II SA/Rz 184/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy anulowania zameldowania na pobyt stały - skargę oddala –

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Wojewoda (dalej: "Wojewoda") utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] o odmowie anulowania zameldowania na pobyt stały A.M.C. w lokalu [...]. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 4, art. 25 ust. 1, art. 31 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r., poz. 1397 ze zm.; dalej: "ustawa"). Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: H.K. wnioskiem z dnia [...] maja 2020 r. wystąpiła do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji - postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...].10.2018 r. w przedmiocie zameldowania A.M.C. na pobyt stały pod adresem: [...]. Wniosek ten przekazany został do Wojewody, który uznał, że dotyczy on zbadania legalności zameldowania A.M.C. na pobyt stały w ww. lokalu, a zatem postępowanie winno być prowadzone w trybie art. 31 ust. 1 ustawy. W tej sytuacji wniosek przekazany został Wójtowi Gminy [...]. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Wójt Gminy odmówił anulowania zameldowania A.M.C. w lokalu [...]. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Wojewoda uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazał na konieczność ustalenia spadkobierców zmarłego dnia [...] lutego 2020 r. E.K. (współwłaściciel nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym pod adresem [...]). Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] orzekł o odmowie anulowania zameldowania na pobyt stały A.M.C. w lokalu [...]. Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, że w dniu [...] października 2018 r. w Urzędzie Gminy w G. dokonano zameldowania A.M.C. na pobyt stały w lokalu [...]. Zameldowanie i przebywanie w ww. lokalu potwierdził E.K., okazując wypis z księgi wieczystej, w którym widniał jako jedyny właściciel nieruchomości. W toku postępowania H.K. przedłożyła wyrok Sądu Rejonowego w [....] z dnia [...].10.2018 r., sygn. akt [...], którym nakazano, aby w dziale II księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], VI Wydział Ksiąg Wieczystych dla nieruchomości zabudowanej budynkiem pod adresem [...] dokonać wykreślenia prawa własności stanowiącego odrębną nieruchomość w całości na rzecz E.K. i w to miejsce dokonać wpisu prawa własności na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej na rzecz małżonków H.K. i E.K.. Wyrok ten uprawomocnił się dnia [...] listopada 2018 r. W dalszej kolejności dnia [...] lutego 2020 r. zmarł E.K.. Postanowieniem z dnia [...].10.2020 r., sygn. [...] (prawomocnym od [...].10.2020 r.) Sąd Rejonowy w [...] stwierdził, że spadek po E.K., zmarłym w dniu [...].02.2020 r. w T. na podstawie testamentu notarialnego z dnia [...].12.2016 r. numer Rep. A: [...] z dobrodziejstwem inwentarza nabyła córka A.C. w całości (w testamencie tym zmarły oświadczył, że wydziedzicza swoją żonę H.K. i córkę M.C.). W toku postępowania organ ustalił, że obecnie współwłaścicielami nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym pod adresem [...] są H.K. i jej córka A.K. A.M.C. mieszka w ww. budynku co najmniej od dnia [...] października 2018 r. (zameldowana została przez E.K.). Jest ona żoną K.K. - wnuka H.K. i E.K.. A.M.C. i jej mąż K.C. zajmują pokój na piętrze w budynku pod adresem [...]. Tam nocują, spożywają posiłki, przyjmują znajomych, spędzają wolny czas. Wyżej wymieniona wraz z mężem ponosi opłaty związane z utrzymaniem domu (opłaty za odpady komunalne, prąd, gaz). Korzysta także z kuchni, łazienki i pomieszczeń gospodarczych. Relacje pomiędzy H.K., a innymi domownikami budynku pod adresem [...] to jest K.C., A.M.C. i A.C. nie układają się właściwie. H.K. podnosi, że była znieważana i naruszano jej nietykalność cielesną. Natomiast K.C., A.M.C. i A.C. uważają, że to H.K. utrudnia zamieszkanie innym domownikom. Organ wskazał, że z oświadczeń H.K. i zeznań M.C. wynika, że nie zgadza się ona na zameldowanie A.M.C. i nigdy nie wyrażała zgody na jej zameldowanie. Przesłuchani sąsiedzi oświadczają, że A.M.C. od dnia ślubu z K.C. ciągle i stale mieszka w budynku pod adresem [...]