VI SA/Wa 646/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Maciej Borychowski Protokolant referent Klaudia Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 16 grudnia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22 oraz 24, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5d, art. 5e, art. 27b, art. 27d, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490, dalej: u.t.d.") oraz Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Pośrednik", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD") z 11 marca 2025 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500.000 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na przekazywaniu zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustaw. Organ wskazał, że 29 grudnia 2023 r. w W. około godziny 15:45 na Al. [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki V. o nr rej. [...]. Pojazdem, nieoznakowanym jak taksówka (brak oznaczeń miejskich, brak lampy z napisem TAXI), kierował Pan V. Z. (dalej: "Kierowca"). W chwili zatrzymania do kontroli Kierowca odpłatnie przewoził pasażera w W. na trasie z ul. [...] na Al. [...]. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji U.. Przewóz realizowany był na rzecz [...] Sp. z o.o. (dalej: "Przewoźnik"). Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...]. Organ wskazał następnie, że pismem z 13 stycznia 2025 r. [...]WITD zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszenia Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...]WITD decyzji administracyjnej z 11 marca 2025 r. nr [...]nakładającej na Stronę karę pieniężną w kwocie 500.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi Strony 20 marca 2025 r. Pismem z 3 kwietnia 2025 r. Strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie tej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Rozpatrując odwołanie, GITD po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, powtórzył ustalenia dokonane w trakcie kontroli. Dodał ponadto, że opłata za kurs wyniosła 42,79 zł. i Kierowca nie okazał licencji uprawniającej do wykonywania kontrolowanego przewozu osób. GITD wskazał również, że na podstawie pism z organu licencyjnego ustalono, że Przewoźnik na dzień kontroli tj. 29 grudnia 2023 r. posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną 26 września 2022 r. przez Prezydenta [...]do której na dzień kontroli pojazd marki V. o nr rej. [...]był zgłoszony ale wypis z licencji uzyskał dopiero 23 stycznia 2024 r. Przewoźnik nie posiadał innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta [...]. Organ wyjaśnił, że pismem z 16 maja 2024 r. Strona potwierdziła, że z rejestru przekazanych zleceń wynika, że zlecenie przewozu osób, które miało zostać realizowane pojazdem marki V. o nr rej. [...]grudnia 2023 r. przekazano Przewoźnikowi oraz w korespondencji z 24 stycznia 2025 r. przedłożyła wnioski dowodowe dotyczące weryfikacji uprawnień spółki i oznakowania pojazdu. Organ stwierdził, że z powyższego wynika, że Spółka jako przedsiębiorca pośredniczący przy przewozie osób przekazał zlecenie wykonania przedmiotowego przewozu Pośrednikowi. Jednocześnie z materiału dowodowego wynika, że przewóz ten miał charakter okazjonalny, gdyż pojazd marki V. o nr rej. [...]nie był oznakowany ani wyposażony jak taksówka - nie posiadał lampy z napisem TAXI, natomiast Przewoźnik nie posiadał uprawnienia do wykonywania przewozów osób samochodem osobowym. Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie doszło do zlecenia poprzez aplikację mobilną Przewoźnikowi przez Pośrednika wykonania usługi przewozu okazjonalnego. To z kolei prowadzi do wniosku, że Przewoźnik winien legitymować się stosownym uprawnieniem - licencją na przewóz osób samochodem osobowym. Ta zaś jest uprawnieniem zupełnie odmiennym, niż posiadana przez Przewoźnika licencja na przewóz taksówką. Organ stwierdził, że Przewoźnik zgłosił kontrolowany pojazd do posiadanej licencji, ale nie uzyskał przed rozpoczęciem przyjmowania zleceń wypisu z tej licencji. Stwierdził także, że pojazd marki V. o nr rej. [...]był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Podkreślił, że