IV SA/Po 129/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. P. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po [...], w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia pozostawić wniosek bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016r. odrzucił zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 sierpnia 2016r. wzywające do uiszczenia wpisu od zażalenia i odrzucił zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 19 stycznia 2016r. oddalające wniosek o wyłączenie sędziego WSA Ewy Kręcichwost – Durchowskiej. R. P. działając jako pełnomocnik M. P. złożył zażalenie na w/w postanowienie składając również wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 129/13 pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sprzeciw na powyżej zarządzenie wniósł R. P. działając jako pełnomocnik M. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W razie wniesienia sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego zastosowanie znajduje przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecna wersja obowiązująca – t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej w skrócie Ppsa Z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) wynika, iż do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie przywołanej ustawy nowelizującej, tzn. przed 15 sierpnia 2015 r., stosuje się ten przepis w brzmieniu sprzed nowelizacji, natomiast do spraw wszczętych po 15 sierpnia 2015 r. stosuje się tę regulację w nowym brzmieniu. Sprawa niniejsza została wszczęta wniesieniem skargi w dniu 7 maja 2015 r. (k. 5 akt sądowych) co oznacza, że zastosowanie znajduje w niej przepis art. 260 Ppsa w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r. W myśl tego przepisu, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu środek ten został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 252 § 2 Ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 Ppsa). Przepisy art. 252 § 2 i art. 257 Ppsa mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Zatem w sytuacji, gdy strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy, obowiązana jest każdorazowo złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, przy czym ustawa nie przewiduje zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku dopełnienia tego wymogu formalnego. W niniejszej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Pismem z dnia [...] stycznia 2017r. (doręczonym w dniu [...] lutego 2017r. – k. 590 akt), przesłano R. P. jako pełnomocnikowi M. P. urzędowy formularz i pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wezwano do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. Pomimo prawidłowego wezwania skarżący nie usunął braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF, co obliguje do pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 257 Ppsa orzeczono jak na wstępie