. W tak ustalonych okolicznościach organ stwierdził, że w dacie dokonywania przez A.M.C. czynności zameldowania na pobyt stały ([...].10.2018 r.) mieszkała ona pod adresem [...] z zamiarem stałego tam przebywania. Przebywanie pod tym adresem potwierdził jedyny wówczas właściciel nieruchomości – E.K.. Organ stwierdził zatem, że nie jest możliwe uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania, bowiem A.M.C. w dacie tej czynności i nadal przebywa w lokalu [...]. Fakt dokonania wpisu własności na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej H.K. w treści księgi wieczystej nastąpił po zameldowaniu A.M.C.. Odwołanie od tej decyzji złożyła H.K., zarzucając wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa materialnego i proceduralnego. Podkreśliła, że dla skutecznego zgodnego z prawem zameldowania A.M.C. niezbędna i konieczna była jej zgoda. Tymczasem ona nigdy takiej zgody nie wyraziła. Nigdy także o taką zgodę nie była zapytana. Wskazała na "siłowe wdarcie się" do lokalu, bez jej zgody, nieustanne awantury i znieważanie. Te okoliczności nie mogą rodzić prawa do legalnego zameldowana i zamieszkania w danym lokalu. Zarzuciła rażący błąd w ustaleniach faktycznych i błędne przyjęcie, że uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania A.M.C. na pobyt stały w budynku pod adresem [...] jest możliwe tylko, gdy okaże się, że w dacie tej czynności osoba nie przebywała z zamiarem stałego pobytu w wyżej wymienionym budynku. Zarzuciła naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy bowiem nigdy nie wyraziła zgody na zameldowanie kogokolwiek pod ww. adresem, sprzeciwiała się dokonaniu takiej czynności. Wskazała na naruszenie przepisów postępowania zwłaszcza poprzez pominięcie tytułu prawnego do nieruchomości zabudowanej budynkiem, który przysługiwał jako współwłasność na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej H.K. i E.K. Wobec powyższych zarzutów zawnioskowała o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, o skorzystanie przez organ z uprawnień autokontrolnych i uwzględnienie odwoołania i wydanie nowej decyzji, która uchyli lub zmieni decyzję zgodnie z jej żądaniem, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wojewoda nie podzielił powyższych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Powołując się na art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 1 i 2 ustawy wskazał, że obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Obywatel polski dokonuje zameldowania na pobyt stały lub czasowy w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport- art 28 . Obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub na formularzu zgłoszenia pobytu czasowego oraz do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być w szczególności umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna lub orzeczenie sądu. Wyjaśnił również, że przedstawiane przy zameldowaniu "potwierdzenie pobytu w lokalu" dokonywane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, to potwierdzenie okoliczności faktycznej (pobytu w lokalu), a nie potwierdzenie prawa do przebywania danej osoby w lokalu. Nie jest ono równoznaczne z wyrażeniem zgody przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu na przebywanie w nim innych osób, ma charakter dowodowy - jest oświadczeniem wiedzy. W razie spełnienia wyżej wymienionych przesłanek formalnoprawnych, organ dokonuje czynności materialno-technicznej zameldowania, poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej (art. 31 ustawy). Organ dodał, że ewidencja ludności nie odzwierciedla stanu prawnego lokalu, a jedynie fakt przebywania w nim danej osoby. Na tle tak przedstawionego stanu prawnego Wojewoda jako słuszne ocenił odmówienie anulowania zameldowania na pobyt stały A.M.C. w budynku [...]