jednocześnie art. 5e u.t.d. wprowadza zakaz pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych w przypadku pojazdów przystosowanych konstrukcyjnie dla mniej niż 7 osób. GITD dodał, że w niniejszej sprawie pasażer zamówił przewóz za pomocą aplikacji U., a przepisy ustawy o transporcie drogowym wykluczają możliwość zawierania umów przy wykonywaniu przewozu okazjonalnego na odległość, a jedynie na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej co wynika z art. 18 ust. 4b u.t.d. GITD zaakcentował, że Pośrednik powinien nie tylko zweryfikować przed przekazaniem zlecenia za pomocą aplikacji U., czy Przewoźnik posiada licencję do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale także sprawdzić czy Przewoźnik uzyskał wypis z licencji na ten pojazd i czy pojazd spełnia warunki wymagane dla taksówki. Organ dodał, że Strona ma uprawnienia ustawowe do weryfikowania uprawnień Przewoźników. Powinna również zweryfikować pojazdy wskazane przez partnera do wykonywania przewozów, a więc czy są zgłoszone do licencji i posiadają wydane wypisy. Podkreślił, że brak weryfikacji przez Pośrednika, czy Przewoźnik, któremu przekazuje zlecenie wykonania przewozu za pomocą aplikacji będzie je wykonywał odpowiednio wyposażonym i oznakowanym pojazdem oraz dla którego to pojazdu został wydany wypis z licencji oznacza, że Pośrednik bierze na siebie ryzyko naruszenia przepisów u.t.d. i obowiązków, które ta nakłada na Pośrednika. Strona bez wątpienia powinna pamiętać, że jako organizator przedsięwzięcia biznesowego, jakim jest organizacja pośrednictwa przy przewozie osób, musi je organizować zgodnie z obowiązującym prawem. GITD podkreślił, że obowiązki Pośrednika nie mogą ograniczyć się jedynie do tych określonych wprost w art. 27b i art. 27e u.t.d. Pośrednik jest także zobowiązany do przestrzegania pozostałych przepisów ustawy o transporcie drogowym wynikających przede wszystkim z art. 5d oraz art. 5e u.t.d. Organ stwierdził, że przeprowadzona analiza niniejszej sprawy wskazuje, że Strona w chwili kontroli dopuściła się zarówno naruszenia art. 5d, jak i naruszenia art. 5e u.t.d. Mianowicie doszło do przekazania zlecenia przez Pośrednika - Przewoźnikowi - w zakresie usługi przewozu okazjonalnego, co do którego Przewoźnik nie dysponował właściwym uprawnieniem (właściwą licencją), a także miało miejsce pośrednictwo przy przewozie osób w zakresie przewozów okazjonalnych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, które to działanie jest zgodnie z art. 5e u.t.d. zakazane. Organ nie podzielił argumentacji Strony, iż dotychczasowa praktyka organu wskazuje, że dokonanie tylko pozytywnej weryfikacji licencji i zdjęć pojazdu przed zleceniem przewozu prowadzi do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Niniejsza sprawa dotyczy kontroli już z daty obowiązywania znowelizowanych przepisów w zakresie obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób. Tym samym argumentacja Strony, iż praktyka organu jest utrwalona w takich sprawach jest chybiona. Zdaniem organu Strona nie przedstawił takich dowodów, które pozwoliłyby uwolnić Stronę od odpowiedzialności za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia. Organ podkreślił, że niewątpliwie przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe, które zapewniło Stronie możliwość przedstawienia wszelkich dowodów oraz wyjaśnień ale i potwierdziło fakt naruszenia przepisów przez Stronę. W konsekwencji organ uznał zarzuty Strony w zakresie naruszenia przepisów proceduralnych za efekt braku akceptacji stanowiska zajętego przez organ I instancji, niż jakiekolwiek uchybienie proceduralne mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, umorzenie postępowania administracyjnego i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Spółki według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 5d w związku z art. 5b ust. 1 oraz art. 5e u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że przekazanie zlecenia przewozu Przewoźnikowi posiadającemu licencję na przewóz osób taksówką, który to Przewoźnik wykonuje przewóz pojazdem niespełniającym wymogów technicznych dla taksówek, stanowi przekazanie zlecenia przewozu okazjonalnego, a tym samym dochodzi do naruszenia obowiązku przekazywania zleceń wyłącznie na rzecz przewoźników posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., a także naruszenia zakazu pośrednictwa przy przewozach okazjonalnych wynikającego z art. 5e u.t.d., 2) art. 5e w związku z Ip. