IV SA/Wa 1383/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędziowie: Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (dz. U. z 2019 r. poz. 1397) Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania adwokata J. B. - kuratora nieznanego z miejsca pobytu M. S.od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu M. S. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy [...] [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie o wymeldowanie M. S. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy [...] [...] w W.. Organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] orzekł o wymeldowaniu wymienionego z pobytu stałego spod wyżej wskazanego adresu. Wydane rozstrzygnięcie Prezydent [...] uzasadnił tym, że został spełniony warunek konieczny do wymeldowania, tj. M. S. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania i nie dopełnił obowiązku meldunkowego. Odwołanie od tej decyzji wniósł do Wojewody [...] adwokat J. B. - kurator nieznanego z miejsca pobytu M. S. Kurator zarzucił, że organ nie zebrał wyczerpującego materiału dowodowego i nie zbadał dostatecznie wnikliwie okoliczności niezamieszkiwania M. S. w lokalu nr [...] przy [...] [...] w W.. Powołano, że wezwania skierowane do rodziców wymienionego albo nie zostały doręczone albo pozostały bez odpowiedzi, a osoby te mogły udzielić istotnych w sprawie informacji. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ powołał treść art. art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Wojewoda wyjaśnił, że miejscem stałego pobytu danej osoby jest miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Organ powołał, że Zastępca Kierownika ds. Eksploatacji Administracji Domów Komunalnych nr [...] poinformował organ I instancji, że M. S. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy [...] [...] w W. od kilku lat (lokal znajduje się w zasobach Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...]). Jego najemcami byli E. S. i K. S. - rodzice wymienionego. Umowa najmu została wypowiedziana, a wyrokiem właściwego sądu orzeczona została eksmisja osób zamieszkujących w tym lokalu bez prawa do lokalu socjalnego (sygn. akt I C 1950/17). Wyrok eksmisyjny między innymi wobec M. S. zapadł w dniu [...] września 2018 r., klauzula wykonalności nadana została w dniu [...] lutego 2019 r. Klucze do przedmiotowego lokalu zdał brat E. S. – J. J. w dniu [...] stycznia 2019 r. Obecnie lokal nr [...] przy [...] [...] w W. to pustostan. Nie jest znany obecny adres pobytu ani adres korespondencyjny M. S. Wskazano, że do akt sprawy dołączono kopię protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie przejęcia przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w [...] opróżnionego przedmiotowego lokalu. Organ powołał, że J. J. w piśmie z dnia 24 maja 2019 r. poinformował organ I instancji, że nie zna danych adresowych M. S. a pismem z dnia 16 lipca 2019 r. Kierownik Zespołu Informacji Biura Informacji i Statystyki Centralnego Zarządu Służby Więziennej poinformował organ I instancji, że M. S. nie przebywa obecnie w areszcie śledczym ani zakładzie karnym na terenie Polski. Powołano, że Sąd Rejonowy dla [...] w [...] III Wydział Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., sygn. akt [...] ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu M. S. kuratora w osobie adwokata J. B., celem reprezentowania nieobecnego w postępowaniu administracyjnym o jego wymeldowanie z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy [...] [...] w W.. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie zaszła przesłanka niezbędna do wydania decyzji o wymeldowaniu M. S. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy [...] [...] w W.. Organ wyjaśnił, że o istnieniu przesłanki opuszczenia czy też nieopuszczenia miejsca pobytu stałego można mówić wtedy, gdy całokształt zachowania zainteresowanej osoby będzie wskazywał, że lokal, w którym była zameldowana, jest nadal miejscem koncentracji jej interesów życiowych lub przestał być dla niej tego rodzaju miejscem. Wojewoda ocenił, że bezspornym jest, że M. S. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania, na co wskazują wyjaśnienia Kierownika ds. Eksploatacji Administracji Domów Komunalnych nr [...] i przedłożone przez niego dokumenty. Organ ustalił, że z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że M. S. przynajmniej od 28 lutego 2019 r. nie mieszka w lokalu nr [...] przy [...] [...] w W , nie koncentruje tam swojego życia, nie przechowuje tam żadnych swoich rzeczy. Wymieniony nie posiada żadnego tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, który znajduje się w dyspozycji Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy. Ponadto organ wskazał, że wyrokiem sądu z dnia 21 września 2018 r., sygn. akt I C 1950/17 orzeczona została wobec niego eksmisja. Organ uznał, że wyrok sądu w przedmiocie eksmisji oraz fakt niezamieszkiwania wymienionego w lokalu nr [...] przy [...] [...] w W zobowiązują Wojewodę [...] do wydania decyzji o wymeldowaniu M. S. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Wojewoda wyjaśnił również, że ustawową przesłanką orzeczenia o wymeldowaniu jest nie tyle zmiana jednego miejsca pobytu (stałego lub czasowego) na inne miejsce, co opuszczenie dotychczasowego miejsca tego pobytu, na co wskazuje jednoznacznie treść art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Oznacza to, że organ ewidencyjny nie ma obowiązku ustalania, jakie jest nowe miejsce pobytu osoby, która opuściła miejsce swojego dotychczasowego pobytu (a w konsekwencji, w razie braku ustalenia tego nowego miejsca wydanie decyzji o wymeldowaniu byłoby niemożliwe). Organ powołał, że wystarczające przesłanki do wydania orzeczenia o wymeldowaniu to opuszczenie przez daną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego lub czasowego oraz niedopełnienie przez nią obowiązku wymeldowania się. Wojewoda uznał również, że w świetle zebranego materiału dowodowego, nie zachodziła konieczność uzyskania informacji od rodziców M. S. na temat jego obecnego miejsca pobytu ani okoliczności opuszczenia lokalu nr [...] przy [...] [...] w W . Organ zauważył, że to na ustanowionym przez sąd kuratorze dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, a nie na organie administracji, ciąży obowiązek poszukiwania tej osoby i zgodnie z art. 184 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczyi to kurator powinien przede wszystkim postarać się o ustalenie miejsca pobytu osoby nieobecnej i zawiadomić ją o stanie jej spraw. Odnosząc się do wniosku adwokata J. B. - kuratora nieznanego z miejsca pobytu M. S. o przyznanie mu wynagrodzenia za czynności wykonywane w imieniu wymienionego, organ wskazał, że to Prezydent [...] złożył do sądu wniosek o wyznaczenie przedstawiciela dla M. S. Powołano, że adwokat J. B. , poza złożeniem odwołania, nie podjął przed organem odwoławczym żadnych czynności w przedmiotowej sprawie, tj. nie zajął stanowiska w sprawie, nie stawił się w Wydziale Spraw Obywatelskich [...] Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie, nie kontaktował się telefonicznie z pracownikiem prowadzącym postępowanie administracyjne, w którym reprezentował M. S. W związku z powyższym organ uznał, że brak jest powodu, dla którego Wojewoda [...] miałby przyznać wymienionemu wynagrodzenie za czynności wykonywane w imieniu osoby nieznanej z miejsca pobytu w postępowaniu odwoławczym. Organ wskazał, że utrzymywanie zameldowania M. S. w lokalu nr [...] przy [...] [...] w W byłoby wyłącznie fikcją meldunkową, tj. stanem niezgodnym z faktycznym miejscem pobytu, a zadaniem organu administracji publicznej jest ochrona ewidencji ludności i likwidacja fikcji meldunkowych polegających na rozbieżności stanu ewidencji ludności ze stanem faktycznym. Dodatkowo organ podkreślił, że z faktu zameldowania, podobnie jak wymeldowania, nie można wywodzić istnienia bądź utraty jakichkolwiek praw majątkowych do lokalu, w którym osoba posiada zameldowanie. Konkludując, organ stwierdził, że skoro M. S. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania, tj. w lokalu nr [...] przy [...] [...] w W i nie dokonał obowiązku meldunkowego, decyzja orzekająca o jego wymeldowaniu jest zgodna z obowiązującymi przepisami i w pełni zasadna. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. S. reprezentowany przez kuratora ustanowionego dla osoby nieznanej z miejsca pobytu adwokata J. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania i przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne z tytułu pełnienia funkcji kuratora. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności poprzez brak ustalenia w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości wszystkich okoliczności pozwalających na dokonanie jednoznacznej i wyczerpującej oceny co do przesłanki wymeldowania poprzez uznanie, że organ I instancji całościowo wyjaśnił stan sprawy, co przejawiało się przyjęciem, że skarżący opuścił miejsce zamieszkania. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności i przyjęcie, że M. S. opuścił miejsce pobytu stałego - w sytuacji, gdy przeprowadzone postępowanie nie pozwalało na taką ocenę. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organy błędnie oceniły, że w sprawie wystąpiły przesłanki wydania decyzji o wymeldowaniu. Stwierdzono, że organy nie poczyniły żadnych ustaleń co do przyczyny i trwałości niezamieszkiwania skarżącego w przedmiotowym lokalu, co powoduję, że nie można także w okolicznościach sprawy mówić o dobrowolnym opuszczeniu lokalu, skoro zabrakło jakichkolwiek czynności wyjaśniających w tym zakresie. Skarżący stwierdził, że poprzestanie na wysłaniu zapytań do osób mogących mieć wiedzę o przyczynach nieprzebywania Skarżącego pod adresem zameldowania - rodziców Skarżącego - bez uzyskania odpowiedzi na wezwanie organu, doprowadziło do dowolnego ustalenia co do opuszczenia przez M. S. miejsca jego stałego pobytu. Wskazano, że organ powinien skorzystać z przysługujących mu uprawnień celem uzyskania odpowiedzi na wystosowane wezwanie do świadka w postępowaniu administracyjnym, przewiedziane chociażby w art. 88 Kpa. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując tym samym stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Decyzja o wymeldowaniu, jak wynika z analizy wskazanego wyżej przepisu ma charakter związany i zapada po zaistnieniu następujących przesłanek: po pierwsze - opuszczenie miejsca pobytu stałego; po drugie - niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Stanowisko to ukształtowane na tle poprzednio obowiązującego przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. 