. Zdaniem organu przemawiają za tym zebrane dowody, które są spójne i logiczne, wzajemnie się uzupełniają i dopełniają. Wynika z nich, że H.K. nie chce zaakceptować zameldowania A.M.C. na pobyt stały w budynku pod adresem [...], ponieważ pozostaje z nią w konflikcie. Zaznaczył, że A.M.C. i K.C. - wnuk H.K. i syn A.C. pozostają w związku małżeńskim od dnia [...].10.2018 r. H.K. nie zgadza się na przebywanie A.M.C. w budynku pod adresem [...]. Żąda aby żona jej wnuczka opuściła ten dom. Podnosi, że nigdy nie wyrażała zgody na jej zameldowanie. Inne stanowisko w tej kwestii zajmuje druga współwłaścicielka budynku pod adresem [...] – A.C., która zgadza się na pobyt A.M.C. we wspomnianym budynku i sprzeciwia się dokonaniu anulowania zameldowania A.M.C. na pobyt stały w budynku pod adresem [...]. Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Wojewoda nie zgodził się z zarzutem odwołującej, że decyzja narusza art. 9 i art. 28 ustawy oraz art. 199 Kodeksu cywilnego. Podał, że przytoczenie art. 9 ustawy jest nieporozumieniem, ponieważ określa on jakie dane gromadzone są w rejestrze PESEL. Także art. 28 ust. 2 nie ma zastosowania do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ wyłącza go art. 31 ust. 1 ustawy. Przepis art. 28 ust. 2 ustawy odnosi się do zameldowania osoby w drodze czynności materialno-technicznej. Natomiast w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie art. 31 ust. 1 ustawy regulujący zameldowanie osoby w drodze decyzji administracyjnej, a także rozstrzyganie w przedmiocie legalności zameldowania osoby wtedy, gdy wątpliwości co do danych zgłoszonych do zameldowania lub wymeldowania pojawiły się już po dokonaniu czynności materialno-technicznej zameldowania. W ocenie Wojewody twierdzenie odwołującej, jakoby A.M.C. wdarła się do domu pod adresem [...], to swobodna polemika z ustaleniami organu. Wyżej wymieniona zamieszkała tam ponieważ wstąpiła w związek małżeński z K.C., wnukiem H.K., mieszkającym w omawianym budynku. Nie ma też dowodów wskazujących na to, aby A.M.C. niewłaściwie odnosiła się do H.K.. A.C. - która jest jedną ze współwłaścicielek budynku pod adresem [...] zgadza się na pobyt A.M.C. w tym budynku i sprzeciwia się anulowaniu jej zameldowania. Wojewoda podkreślił, że w dacie zameldowania A.M.C. - [...].10.2018 r. - jedynym właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym pod adresem [...] był E.K. i to on zgodnie z prawem potwierdził zainteresowanej pobyt stały w swoim domu na formularzu meldunkowym. H.K. zyskała prawo podmiotowe do wspomnianej nieruchomości dopiero w dniu [...].11.2018 r. Reasumując Wojewoda stwierdził, że decyzja organu I instancji nie narusza przepisów prawa zwłaszcza poprzez pominięcie tytułu prawnego do nieruchomości zabudowanej budynkiem pod adresem [...]. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła H.K., zastępowana przez fachowego pełnomocnika wnioskując o jej uchylenie w całości, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i orzeczenie o anulowaniu zameldowania A.M.C. w lokalu [...]. Zawnioskowała także o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzuciła: - rażący błąd w ustaleniach faktycznych, skutkujący wydaniem niekorzystnej i niezgodnej z przepisami prawa decyzji administracyjnej polegający na błędnym przyjęciu, że należy odmówić anulowania zameldowania A.M.C. w lokalu [...], albowiem zdaniem organu uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania jest możliwe tylko gdy okaże się, że w dacie tej czynności osoba nie przebywała z zamiarem stałego pobytu w tym lokalu, w sytuacji gdy czynność materialno-techniczna o której mowa powyżej została wydana w sposób błędny, - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie a w szczególności art. 28 ust. 2 