III SAB/Wr 24/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu 1 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania sprawy o umorzeniu składek sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 27 grudnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Wr 24/17 o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego.

Postanowieniem z 27 grudnia 2017 r., referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata i umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. Uzasadniając - przywołując treść art. 246 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) - podał, że skarżący, jak wynika z jego oświadczenia, pozostaje w stosunku pracy z adwokatem reprezentującym go w postępowaniu przed sądem powszechnym oraz że adwokat ten nie został wyznaczony przez skarżącego z urzędu, w ramach przyznanego prawa pomocy. Na tej podstawie referendarz sądowy przyjął, że skarżący pozostaje w stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem procesowym pochodzącym z wyboru. Tym samym - jak wskazał - nie mógł przyznać wnioskodawcy prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjnym zważył, co następuje. Wydane przez referendarza rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Omówienie powodów, dla których sprzeciw nie jest zasadny, poprzedzić trzeba uwagą, że - zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżony akt zmienia albo utrzymuje w mocy. Czyniąc to, w myśl art. 260 § 2. p.p.s.a., działa jako sąd drugiej instancji i stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie referendarza sądowego należało utrzymać w mocy. Referendarz prawidłowo bowiem przywołał treść art. 246 § 3 p.p.s.a. i odniósł ją do sytuacji skarżącego oraz uznał, że skarżący - jak wynika zresztą z treści jego oświadczenia - pozostaje w stosunku pracy z adwokatem reprezentującym go w postępowaniu przed sądem powszechnym i że adwokat ten nie został wyznaczony przez skarżącego z urzędu, w ramach przyznanego prawa pomocy. Już tylko wskazana powyżej okoliczność wykluczała - według Sądu - możliwość przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, co słusznie stwierdził referendarz sądowy. Wystarczającym uzasadnieniem przesądzającym o prawidłowości rozstrzygnięcia referendarza była bowiem treść art. 246 § 3 p.p.s.a., powiązana z treścią oświadczenia skarżącego zawartego w formularzu o przyznanie prawa pomocy. Skarżący wyraźnie wskazał bowiem, że "przez cały rok 2015 i 2016 i 2017 nie wydał na adwokata z wyboru żadnych środków na opłacanie usług tego adwokata" oraz "że ma umowę z adwokatem do innej sprawy w innym sądzie - nie w sądzie administracyjnym". Skoro, zgodnie z art. 246 § 3 p.p.s.a., ustanowienie w ramach prawa pomocy zawodowego pełnomocnika jest niedopuszczalne, gdy strona zatrudnia pełnomocnika lub pozostaje z nim w innym stosunku prawnym (np. zlecenia), chyba że został on ustanowiony na podstawie przepisów o prawie pomocy, to tym samym - wobec zaistnienia takiego stanu rzeczy w przypadku skarżącego, czego słusznie dowiódł referendarz - pozostałe argumenty podniesione przez skarżącego w sprzeciwie nie mogły mieć wpływu na zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia referendarza. Wobec powyższego uznać należy, że rozstrzygnięcie referendarza sądowego jest prawidłowe i - jako takie - należało utrzymać je w mocy na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.