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przewóz wykonywany przez Przewoźnika posiadającego licencję na przewóz osób taksówką pojazdem, co do którego wystąpiono o wydanie wypisu z licencji, stanowi przewóz okazjonalny, gdy tymczasem prawo dozwala Przewoźnikom posiadającym licencję na przewóz osób taksówką na wykonywanie przewozów pojazdem, co do którego wystąpiono o wydanie wypisu z licencji (tj. o zmianę licencji w zakresie listy pojazdów służących do wykonywania licencjonowanej działalności), w razie uznania przez Sąd, że Skarżący dopuścił się naruszenia przepisów u.t.d., o których mowa w pkt 1 i 2, 3) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie, tj. nieumorzenie postępowania w sytuacji, gdy naruszenie prawa nastąpiło wskutek działań Przewoźnika, który usunął wymagane oznaczenia pojazdu, na co Skarżący nie miał wpływu i czego nie mógł przewidzieć, zwłaszcza mając na względzie, że Skarżący pozyskał od Przewoźnika zdjęcie pojazdu potwierdzające, że posiada on oznaczenia wymagane dla taksówek, 4) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak ustalenia w decyzji, że Skarżący sprawdził stan wyposażenia pojazdu poprzez pozyskanie zdjęcia pojazdu oraz jego dowodu rejestracyjnego, co miało wpływ na rozstrzygniecie, ponieważ wspomniane czynności sprawdzające uzasadniają zastosowanie w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., 5) art. 8 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. poprzez nadużycie zaufania do organu władzy publicznej polegające na odstąpieniu od praktyki organu przyjętej w sześciu analogicznych sprawach, w których organ stwierdził, że uzyskanie od Przewoźnika zdjęcia pojazdu posiadającego wymagane dla taksówek oznaczenia uzasadnia umorzenie na mocy art. 92c , ust. 1 pkt 1 u.t.d. postępowania prowadzonego wobec pośrednika dotyczącego takiego samego naruszenia, jak w niniejszej sprawie co miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy ponieważ utrzymanie dotychczasowej praktyki organu skutkowałoby uchyleniem decyzji Wojewódzkiego Inspektora i umorzeniem postępowania, 6) art. 27b ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że weryfikacja przez Pośrednika, czy Przewoźnik posiada wypis z licencji na przewóz osób taksówką stanowi metodę sprawdzenia oznaczeń pojazdu, podczas gdy obowiązek weryfikacji posiadania wypisu nie ma związku ze sprawdzeniem oznaczenia pojazdów i wynika z odrębnej normy prawnej na gruncie u..t.d. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "P.p.s.a."), Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z decyzji GITD z: 1) 11 lipca 2025 r., sygn. [...], 2) 15 lipca 2025 r., sygn. [...], 3) 25 lipca 2025 r., sygn. [...], 4) 25 lipca 2025 r., sygn. [...], 5) 27 sierpnia 2025 r., sygn. [...]., 6) 5 września 2025 r., sygn. [...], na okoliczność przyjmowania przez GITD w sześciu decyzjach skierowanych do Skarżącego, że pozyskanie od przewoźnika fotografii prawidłowo oznakowanego pojazdu jest wystarczające dla umorzenia na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., postępowania prowadzonego wobec Skarżącego w przedmiocie naruszenia art. 5b oraz 5e u.t.d., spowodowanych nienależytym oznakowaniem pojazdów, wykorzystywanych do wykonywania zleceń przewozu przekazanych przez Skarżącego. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi. Wskazał, że w dacie kontroli drogowej pojazd był już zgłoszony do licencji, tyle że oczekiwał na wydanie dokumentu wypisu z licencji. Podkreślił, że wymóg weryfikacji wypisu obowiązuje od 17 września 2023 r., jednak nie ma on związku ze sprawdzaniem stanu oznaczenia pojazdu. Przekazywanie zleceń przewozu do wykonania pojazdem, który nie posiada wypisu z licencji jest odrębnym naruszeniem (Ip. 2.26 załącznika nr 3 do u.t.dy), który nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. To, czy Skarżąca zweryfikował posiadanie przez Przewoźnika wypisu nie zmienia faktu, że sprawdził oznaczenia pojazdu drogą weryfikacji fotograficznej i taka metoda weryfikacji pojazdu jest wystarczająca. Z ostrożności Skarżący podniósł, że przewozy osób taksówką można zgodnie z prawem wykonywać pojazdem, wobec którego wystąpiono o wydanie wypisu, jeszcze zanim wypis ten zostanie wydany. Przewóz wykonany pojazdem oczekującym na wydanie wypisu jest przewozem taksówkowym a nie okazjonalnym. Pośrednik ma prawo przekazywać zlecenia przewozu do wykonania takim pojazdem. Uwagi te, jak podkreślił Skarżący, czynione są wyłącznie z ostrożności, ponieważ niniejsza sprawa nie dotyczy braku wypisu (naruszenie z Ip. 2.26 załącznika nr 3 do u.t.d.), lecz pośrednictwa dotyczącego przewozów okazjonalnych z uwagi na brak odpowiedniej licencji (Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.). Skarżący podniósł, że przedstawił w niniejszym postępowaniu dowody potwierdzające, że przed przekazaniem zlecenia przewozu, którego dotyczy niniejsza sprawa, sprawdziła, czy pojazd posiada oznaczenia wymagane dla taksówek. W systemie informatycznym Skarżącego, przed datą kontroli drogowej, zapisano zdjęcie pojazdu z widoczną lampą "taxi" oraz oznaczeniami bocznymi. Ponadto Skarżący wykazał pozyskanie, także przed kontrolą drogową, zdjęcia dowodu rejestracyjnego Pojazdu, potwierdzającego, że przeszedł on badanie techniczne dla taksówek, które obejmuje m.in. sprawdzenie lampy "taxi". Jak wskazuje Skarżący, mimo przedstawienia tych dowodów, ku zaskoczeniu Skarżącego, organ nie umorzył postępowania w sprawie na mocy art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., pomimo, że Skarżący otrzymał uprzednio, w sześciu innych analogicznych sprawach, korzystne decyzje GITD, w których organ umarzał postępowanie dotyczące takich samych naruszeń. Skarżący podkreślił, że w tych korzystnych dla Skarżącego rozstrzygnięciach GITD przyjmował, że uzyskanie przez Skarżącego zdjęcia należycie oznakowanego pojazdu przed przekazaniem zlecenia przewozu pozwala przyjąć, że Skarżący nie ponosi odpowiedzialności za następczy demontaż oznakowania. W powyższych korzystnych dla Skarżącej decyzjach GITD powoływał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w podobnych sprawach, jak wyrok NSA z 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 417/24, w którym NSA stoi na stanowisku, że jeśli pośrednicy przed podjęciem współpracy uzyskają dowody na prawidłowe wyposażenie pojazdu i posiadanie przez przewoźnika licencji taxi, to nie powinni odpowiadać za późniejszy "eksces" przewoźnika polegający na pozbawieniu pojazdu właściwych oznaczeń. Skarżący podniósł następnie, że u.t.d. nie definiuje, jakie czynności ma podjąć pośrednik, by wykrywać pojazdy nie posiadające wymaganych oznaczeń. Samą konieczność weryfikacji pojazdów wywodzi się z ogólnego obowiązku weryfikacji posiadania przez przewoźnika odpowiedniej licencji (art. 27b ust. 1 pkt 1 u.t.d.) a także nakazu przekazywania zleceń na rzecz podmiotu posiadającego odpowiednią licencję (art. 5d u.t.d.) oraz zakazu pośredniczenia przy przewozach okazjonalnych (art. 5e u.t.d.). Skarżący podkreślił, że obowiązek weryfikacji pojazdu jest ograniczony pod kątem czasowym gdyż Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wystarczy jednorazowa weryfikacja przed przystąpieniem do współpracy, zgodnie z art. 27b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Jednak co do środków weryfikacji, u.t.d. milczy. Skarżący dodał, że nie ograniczył się w niniejszej sprawie do weryfikacji fotograficznej pojazdu. Pozyskał również zdjęcie dowodu rejestracyjnego posiadającego stempel "taxi", co potwierdza, że badanie techniczne pojazdu obejmowało m.in. sprawdzenie czy posiada on lampę "taxi". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ wbrew zarzutom skargi, zarówno GITD, jak i organ I instancji nie naruszyli przepisów prawa w sposób dający podstawę do wyeliminowania wydanych decyzji z obrotu prawnego. Pośrednictwo przy przewozie osób, jako nowa kategoria usługi transportowej, zostało wprowadzone do porządku prawnego na mocy ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustawy z dnia 16 maja 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1180) 1 stycznia 2020 r. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej, celem zmian było zapewnienie warunków uczciwej i równej konkurencji na rynku przewozowym oraz wprowadzenie jasno określonych zasad prowadzenia działalności gospodarczej związanej z pośrednictwem przy przewozie osób. Nowelizacja podyktowana została koniecznością dostosowania obowiązujących przepisów do nowych form działalności gospodarczej na rynku przewozów osobowych, zwłaszcza szybkiej ekspansji przedsiębiorstw oferujących usługi za pośrednictwem aplikacji internetowych. Zgodnie z art. 4 pkt 24 u.t.d., pośrednictwo przy przewozie osób oznacza działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz: a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób - samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie: 1) rzeczy, 2) osób, jak wynika z art. 5b ust. 2 u.t.d., wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Ponadto zgodnie z art. 5d u.t.d., przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1. Istotna w niniejszej sprawie jest regulacja wynikająca z art. 5e u.t.d., z której wynika zakaz prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne organów obu instancji, zgodnie z którymi 29 grudnia 2023 r. w W. około godziny 15:45 na Al. [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki V. o nr rej. [...]. Pojazdem, nieoznakowanym jak taksówka (brak oznaczeń miejskich, brak lampy z napisem TAXI). W chwili zatrzymania do kontroli Kierowca odpłatnie przewoził pasażera w W. na trasie z ul. [...]na Al. [...]. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji U.. Przewóz realizowany był na rzecz Przewoźnika. Opłata za kurs wyniosła 42,79 zł. i Kierowca nie okazał licencji uprawniającej do wykonywania kontrolowanego przewozu osób, jednak w toku postępowania administracyjnego na podstawie pism z organu licencyjnego ustalono, że Przewoźnik na dzień kontroli tj. 29 grudnia 2023 r. posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną 26 września 2022 r. przez Prezydenta [...]do której na dzień kontroli pojazd marki V. o nr rej. [...]był zgłoszony ale wypis z licencji uzyskał dopiero 23 stycznia 2024 r. Przewoźnik nie posiadał innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta [...]. Powyższe ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, nie kwestionuje ich również Skarżący, który pismem z 16 maja 2024 r. potwierdził, że z rejestru przekazanych zleceń wynika, że zlecenie przewozu osób, które miało zostać realizowane pojazdem marki V. o nr rej. [...]29 grudnia 2023 r. przekazano Przewoźnikowi. Opisane zatem okoliczności faktyczne nie są sporne w sprawie. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wielokrotnie wydawał w przeszłości rozstrzygnięcia w sprawach o podobnym charakterze, Sąd zatem stwierdza, że w dużej mierze aktualne pozostaje stanowisko i argumentacja wyrażona np. w prawomocnym wyroku z 5 grudnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 4110/23. Sąd stwierdza, że w świetle powyższych okoliczności faktycznych, organy obu instancji prawidłowo uznały, że spornego w niniejszej sprawie zarobkowego przewozu osoby nie można uznać za przewóz taksówką. Przewoźnik co prawda posiadał w dniu dokonywania spornego przewozu osoby licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której kontrolowany pojazd został zgłoszony, choć nie otrzymał wypisu licencji, co jednak istotne, samego pojazdu nie można uznać za taksówkę w rozumieniu przepisów regulujących powyższą kwestię. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, dalej: "P.r.d."), taksówka jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 i 731). Jednym zatem z wymogów uznania danego pojazdu za taksówkę jest jego odpowiednie oznaczenie. Jak wynika natomiast z § 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502 ze zm., dalej: "rozporządzenie techniczne"), taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. W świetle powyższej regulacji prawnej, poza dodatkowymi, dopuszczalnymi sposobami oznaczenia taksówki, oznaczenie wskazane w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego, jest obligatoryjne dla uznania, jak wynika z definicji taksówki z art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, danego pojazdu za taksówkę. Podkreślenia wymaga, że cyt. definicja taksówki nie wiąże pojęcia taksówki z licencją oraz ze zgłoszeniem danego pojazdu do danej licencji, lecz z odpowiednim wyposażeniem oraz oznaczeniem pojazdu samochodowego. Oczywiście samo właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego nie upoważnia do dokonywania usług przewozu osób taksówką. Jak bowiem wynika z przepisów u.t.d., konieczne jest jeszcze posiadanie właściwej licencji oraz zgłoszenie danego pojazdu do tej licencji. Właściwe oznaczenie jednak pojazdu samochodowego, jest warunkiem koniecznym aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a dokonywany nim przewóz, przy posiadaniu wymaganej licencji do której zgłoszono ten pojazd, za przewóz osób taksówką. Demontaż zatem oznaczeń taksówki zgodnych z § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego, skutkuje tym że dany pojazd przestaje być taksówką. Nie można natomiast uznać przewozu osób samochodem osobowym nieoznaczonym jako taksówka za przewóz osób taksówką, pomimo tego, że przewoźnik posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której został zgłoszony ten samochód osobowy. W niniejszej sprawie sporny pojazd nie został oznaczony zgodnie z wymogami § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego – nie można więc go uznać za taksówkę. W związku z czym wykonywany sporny przewóz osoby nie mógł być uznany za przewóz osoby taksówką, lecz ze względu na okoliczności niniejszej sprawy – za przewóz okazjonalny pojazdem przystosowanym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Oznacza to z kolei, że Spółka zleciła Przewoźnikowi przewóz okazjonalny osoby pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą, a więc przewóz sprzeczny z zakazem wynikającym z art. 5e u.t.d. Z tych względów niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 5d w związku z art. 5b ust. 1 oraz art. 5e u.t.d. Konsekwencją stwierdzonego naruszenia jest prawidłowo nałożona na Skarżącego kara administracyjna w wysokości 500.000 zł. Stosownie bowiem do treści art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie. Jak wynika natomiast z art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości do 1 000 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej. Ponadto, zgodnie z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 000 zł. Sąd stwierdza, że nie można uznać za skuteczny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 27b ust. 1 u.t.d. Ustawodawca na podstawie art. 27b ust. 1 u.t.d., zobowiązał przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób do weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., a po nowelizacji z 17 września 2023 r., również czy posiada wypis lub wypisy z tej licencji dla pojazdu lub pojazdów, którymi są realizowane przewozy zlecane przez pośrednika. Przez pojęcie odpowiedniej licencji, należy oczywiście rozumieć licencję, która będzie właściwa dla konkretnego, zleconego przewozu. Obowiązki uregulowane w art. 27b u.t.d., obciążające przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób niewątpliwie korespondują z uregulowanym w art. 5d u.t.d., obowiązkiem zlecania przez pośredników przewozów osób wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednie licencje. Jak zostało to już jednak wskazane, ustawodawca w art. 5e u.t.d., unormował zakaz prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Powyższy zakaz jest jednoznaczny, a jak wskazują okoliczności niniejszej sprawy, nie daje się on powiązać z obowiązkami uregulowanymi w art. 27b u.t.d. Sama zatem weryfikacja przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję oraz wypisy z tej licencji