ustawy, albowiem H.K. - jako współwłaściciel nieruchomości położonej w [...] (co wynika wprost z odpisu Księgi wieczystej Kw nr: [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] VI Wydział Ksiąg Wieczystych oraz odpisu wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2018r. w sprawie do sygn. akt [...]) nigdy nie wyraziła zgody na zameldowanie kogokolwiek pod w/w adresem, zawsze sprzeciwiała się dokonaniu takiej czynności materialno-technicznej, nikt się ponadto jej, jako współwłaściciela nieruchomości nie pytał o zgodę na zameldowanie kogokolwiek w nieruchomości, która stanowiła jej własność, a zgodnie z w/w przepisem osoba meldująca się nie może uzyskać potwierdzenia pobytu w lokalu lub budynku, jeżeli właściciel lub inna osoba mająca tytuł prawny do lokalu nie wyraża zgody na potwierdzenie tego faktu. Skarżąca zarzuciła nadto naruszenie przepisów postępowania: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, - art. 5, art. 6, art. 7 i art. 8 i nast. k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., co w stopniu oczywistym miało wpływ na wydanie błędnej, sprzecznej z przepisami prawa decyzji oraz wydanie nieprawidłowego rozstrzygnięcia przez dokonanie przez organ nierzetelnej oceny materiału dowodowego, prowadzenia postępowania administracyjnego stronniczo, bez uwzględnienia stanowiska skarżącej, która od samego początku wnosiła o anulowanie zameldowania na pobyt stały A.M.C. w lokalu Jamnica 87. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 22 marca 2021 r. A.C. zawnioskowała o uznanie skargi H.K. za bezzasadną. W jej ocenie decyzja Wojewody została wydana prawidłowo i zgodnie ze stanem faktycznym oraz z uwzględnieniem obowiązującego stanu prawnego. Brak jest podstaw do jej uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga jako zupełnie niezasadna, została przez Sąd w całości oddalona. Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137; zwana dalej P.u.s.a.), zaś zakres kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 ust. 3 zzs⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 r. poz. 374 ). Przedmiotem skargi H.K. jest decyzja administracyjna Wojewody wydana w przedmiocie odmowy anulowania czynności zameldowania na pobyt stały A.M.C. w lokalu [...]. Podstawą materialnoprawną tej decyzji był art. 25 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2019 r. poz. 1397 ze zm.; zwana dalej u.l.). Stan faktyczny sprawy został przez Organy obu instancji ustalony w sposób zgodny z regułami dochodzenia do prawdy obiektywnej, a zatem pozwalał na zastosowanie wobec w/w skarżącej przepisów u.l. Nie wymagał też od Sądu uzupełnienia na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Pobytem stałym jest według art. 25 ust. 1 w/w ustawy zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z uwagi na przedmiot sprawy wyjaśnić przyjdzie, iż zameldowanie na pobyt stały, należy do instytucji prawa administracyjnego i de lege lata nie przesądza o miejscu zamieszkania w rozumieniu prawa cywilnego (zob. S. Dmowski, R. Trzaskowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Księga pierwsza. Część Ogólna, red. J. Gudowski, Warszawa 2014, art. 25 oraz powołane tam orzecznictwo). Ma ono wyłącznie charakter rejestracyjny, potwierdzający fakt pobytu w nim konkretnej osoby, co powoduje, że czynność zameldowania nie tworzy ani nie potwierdza istnienia jakiegoś prawa do tego lokalu (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 1973/10, Lex nr 1112023). Wynika to z faktu, że ewidencja ludności ma jedynie na celu odzwierciedlenie stanu faktycznego miejsca pobytu osoby. Jej ewidencyjno-rejestrowy charakter służy organom państwa do zbierania informacji w zakresie miejsca zamieszkania i pobytu osób przebywających na jego terytorium. Wykonanie obowiązku meldunkowego nie ma w zasadzie nic wspólnego z tytułem prawnym legitymującym do przebywania w lokalu. Spory na tle majątku regulowane są przepisami