III SA/Łd 936/25

Dnia 8 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 2 października 2025 roku znak: KO.483.3.2025 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez osobę zarządzającą transportem oraz przedsiębiorcę oddala skargę.

Postanowieniem z 2 października 2025 r., znak: KO.483.3.2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim odmówiło H.L. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 6 sierpnia 2024 r., znak: KO.483.1.2024 utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 14 maja 2024 r. znak: WTR.7250.2.47.2024.JM o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez osobę zarządzającą transportem oraz przedsiębiorcę H.L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: H. z siedzibą w B., któremu 12 marca 2004 r. została udzielona przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego licencja Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W uzasadnieniu organ przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że decyzją z 14 maja 2024 r. Starosta Powiatu Piotrkowskiego stwierdził utratę dobrej reputacji przez osobę zarządzającą transportem oraz przedsiębiorcę H.L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: H. z siedzibą w B., któremu 12 marca 2004 r. została udzielona przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego licencja Nr 0041824 na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Podstawą wydania decyzji był fakt, że wyrokiem z 7 grudnia 2021 r. Sąd Rejonowy w P, sygn. akt[...] , skazał skarżącego za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny, 3 lata zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, 5 000,00 zł świadczenia pieniężnego na rzecz FPPoPP. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 11 marca 2022 r. Natomiast kolejnym wyrokiem z 22 listopada 2022 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w P., skazał przedsiębiorcę za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny, 3 lata zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, 5 000,00 zł świadczenia pieniężnego na rzecz FPPoPP. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 3 lutego 2023 r. Od decyzji z 14 maja 2024 r. skarżący wniósł odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z 6 sierpnia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 14 maja 2024 r. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 6 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z 6 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 737/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę H.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 6 sierpnia 2024 r. Wyrok jest prawomocny od 27 marca 2025 r. Wnioskiem z 19 sierpnia 2025 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją wydaną 14 maja 2024 r. przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego stwierdzająca utratę dobrej reputacji przez osobę zarządzającą transportem oraz przedsiębiorcę H.L. Skarżący powołał się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując, że w dniu wydania decyzji istniały istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które nie były znane organowi i nie zostały przez niego uwzględnione. Organ skupił się wyłącznie na wpisie w Krajowym Rejestrze Karnym, pomijając kluczowe fakty, takie jak: długoletnie, nieprzerwane i nienaganne prowadzenie działalności gospodarczej od 1997 r., brak wcześniejszych naruszeń prawa transportowego, znaczenie przedsiębiorstwa jako pracodawcy dla wielu osób, fakt, że przedsiębiorca za 2,5 roku osiągnie wiek emerytalny i planuje zakończyć działalność w sposób uporządkowany. Jednocześnie skarżący wskazał, że przestrzega porządku prawnego. Obecnie nie popełnił żadnego czynu zabronionego. Tym samym odbudował dobrą reputację, która stanowi wymóg dla osoby zarządzającej transportem oraz przedsiębiorcy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim odmawiając skarżącemu postanowieniem z 2 października 2025 r. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 6 sierpnia 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 14 maja 2024 r. wskazało, że jakkolwiek skarżący we wniosku wskazał, że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 14 maja 2024 r., to w istocie jest to wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zakończonego wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzji z 6 sierpnia 2024 r. Postępowanie wznawia się na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe; nowe okoliczności faktyczne lub dowody istnieją w dniu wydania decyzji ostatecznej; nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jeżeli okoliczności i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia. Dowody i fakty muszą być nowe, to znaczy nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Skarżący w chwili otrzymania decyzji z 14 maja 2024 r. stwierdzającej utratę