2006, Nr 139 poz. 993 ze zm.) zachowuje nadal w pełni aktualność i jest całkowicie akceptowane przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Stosownie do powołanej wyżej regulacji, jedną z przesłanek wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu w sposób trwały, o czym można mówić, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym – nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Z kolei ocena zamiaru opuszczenie lokalu, tzn. ustalenie czy miało charakter dobrowolny, odbywa się przez ocenę całokształtu okoliczności obiektywnych. Zatem organ przed wydaniem decyzji w przedmiocie wymeldowania winien zbadać czy dana osoba opuściła lokal, czy też w lokalu tym przebywa. Należy podkreślić, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu danej osoby z miejscem rejestracji. Decyzja ma charakter ewidencyjny i służy aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja o wymeldowaniu nie powoduje zmiany ani tym bardziej wygaśnięcia ewentualnych praw do lokalu. Nie ma żadnych podstaw, by fakt zameldowania traktować jako instrument w jakichkolwiek postępowaniach cywilnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd za chybione uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowej, wyczerpująco zgromadziły materiał dowodowy i dokonały trafnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, organ słusznie uznał, że przedmiotowy lokal nie stanowi centrum życiowego Skarżącego. M. S. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy [...] [...] w W od kilku lat, a na pewno od dnia 28 lutego 2019 r., w której to dacie sporządzono protokół zdawczo odbiorczy lokalu i Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w [...] przejął przedmiotowy lokal. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Ponadto miejscem koncentracji życiowych interesów zameldowanego jest miejsce, w którym dana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (wyrok NSA z dnia 14 maja 2001 r., sygn. akt V SA 1496/00). Zasadnie organy uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, że w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje Skarżący. W dacie sporządzania protokołu zdawczo-odbiorczego lokal stanowił pustostan, nikt w nim nie zamieszkiwał, nie znajdowały się tam żadne osobiste rzeczy Skarżącego. Klucze do lokalu zostały zdane przez brata E. S. – J. J. w dniu 28 stycznia 2019 r. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Skarżący w trakcie prowadzenia postępowania nie przebywał również w areszcie śledczym ani zakładzie karnym na terenie Polski. W ocenie Sądu organy zasadnie ustaliły, że Skarżący trwale opuścił w/wym. miejsce zamieszkania i nie koncentruje w nim swoich żadnych czynności życiowych. Z materiału dowodowego wynika również, że wyrokiem sądu powszechnego wydanym w dniu 21 września 2018 r. w sprawie I C 1950/17 została orzeczona eksmisja z przedmiotowego lokalu m.in. wobec M. S. Klauzula wykonalności została nadana przedmiotowemu wyrokowi w dniu 12 lutego 2019 r. W świetle powyższego Sąd uznał, że organy w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy w sprawie i dokonały wnikliwej jego oceny. Sąd nie dopatrzył się wskazanych w skardze uchybień w zakresie naruszenia przepisów procedury. Postępowanie było prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 75 § 1, 77 i 80 k.p.a. Organy dokonały wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wnikliwie go rozpatrzyły, ocena tego materiału nie jest dowolna, a została dokonana na podstawie ustalonych faktów, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Postępowanie było prowadzone zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, nie został naruszony słuszny interes Skarżącego. Wbrew zarzutom skargi nie budzi żadnych wątpliwości fakt trwałego opuszczenia przedmiotowego lokalu przez Skarżącego; co najmniej od kilku lat Skarżący nie mieszka w przedmiotowym lokalu i nie znajdują się tak żadne osobiste przedmioty do niego należące. Nie ma również żadnych podstaw, aby na gruncie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznać, że opuszczenie lokalu nie było dobrowolne. Wobec Skarżącego został wydany wyrok eksmisyjny, ale klucze do lokalu zostały oddane dobrowolnie przez osobę trzecią i nie było prowadzone postepowanie egzekucyjne w sprawie. Brak jest również podstaw uzasadniających przyjęcie naruszenia art. 35 ustawy o ewidencji ludności, albowiem całokształt okoliczności uzasadnia ocenę o trwałości opuszczenia lokalu przez Skarżącego, który nie zamieszkuje w tym lokalu, nie ma tam jego rzeczy, a okoliczności sprawy wskazują na przeniesienie jego interesów życiowych w inne miejsce. Zauważyć należy, że w toku prowadzonego postępowania organy podejmowały czynności zmierzające do ustalenia aktualnego miejsca pobytu Skarżącego, ale bez rezultatu. Organy skierowały również wezwania do rodziców Strony zamieszkujących poza granicami RP z prośbą o podanie aktualnego adresu Skarżącego, ale wezwania pozostały bez odpowiedzi. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd w całości podziela stanowisko organu, szeroko uzasadnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że to do obowiązków kuratora ustanowionego dla osoby nieznanej z miejsca pobytu należy prowadzenie poszukiwań tej osoby i ustalenie jej miejsca zamieszkania. Natomiast obowiązkiem organu było przeprowadzenie postępowania w zakresie weryfikacji zaistnienia przesłanki z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Prawidłowo organy uznały, że zaistniały przesłanki wskazane w ww. art. albowiem Skarżący trwale opuścił przedmiotowy lokal i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.