowskich według jej subiektywnego odczucia". Dodatkowo Sąd pierwszej instancji wskazał, iż sędzia Ewa Machlejd złożyła oświadczenie, z którego wynika, iż nie zachodzą w stosunku do niej okoliczności określone w art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w sprawie. W ocenie Sądu prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, zatem wniosek o jej wyłącznie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 19 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli: D. W., M. W., M. W. i J. W., wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniem z dnia 22 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie wniesione przez J. W. i M. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli wcześniej, wskazanych w ustawie związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 P.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art.19 P.p.s.a.). Wymaga podkreślenia, iż okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi faktycznie wystąpić, tzn. nie może mieć charakteru potencjalnego. Ponadto wątpliwość, co do bezstronności sędziego musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji przez stronę w jej wniosku i należy ją odnieść do ewentualnego braku bezstronności w konkretnej sprawie. Niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy. Okoliczność, że sędzia reprezentuje pogląd prawny niekorzystny dla strony, że wydaje odmienne z jej oczekiwaniami rozstrzygnięcia nie stanowi podstawy wyłączenia sędziego i taka sytuacja nie może być oceniana jako okoliczność mogąca wywołać wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów procesowych w toku postępowania mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997 r. sygn. akt III AO 5/97, OSNP 1997, nr 24, poz. 502; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1972 r. sygn. akt I PZ 9/72, Lex nr 7068). Podkreślić trzeba, iż warunkiem koniecznym wyłączenia określonego w art. 19 P.p.s.a. jest uprawdopodobnienie, iż pomiędzy sędzią objętym wnioskiem, a stroną skarżącą lub innymi uczestnikami postępowania zachodzą takie stosunki, które w sytuacji konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia opartego na w pełni zobiektywizowanych przesłankach (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. SK 53/04, publ. OTK-A 2005, nr 11, poz. 134). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia w odniesieniu do sędziego WSA Ewy Machlejd. Jak słusznie podkreślał Sąd pierwszej instancji, prawidłowość podejmowanych przez sędziego działań nie są przesłankami, o których mowa w art. 19 P.p.s.a., a ich kontrola odbywa się wyłączenie w toku instancyjnym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.