IV SA/Wr 722/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2017 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2017 r. o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem Z.Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o wskazanej treści postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego i zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 14 marca 2017 r. skarżący złożył sprzeciw na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2017 r. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 4 maja 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 160 akt sądowych). W dniu 10 maja 2017 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Analiza akt sądowych wskazuje, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozstrzygnięty, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny działając jako sąd drugiej instancji, rozpoznał merytorycznie sprzeciw skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2017 r. o odmowie umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy i utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2017 r. Na gruncie ustawy p.p.s.a., postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, bowiem nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.). Skarżący jednakże wniósł zażalenie na prawomocne postanowienie, będąc pouczony o możliwości wniesienia takiego środka odwoławczego, jakkolwiek nie budzi już wątpliwości, że środek taki nie służy od tego rodzaju postanowienia. Praktyka w tym względzie jednolicie przyjmuje, że środka takiego brak w przepisach p.p.s.a. W związku z tym zażalenie jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. należało odrzucić.