II OZ 1118/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 129/13 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek M. P. o przyznanie prawa pomocy wniesiony w sprawie z jego skargi na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 28 maja 2014r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika R. P., wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 1 lipca 2014 r. skarżącemu przesłano urzędowy formularz wniosku o prawo pomocy i pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wezwano stronę do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. Skarżący na wezwanie sądowe nie odpowiedział. Sąd wskazał, że za odpowiedź na wezwanie do przedłożenia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy nie może zostać uznany wniosek z 25 lipca 2014 r. (k. 245 - 246) o przyznanie prawa pomocy przesłany przez pełnomocnika skarżącego, w którym jako wnioskodawcę pełnomocnik wskazał własną osobę i opisał własną sytuację materialną. Tym samym wniosek ten podlegał odrębnemu rozpoznaniu. W tych warunkach Sąd I instancji wniosek M. P. o prawo pomocy, na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), pozostawił bez rozpoznania. W zażaleniu na postanowienie z dnia 9 września 2014 r. skarżący wskazał, że treść postanowienia jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym, co uzasadnia jego uchylenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że skierowane do skarżącego wezwanie z dnia 1 lipca 2014 r. (k.242) do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu, doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 lipca 2014 r. (k. 243), pozostało bez odpowiedzi. W zaskarżonym postanowieniu prawidłowo przyjęto, że złożenie przez pełnomocnika skarżącego wniosku o prawo pomocy sporządzonego na urzędowym formularzu, w którym zawarto informacje odnoszące się do sytuacji majątkowej tego pełnomocnika, nie może być uznane za uczynienie zadość wezwaniu z 1 lipca 2014 r., gdyż wniosek ten, złożony przez pełnomocnika we własnym imieniu, podlega odrębnemu rozpoznaniu. W tych okolicznościach sprawy uzasadnione było pozostawienie przez Sąd I instancji wniosku skarżącego o prawo pomocy bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.