III SA/Łd 1101/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. sprzeciwu W P od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1101/16 w sprawie ze skargi W P na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

W P wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W skardze strona zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 30 grudnia 2016 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wypełnienie i zwrócenie do sądu urzędowego formularza PPF (załączonego do wezwania), w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpis powyższego zarządzenia został przesłany na adres podany w skardze i uznany za doręczony z dniem 23 stycznia 2017 r., w trybie art. 73 p.p.s.a. (k 16 akt sądowych). Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1101/16 starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła sprzeciw, w którym oświadczyła, że nie otrzymała przesyłki zawierającej urzędowy formularz PPF. Wskazała, że nie posiada wiedzy, co do przepisów sądowych i nie stać jej na opłacenie adwokata, który by jej pomógł. Jest osobą schorowaną, tak jak jej mąż i syn. W ostatnim czasie była chora na grypę i tydzień przebywała u córki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2015 r., poz. 658), który ma zastosowanie do spraw wszczętych po 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie z treścią tego przepisu rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Ponieważ sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stosownie do treści art. 244 § 1 p.p.s.a prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast zgodnie z art. 255 § 1 p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 255 § 1 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie , pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.s.a, który podlega usunięciu poprzez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08- www.cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2016 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPF. Wezwaniu nadano rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpis powyższego zarządzenia został przesłany na adres podany w skardze i doręczony, w trybie art. 73 p.p.s.a. z dniem 23 stycznia 2017 r. Tym samym ustawowy 7 dniowy termin, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. rozpoczął swój bieg z dniem 24 stycznia 2017 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 30 stycznia 2017 r. Mając powyższe na uwadze zasadnym było zarządzenie o pozostawieniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącej, co do braku doręczenia jej odpisu zarządzenia z dnia 30 grudnia 2016 r. wraz z drukiem formularza PPF, jak i stanu jej zdrowia, który spowodował czasową nieobecność skarżącej w miejscu zamieszkania, Sąd stwierdził, iż pozostaje ona bez wpływu na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, że skarżąca inicjując postępowanie sądowoadministracyjne, poprzez wniesienie przedmiotowej skargi wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, winna liczyć się z możliwością, iż na adres wskazany w skardze kierowana będzie do niej korespondencja z sądu. Tym samym w sytuacji konieczności czasowego opuszczenia wskazanego miejsca zamieszkania, z przyczyn zdrowotnych, czy też jakichkolwiek innych przyczyn, których następstwo stanowiłoby nieobecność strony pod podanym adresem, skarżąca dbając należycie o własne interesy była zobowiązana do poinformowania o powyższym fakcie sąd, wskazując na przybliżony okres swojej nieobecności, miejsce pobytu bądź też ustanawiając pełnomocnika do doręczeń. Brak jakiejkolwiek aktywności strony skutkował dla niej ujemnymi następstwami procesowymi, w postaci pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a orzekł jak w postanowieniu. k.p.