dobrej reputacji, tj. 16 maja 2024 r., dysponował już wiedzą o tym, że okoliczności wskazane we wniosku o wznowienie nie były analizowane ze względu na okoliczności sprawy przedstawione w decyzji. Zatem należy przyjąć, że już 16 maja 2024 r. skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę złożonego wniosku o wznowienie postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że brak jest podstaw, aby przyjąć, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania z 19 sierpnia 2025 r. złożony został z zachowaniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania ma ten skutek, że postępowanie to nie może być wznowione. Okoliczność ta, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., skutkuje obowiązkiem wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie H/L/ wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wyrażające się w naruszeniu: 1. art. 7a, art. 11, art. 77 § 1, art. 78, art. 81a § 1, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącego, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; 2. art. 148 §1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie początku biegu terminu; 3. art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że brak jest nowych okoliczności faktycznych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że miał możliwość zapoznania się z pełnym zakresem ustaleń organów dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, które toczyło się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi ze skargi skarżącego wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 6 sierpnia 2024 r. Dopiero wtedy skarżący dostrzegł, że istotne dla sprawy okoliczności dotyczące długoletniego, nienagannego prowadzenia działalności gospodarczej, znaczenia przedsiębiorstwa dla lokalnej społeczności, a także odbudowania dobrej reputacji, nie zostały uwzględnione przez organy. Wówczas skarżący mógł obiektywnie stwierdzić, że ujawniły się nowe okoliczności faktyczne mające znaczenie dla sprawy, nieznane organom w chwili orzekania. Istotne znaczenie ma nie sama świadomość strony o istnieniu danego faktu, lecz moment, w którym strona uzyskała wiedzę, że dany fakt nie został przez organ rozpoznany lub uwzględniony. Wniosek skarżącego nie zmierzał do ponownego rozstrzygnięcia sprawy na podstawie tych samych faktów, lecz wskazywał nowe okoliczności, które mogłyby doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia, co czyniło go zasadnym. Organ odmówił wznowienia postępowania, nie badając merytorycznie, czy rzeczywiście wystąpiły nowe okoliczności mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Tymczasem okoliczności dotyczące długoletniego, nienagannego prowadzenia działalności, przestrzegania prawa, znaczenia przedsiębiorstwa dla lokalnej społeczności oraz odbudowy dobrej reputacji stanowią nowe okoliczności faktyczne, które zaistniały po dacie wydania decyzji, powinny zostać zbadane przez organ dopiero po formalnym wznowieniu postępowania. Odmawiając wznowienia postępowania organ poprzestał na ocenie formalnej, bez przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy merytorycznej wniosku. Nie odniósł się do treści przedstawionych okoliczności faktycznych i nie ocenił ich znaczenia dla treści decyzji z 14 maja 2024 r. Tym samym organ uchybił obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz obowiązkowi działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Organ zauważył, że nawet gdyby przyjąć, że dopiero z wyroku sądu skarżący dowiedział się o okolicznościach, na które powołał się we wniosku o wznowienie, to i tak miesięczny termin do złożenia żądania o wznowienie postępowania nie został zachowany. Wyrok został bowiem wydany 6 lutego 2025 r., a wniosek o wznowienie, datowany na 19 sierpnia 2025 r., złożony został 22 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które stronie przysługiwało prawo do zwrócenia się do organu, który je wydał z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy lub skargą do sądu administracyjnego bez skorzystania z prawa do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 w związku z art. 141 § 1, art. 144, art. 149 § 3 i § 4 k.p.a. w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a.), a więc mieszczące się w katalogu postanowień wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie tego przepisu jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części. Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 2 października 2025 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 6 sierpnia 2024 r., znak: KO.483.1.2024 utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 14 maja 2024 r. znak: WTR.7250.2.47.2024.JM o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez osobę zarządzającą transportem oraz przedsiębiorcę H.L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: H. z siedzibą w B., któremu 12 marca 2004 r. została udzielona przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego licencja Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w trybie nadzwyczajnym – po złożeniu przez skarżącego 19 sierpnia 2025 r. wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W myśl tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W tym miejscu wskazać należy, że wznowienie postępowania daje możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli została ona wydana w postępowaniu dotkniętym przynajmniej jedną z wad określonych w art. 145 § 1 k.p.a. lub w sytuacji przewidzianej w art. 145a k.p.a. albo art. 145b k.p.a. Postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Pierwszy etap ogranicza się do badania przesłanek formalnych wniosku, do których należy stwierdzenie: czy podanie pochodzi od osoby uprawnionej do złożenia wniosku, czy wniosek dotyczy ostatecznego rozstrzygnięcia organu, czy wskazano podstawę wznowienia, a także czy zachowany został termin do złożenia wniosku. Na tym etapie organ nie bada, czy wskazana we wniosku podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. Jeżeli zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Natomiast gdy z wniosku o wznowienie postępowania wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, czy też wniosek składa podmiot w sposób oczywisty niebędący stroną, albo że termin do jego złożenia nie został zachowany, wówczas organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wskazany w powołanym przepisie miesięczny termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania jest terminem ustawowym, którego uchybienie nie podlega przywróceniu. Jednocześnie to strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) powzięła wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od tego dnia. Obowiązkiem organu jest natomiast jednoznaczne ustalenie kwestii dochowania przez stronę terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Według skarżącego nowymi okolicznościami istniejącymi w dniu wydania decyzji i nieznanymi organowi w dniu wydania ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 6 sierpnia 2024 r. jest to, że organ skupił się wyłącznie na wpisie w Krajowym Rejestrze Karnym, pomijając kluczowe fakty, takie jak: długoletnie, nieprzerwane i nienaganne prowadzenie działalności gospodarczej od 1997 roku, brak wcześniejszych naruszeń prawa transportowego, znaczenie przedsiębiorstwa jako pracodawcy dla wielu osób, fakt, że przedsiębiorca za 2,5 roku osiągnie wiek emerytalny i planuje zakończyć działalność w sposób uporządkowany. Skarżący przestrzega porządku prawnego. Obecnie nie popełnił żadnego czynu zabronionego. Odbudował dobrą reputację. W ocenie sądu w podaniu o wznowienie postępowania skarżący wprawdzie powołał się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., lecz w istocie nie wskazał żadnych nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, które mogłyby stanowić potencjalną przyczynę wznowienia postępowania administracyjnego. Pojęcie "nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne" należy interpretować w sposób ścisły, wąsko. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych judykatura rozumie obiektywnie istniejące elementy rzeczywistości, zdarzenia faktyczne (niezależne od treści przepisów), które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2015 r., II FSK 2701/13; wyrok NSA z 1 listopada 2013 r., II FSK 2675/12). Nowy dowód zaś to taki, za pośrednictwem którego można wykazać istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Ten nowy dowód może prowadzić zarówno do ustalenia nowych okoliczności faktycznych, jak i zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. Za nowy dowód lub okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi dowodów i faktów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Tego rodzaju ocena nie należy do sfery ustaleń faktycznych, lecz jest kwestią subsumcji stanu faktycznego pod określoną normę prawną (por. wyrok NSA z 13 marca 2014 r., II OSK 2541/12; wyrok NSA z 1 lutego 2012 r., II OSK 2154/10). Nie będą stanowiły podstawy wznowienia okoliczności lub dowody, które powstały (zostały wytworzone) po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2018 r., II OSK 2246/16). Nowe dowody wytworzone po wydaniu decyzji mogą jednakże stanowić podstawę wznowienia postępowania, gdy ujawnione równocześnie zostaną wynikające z nich nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o których organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział (por. wyrok NSA z 18 maja 2017 r., I OSK 45/17; wyrok WSA w Poznaniu z 30 czerwca 2021 r., IV SA/Po 76/21). Tak rozumianej kodeksowej przesłanki "wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję" nie spełniają okoliczności przywołane przez skarżącego w podaniu o wznowienie postępowania. Z treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika, że samoistną podstawę wznowienia stanowi ujawnienie nowych okoliczności faktycznych. Nie może to jednak dotyczyć sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Za "nową okoliczność" nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego (por. Komentarz do art. 145 § 1 k.p.a. pod red. M. Wierzbowski, 2019 Legalis i przywołane w nim orzecznictwo sądowoadministracyjne). W rozpoznawanej sprawie wszystkie powołane przez skarżącego okoliczności i postawienie organowi zarzutu, że w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z 6 sierpnia 2024 r. skupił się jedynie na wpisie w Krajowym Rejestrze Karnym, zmierzały właśnie do przedstawienia odmiennej oceny stanu faktycznego ustalonego przez organ w tym postępowaniu. Należy podkreślić, że skarżący brał udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z 6 sierpnia 2024 r., a wniesioną przez niego skargę na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z 6 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 737/24 oddalił. W wyroku tym sąd stwierdził, że okolicznością bezsporną było dwukrotne skazanie skarżącego prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w P. z 7 grudnia 2021 r. (sygn. akt[...]) za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny, orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres trzech lat oraz na świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (orzeczenie to stało się prawomocne 11 marca 2022 r.) oraz z 22 listopada 2022 r. (sygn. akt[...]), ponownie za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny, orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez okres trzech lat oraz na świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (orzeczenie to stało się prawomocne 3 lutego 2023 r.). Materialnoprawną podstawę decyzji z 6 sierpnia 2024 r. stanowił art. 7d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2201), zwanej dalej "u.t.d.", zgodnie z którym organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec: 1) (...) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b. Zgodnie z art. 7d ust. 2 u.t.d. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji. W art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE. L 300 z 2009 r., str. 51 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1071/2009", do okoliczności podważających dobrą reputację zaliczono m.in. wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych m.in. w dziedzinie prawa o ruchu drogowym. Art. 5 ust. 2a u.t.d. stanowi, że za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone m.in. w art. 173-175, art. 178-180, 189a, art. 218-221, 296-306 i art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17 i 1228). Przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k., z które skarżący został dwukrotnie skazany, jest jednym z przestępstw, które powinno skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie spełnienia warunku dobrej reputacji, a w dalszej kolejności wydaniem decyzji o pozbawieniu dobrej reputacji przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem. Jak wynika z art. 7d ust. 6 u.t.d., w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 1: 1) wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony; 2) organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego – do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e. Ten ostatni zaś przepis przewiduje, że przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, należy rozumieć m.in. zatarcie skazania za przestępstwa określone w art. 5 ust. 2a (a więc również za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.). Przesłanki zatarcia skazania zostały wymienione w kodeksie karnym. Sąd ocenił w wyroku z 6 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 737/24, że sytuację skarżącego zdeterminowało drugie skazanie, do którego doszło w czasie biegu zatarcia pierwszego skazania. Zgodnie bowiem z art. 108 k.k., jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. Jeżeli zatem sprawca został skazany za dwa lub więcej przestępstw niepozostających w zbiegu, zatarcie skazania nastąpić może tylko jednocześnie w stosunku do wszystkich tych skazań. Muszą zatem zostać spełnione warunki do zatarcia każdego z nich, a czas do zatarcia wszystkich skazań kończy się z upływem najpóźniej występującego okresu dotyczącego któregokolwiek z tych skazań. Pierwszy wyrok skazujący skarżącego m.in na karę grzywny i na środek karny w postaci zakazu prowadzenia przez 3 lata pojazdów mechanicznych uprawomocnił 11 marca 2022 r. Skarżący karę grzywny wykonał 20 czerwca 2023 r. Zatarcie skazania w części dotyczącej grzywny nastąpiłoby zatem najwcześniej 20 czerwca 2024 r. Z kolei zatarcie skazania w części dotyczącej środka karnego nastąpiłoby po jego wykonaniu, czyli po upływie trzech lat od dnia obowiązywania zakazu. Tymczasem zarówno przed wykonaniem kary grzywny, jak i w czasie obowiązywania zakazu prowadzenia przez skarżącego pojazdów mechanicznych skarżący ponownie został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. 