prawa cywilnego i z tej przyczyny podlegają kognicji sądów powszechnych, nie zaś organów administracji publicznej. Jednocześnie należy podkreślić, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym rozróżnia się anulowanie czynności materialno - technicznej jaką jest zameldowanie danej osoby na pobyt stały, od postępowania administracyjnego wszczętego i prowadzonego w trybie K.p.a. zakończone decyzją - w sprawie zameldowania lub wymeldowania. Otóż czynność materialno - techniczna jest prawnie regulowaną formą działania administracji, która wywołuje skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym. Czynnością taką jest czynność zameldowania polegająca na dokonaniu wpisu w określonej ewidencji. Czynności o jakich mowa ustawodawca przewidział, jako formę załatwiania spraw administracyjnych, w przypadku, gdy należy zastosować prawo materialne bez rozstrzygania sporu co do jego treści, lub ze względu na to, że nie trzeba dokonywać ustalenia obowiązującego prawa w drodze wykładni. Natomiast eliminacja czynności materialno - prawnej oraz jej skutków z obrotu prawnego następuje w drodze czynności prawnej właściwego organu dokonanej w formie decyzji administracyjnej stwierdzającej jej nieważność lub anulującej materialno - techniczną czynność zameldowania. Podstawą prawną takiego działania jest aktualnie 31 ust. 1 u.l. (przepis odpowiadający treści nieobowiązującego już art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), który stanowi : Jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. Czynność materialno - techniczna jaką jest zameldowanie nie ma cech ostateczności i prawomocności, co oznacza, że w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego. Anulowanie czynności materialno - technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy tylko wtedy, gdy wątpliwości o których mowa w 31 ust. 2 u.l. ustawy ujawniły się już po dokonaniu czynności materialno - technicznej związanej z rejestracją faktu zameldowania. Uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania jest więc możliwe gdy okaże się, że w dacie tej czynności osoba nie przebywała z zamiarem stałego pobytu w tym lokalu (tak słusznie : WSA w Poznaniu w wyrokach z 24 sierpnia 2011 r. sygn. IV SA/Po 301/11, z 3 grudnia 2015 r. o sygn. akt IV SA/Po 483/15, CBOSA). Wojewoda w niniejszej sprawie w odpowiedzi na argumentacje pełnomocnika strony skarżącej w oparciu o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy, zauważa słusznie, iż art. 199 K.c. (reguły rozporządzania przez współwłaścicieli rzeczą wspólną), odnosi się do kwestii stosunków majątkowych objętych unormowaniami tego kodeksu. Natomiast zameldowanie i wymeldowanie z miejsca pobytu stałego lub czasowego stanowią instytucję prawne prawa publicznego, służące jedynie celom ewidencyjnym faktów dotyczących pobytu określonej osoby fizycznej w określonym miejscu. Organ słusznie wywodzi też, iż w dacie zameldowania A.M.C. jedyny właściciel nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym pod adresem [...] był E.K., który dnia [...] października 2018 r. w G., składając własnoręczny podpis w formularzu zgłoszenia pobytu stałego wystarczająco potwierdził, iż A.M.C. urodzona [...] lutego 1990 r. przebywa na stałe pod adresem : [...]. Skarżąca powołuje się na wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2018 r., sygn. [...], który uprawomocnił się z dnia [...] listopada 2018 r. w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Wynika z niego nakaz dokonania w odpowiedniej księdze wieczystej wpisu prawa własności na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej na rzecz małżonków H.K. oraz E.K. działek ewidencyjnych o nr 458, 1014, 1208/1 1501, 1556, 1749. Powyższy wyrok wydany został po dniu zameldowania A.M.C. Pomimo materialnoprawnych skutków tego wyroku nie można było przyjąć, iż stanowił on wystarczającą przesłankę anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania