IV SA/Gl 379/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Rektora A w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego p o s t a n a w i a: zasądzić od Rektora A w K. na rzecz skarżącego M. G. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 28 lutego 2017 r. M. G., reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego M. B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Rektora A w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego. W treści skargi został zawarty wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wyrokiem z dnia 17 października 2017 r. o sygn. akt IV SA/Gl 379/17 tut. Sąd uwzględnił skargę M. G. i uchylił postanowienie Rektora A w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...]r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Stosownie do treści art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że wyrokiem z dnia 17 października 2017 r. tut. Sąd uwzględnił skargę M. G., reprezentowanego przez pełnomocnika radcę prawnego M. B., natomiast w wyroku tym nie orzeczono jednak o zwrocie kosztów postępowania. Wobec tego należało przyznać od organu – Rektora A w K. na rzecz skarżącego kwotę 597 zł, w tym wynagrodzenie dla pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) w kwocie 480 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł), a także równowartość uiszczonego przez skarżącego wpisu (100 zł). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 224 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.