nie daje gwarancji dostosowania się przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób do omawianego zakazu. Posiadanie bowiem licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką przez przedsiębiorcę, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób, nie gwarantuje, że zlecony przewóz zostanie wykonany pojazdem zgłoszonym do licencji, który jest taksówką zgodnie z art. 2 pkt 43 P.r.d. i § 24 rozporządzenia technicznego. Nie gwarantuje tego również jednorazowe, wcześniejsze pozyskanie przez Pośrednika zdjęcia prawidłowo oznakowanego pojazdu jako taksówki. Z powyższego jednoznacznie wynika, że przyjęcie stanowiska Skarżącego, że wypełnienie przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, obowiązku uregulowanego w art. 27b ust. 1 u.t.d., czy też pozyskanie przez Pośrednika zdjęcia prawidłowo oznakowanego pojazdu jako taksówki, jest wystarczające dla uznania, iż przedsiębiorca ten zastosował się do zakazu z art. 5e u.t.d., skutkowałoby tym, że w istocie art. 5e u.t.d., w ogóle nie realizowałby celu dla jakiego został unormowany, a więc nie zapobiegałby prowadzeniu pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że celem omawianej zmiany ustawy o transporcie drogowym było stworzenie jednakowych warunków prawnych dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie pośrednictwa przewozu osób, zapewnienie bezpieczeństwa pasażerów oraz wprowadzenie mechanizmów umożliwiających skuteczniejszą kontrolę prawidłowości wykonywania działalności gospodarczej przez pośredników i podmioty z nimi współpracujące. Wobec powyższego, brak jest uzasadnienia, dlaczego pośrednicy mieliby podlegać tylko niektórym obowiązkom dotyczącym przewozu osób zwłaszcza, że przewozy może wykonywać przedsiębiorca, który posiada licencję odpowiednią do charakteru realizowanych (zlecanych) przewozów, oraz z zachowaniem obowiązków wynikających z posiadanej licencji. Z tego też względu zdaniem Sądu, ustawodawca wprowadzając zakaz określony w art. 5e u.t.d., celowo obciążył przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób odpowiedzialnością również za dopuszczenie działania przedsiębiorcy, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób, sprzeczne z regulacją z art. 5e u.t.d., a więc za dokonanie przewozu okazjonalnego wykonanego pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Celem tej regulacji jest wymuszenie na obu przedsiębiorcach – przedsiębiorcy prowadzącym pośrednictwo przy przewozie osób i przedsiębiorcy, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób – uregulowania takich warunków wzajemnej współpracy gospodarczej, które będą skutkowały realizację zleconych przewozów osób zgodnie z zakazem art. 5e u.t.d. Ustawodawca nie unormował w tym zakresie żadnych szczegółowych obowiązków ciążących na przedsiębiorcy prowadzącym pośrednictwo przy przewozie osób, pozostawiając w tym zakresie swobodę uregulowania tych warunków przez kontrahentów. Mogą to więc być rozwiązania techniczne, który umożliwiałby bieżącą weryfikację czy przewoźnik z którym Pośrednik współpracuje, nie podejmuje się przewozu osób wbrew omawianemu zakazowi, jak też odpowiednie klauzule umowne skutkujące eliminacją w praktyce naruszeń zakazu z art. 5e u.t.d. Kwestię tę jednak, jak zostało to już wyjaśnione, ustawodawca pozostawił w gestii współpracujących ze sobą przedsiębiorców. W świetle jednak jednoznacznego zakazu prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą, wynikającego z art. 5e u.t.d., w ocenie Sądu, przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób ponosi odpowiedzialność za eksces przewoźnika, w postaci demontażu oznaczeń taksówki po wcześniejszym przesłaniu pośrednikowi zdjęcia z prawidłowym oznakowaniem taksówki. Sąd szanując stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z 20 czerwca 2024 r. sygn. akt II GSK 417/24, stwierdza, że w niniejszej sprawie, w której wyrok ten nie jest wiążący, jaki i w sprawach podobnych stanowisko to, iż pozyskane przez pośrednika zdjęcie prawidłowo oznakowanego pojazdu jako taksówki uwalnia pośrednika od ekscesu przewoźnika, prowadziłoby