wobec niekwestionowanego przez strony faktu pobytu wyżej wymienionej pod określonym wyżej adresem w chwili wykonania obowiązku meldunkowego. Należy jeszcze raz powtórzyć, iż zameldowanie nie jest zależne od prawa do lokalu ani też od zgody właściciela lokalu na zameldowanie. Dlatego brak przedstawienia przez osobę zgłaszającą pobyt stały potwierdzenia jej pobytu w lokalu, dokonanego przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu oraz dokumentu potwierdzającego tytuł prawny takiej osoby do tego lokalu stanowi jedynie podstawę do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i wydania decyzji na podstawie art. 31 ust. 2 u.l., co słusznie zauważa Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji (zob. też wyrok WSA w Szczecinie z 13 czerwca 2019 r. o sygn. II SA/Sz 449/19, LEX). Dodać też należy, iż rozstrzygnięcie na gruncie prawa cywilnego kwestii prawa do lokalu nie stanowi prejudykatu w postępowaniu meldunkowym (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2011 r. o sygn. II SA/Ol 935/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 maja 2016 r., o sygn. III SA/Lu 1612/15, LEX). Pełnomocnik strony miał świadomość powyższych okoliczności skoro druk zgłoszenia pobytu stałego potwierdzającego powyższe fakty został załączony przez niego do wniosku o anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania. Pobyt pod wskazanym wyżej adresem w Grębowie A.M.C. w toku postępowania potwierdzają czynności dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji, w tym przede wszystkim oględziny przedmiotowego lokalu, z których w sposób jednoznaczny wynika, że wyżej wymieniona na stałe mieszka i przebywa w lokalu Jamnica 87, gdzie zajmuje wraz z mężem pokój we wschodniej części domu. W pokoju tym znajdują się przedmioty trwałego użytkowania, jak meble, łóżko, telewizor, biurko, krzesła. Osoba ta korzysta z łazienki ogólnodostępnej dla wszystkich domowników, a w łazience znajdują się jej przybory toaletowe. Ponadto A.M.C. oświadczyła, że posiada swoje klucze do domu. Pełnomocnik skarżącej strony nie zaprzecza, iż w chwili zameldowania w/w osoba przebywała w lokalu [...], a jedynie podkreśla, że czynność zameldowania została dokonana z celowym pominięciem woli H.K. - drugiego współwłaściciela nieruchomości, która w świetle orzeczenia Sądu Cywilnego posiada równe prawa do tej nieruchomości, co zmarły E.K.. W tym kontekście organ odwoławczy słusznie stwierdza, że brak potwierdzenia pobytu A.M.C. pod adresem [...], przez obydwu współwłaścicieli nieruchomości nie stanowiłby jakiekolwiek przeszkody do zameldowania jej tam. Otóż w takiej sytuacji organ I instancji byłby zobowiązany do wszczęcia postępowania zmierzającego do orzeczenia w drodze decyzji administracyjnej o zameldowaniu lub odmowie zameldowania A.M.C. Ponieważ fakt przebywania wyżej wymienionej został potwierdzony w przez ówczesnego właściciela nieruchomości, nie jest też kwestionowany przez samą skarżącą, to brak było jakichkolwiek podstaw do tego, aby w drodze decyzji administracyjnej usunąć z obrotu prawnego czynność materialno-techniczną zameldowania. Przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło żadnych istotnych nieprawidłowości co do wpisu zameldowania, a zatem na nie było podstaw do wydania żądanej przez stronę decyzji administracyjnej o anulowaniu czynności zameldowania na podstawie powołanych wyżej przepisów k.p.a. oraz u.l. Sąd kontrolując zaskarżone decyzje administracyjne poza granicami zgłoszonych w skardze zarzutów nie dopatrzył się w nich jakikolwiek naruszeń prawa, które mogłyby wpłynąć na wynik postępowania sądowego – art. 134 § 1 P.p.s.a. dlatego decyzja Wojewody jako w pełni legalna powinna więc pozostać w obrocie prawnym. Z tych powodów skarga H.K. została przez Sąd oddalona w całości na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA nie orzekano ze względu na treść art. 200 P.p.s.a.