178a k.k. – wyrok z 22 listopada 2022 r., prawomocny od 3 lutego 2023 r. Oznacza to, że nie doszło do zatarcia skazania za przestępstwo popełnione przez skarżącego za pierwszym razem. Drugi wyrok również skazywał skarżącego na karę grzywny (wykonaną 26 kwietnia 2023 r.) oraz na środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na 3 lata. Zakaz obowiązywał od 3 lutego 2023 r. – zatem zatarcie skazania w części dotyczącej środka karnego nastąpi najwcześniej 3 lutego 2026 r. Z tych względów w prawomocnym wyroku 6 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi już ocenił, że w dacie wydawania decyzji (decyzja pierwszej instancji z 14 maja 2024 r., decyzja organu drugiej instancji z 6 sierpnia 2024 r.) organy nie mogły zastosować środka rehabilitacyjnego – nie doszło bowiem do zatarcia skazania. Sąd ocenił także, że nie było możliwości zastosowania art. 7d ust. 4 u.t.d., o co ubiegał się skarżący. Przepis ten daje możliwość dokonania oceny dobrej reputacji, przy uwzględnieniu w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Sąd wyjaśnił przy tym, że przepis ten można zastosować po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d., w ramach którego organ weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego (art. 7d ust. 3 u.t.d.). Chodzi tu o postępowanie w przypadku, gdy wobec przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za określone w przepisie art. 7d ust. 2 u.t.d. naruszenia, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji. W tej sprawie postępowanie toczyło się na podstawie art. 7d ust. 1 pkt ustawy, a więc w przypadkach, gdy wobec osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W tym postępowaniu nie ma miejsca na żadne oceny – przeciwnie, organ ma obowiązek wydać decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji (art. 7d ust. 2 u.t.d.). Dlatego podniesione przez skarżącego okoliczności, w tym opinia Łódzkiego Stowarzyszenia Przewoźników Międzynarodowych i Spedytorów, nie mogły wpłynąć na negatywny dla skarżącego wynik sprawy. Okoliczności mające według skarżącego uzasadniać wznowienie postępowania administracyjnego były mu więc znane w trakcie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 6 sierpnia 2024 r. oraz w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 lutego 2025 r., o sygn. akt III SA/Łd 737/24. Nawet gdyby uznać, że skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę złożonego podania o wznowienie postępowania dopiero z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 6 lutego 2025 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 737/24, to z uwagi na to, że odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem został mu doręczony 24 lutego 2025 r. i uprawomocnił się on 27 marca 2025 r., nie sposób przyjąć, że w momencie jego wniesienia – 19 sierpnia 2025 r. – jednomiesięczny termin został zachowany. W ocenie sądu organ administracji prawidłowo zatem przyjął, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez skarżącego po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania liczony jest od dnia uzyskania informacji o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym strona powzięła informację, że okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Wniosek skarżącego o wznowienie postępowania złożony 19 sierpnia 2025 r. uznać zatem należy za spóźniony. Tym samym organ prawidłowo, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że to strona ma wykazać zachowanie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania wznowieniowego, a organ ocenia tę okoliczność swobodnie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2000 r., I SA/Wr 1038/97). Z art. 148 § 1 k.p.a. wprost wynika, że strona zamierzająca doprowadzić do wszczęcia postępowania wznowieniowego powinna takie podanie wnieść w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponieważ organ bada spełnienie tej przesłanki z urzędu, stwierdzenie w fazie wstępnej postępowania uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy i musi skutkować odmową jego wznowienia z przyczyn formalnych. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowiłoby więc rażące naruszenie prawa, godzące w wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych (wyrok NSA z 25 października 2018 r., I OSK 2813/16). Końcowo podkreślić należy, że w sprawie nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy, w tym art. 7a k.p.a. (zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony) oraz art. 11 (zasada przekonywania). Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonego postanowienia, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. d.j.