do całkowitego wyłączenia skuteczności art. 5e u.t.d. Sąd stwierdza, że organ nie naruszył w sprawie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ działając na podstawie przepisów prawa zgromadził i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, w konsekwencji wyjaśnił dokładnie stan faktyczny zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 K.p.a. Należy podkreślić, że GITD wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że brak weryfikacji przez Pośrednika, czy Przewoźnik, któremu przekazuje zlecenie wykonania przewozu za pomocą aplikacji będzie je wykonywał odpowiednio wyposażonym i oznakowanym pojazdem oraz dla którego to pojazdu został wydany wypis z licencji oznacza, że Pośrednik bierze na siebie ryzyko naruszenia przepisów u.t.d. i obowiązków, które ta nakłada na Pośrednika. Organ dodał, że Strona bez wątpienia powinna pamiętać, że jako organizator przedsięwzięcia biznesowego, jakim jest organizacja pośrednictwa przy przewozie osób, musi je organizować zgodnie z obowiązującym prawem. GITD podkreślił, że obowiązki Pośrednika nie mogą ograniczyć się jedynie do tych określonych wprost w art. 27b i art. 27e u.t.d. Pośrednik jest także zobowiązany do przestrzegania pozostałych przepisów ustawy o transporcie drogowym wynikających przede wszystkim z art. 5d oraz art. 5e u.t.d. Nie można zatem skutecznie zarzucić organowi braku ustalenia w decyzji, że Skarżący sprawdził stan wyposażenia pojazdu poprzez pozyskanie zdjęcia pojazdu, ponieważ w świetle treści art. 5e u.t.d., pozyskanie takiego zdjęcia, w okolicznościach jak w niniejszej sprawie, nie jest działaniem, które zapewnia dostosowanie się Pośrednika do zakazu wynikającego z tego przepisu. W ocenie Sądu, nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez organy art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym postępowanie w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Powołana regulacja ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy (w tym przypadku pośrednictwo) przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy należy do przedsiębiorcy. Powinien on wykazać, że uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy prawidłowej organizacji przewozu, a jedynie wskutek nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od niego okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Przedstawione w niniejszej sprawie dowody, w tym zdjęcie prawidłowo oznakowanego pojazdu jako taksówki, nie potwierdzają, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika natomiast, że Spółka nie podjęła właściwych działań aby zapobiec realizacji przez Przewoźnika zleconego przewozu osoby z naruszeniem zakazu z art. 5e u.t.d., co w istocie zostało powyżej przez Sąd wyjaśnione. Tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c u.t.d., pomimo przedstawionych przez Skarżącego decyzji GITD, w których organ postąpił, zupełnie inaczej i umorzył postępowania ze względu na przedstawione przez Pośrednika zdjęcia prawidłowo oznakowanych taksówek. Z przyczyn wyjaśnionych powyżej Sąd nie zgadza się z tymi rozstrzygnięciami, a sama ilość tych sytuacji w istocie potwierdza stanowisko Sądu, że forsowane przez Skarżącego stanowisko, oparte co prawda na wyroku NSA, prowadzi do sytuacji, w której regulacja zawarta w art. 5e u.t.d., jest całkowicie nieskuteczna. Organ dostrzegł tę sytuację, dokonał prawidłowej interpretacji omawianych przepisów i podjął w niniejszej sprawie prawidłowe rozstrzygnięcie utrzymując w mocy decyzję I instancji. Dlatego też niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 8 § 1 i § 2 K.p.a. Przedstawione przez Skarżącego decyzji GITD potwierdzają raczej błędną praktykę organu sprzeczną z treścią art. 5e u.t.d. Sąd zatem nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnioskowane natomiast przez Skarżącego dowody z dokumentów nie miały wpływu na rozstrzygniecie sprawy, nie wyjaśniały zatem żadnych istotnych wątpliwości w sprawie, co w świetle art.106 § 3 P.p.s.a., jest konieczną przesłanką uwzględnienia takiego wniosku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.