IV SA/Wr 80/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia z dnia 18 kwietnia 2026 r. na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi z dnia 13 kwietnia 2026 r., sygn. akt IV SA/Wr 80/26 w sprawie ze skargi W. K. na Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Powiecie Górowskim w przedmiocie działania organu i jego pracowników postanawia: odrzucić zażalenie.

Pismem z dnia 18 kwietnia 2026 r. W. K. (dalej: strona, skarżący) wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 13 kwietnia 2026 r. odrzucające skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.). Ww. postanowienie doręczono skarżącemu z błędnym pouczeniem o prawie do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3. Wniesiona przez skarżącego skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zatem właściwym środkiem zaskarżenia była skarga kasacyjna. Wniesione zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż nie zostało przewidziane przepisami cytowanej ustawy. Zaś sporządzenie i wywiedzenie przez samego skarżącego zażalenia na postanowienie od którego przysługuje skarga kasacyjna powoduje, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2018 r., II OZ 372/18). Wywiedzione w tej sprawie zażalenie nie mogło zostać potraktowane jako skarga kasacyjna, z uwagi na niespełnienie warunku formalnego wynikającego z art. 175 p.p.s.a. Stosownie do § 1 tego przepisu skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Natomiast zgodnie art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Należy przy tym zauważyć, że to Wojewódzki Sąd Administracyjny, doręczając zaskarżone postanowienie, błędnie pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia zażalenia, zamiast pouczyć o przysługującym jej prawie wniesienia skargi kasacyjnej i jej wymogach formalnych. Błędne pouczenie strony o przysługujących środkach odwoławczych nie może jednak powodować, że przysługuje jej inny środek odwoławczy niż wynika to z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie skarżącemu ponownie doręczone zostało postanowienie z dnia 13 kwietnia 2026 r. z prawidłowym pouczeniem o prawie wniesienia skargi kasacyjnej. Oznacza to, że skarżący nadal może wnieść skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 13 kwietnia 2026 r. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zażalenie wniesione na postanowienie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne, a w związku z tym na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.