I OZ 1168/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1101/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczeg w P. z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: oddalić zażalenie.

W. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2016 r., znak [...]. wydane w przedmiocie odmowy zwolnienia od kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi W. P. przedstawiła swoją sytuację materialną, która w ocenie skarżącej uzasadnia jej wniosek o zwolnienie od kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2016 r., gdyż w jego ocenie, nie posiada ono przymiotu wykonalności. Nie nakłada bowiem na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Z tego względu Sąd I instancji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), odmówił zastosowania ochrony tymczasowej. W zażaleniu na powyższe postanowienie W. P. podniosła, że decyzją Wójta Gminy R. została zwolniona z kosztów rozgraniczeniowych tylko w części. Pozostałą część będzie musiała uiścić we wskazanym przez organ terminie. Dlatego też wykonanie przedmiotowej decyzji skutkować będzie znaczącymi stratami w jej majątku, a przede wszystkim doprowadzi do zaistnienia niemożliwych do cofnięcia skutków w postaci utraty środków finansowych koniecznych do życia, czy utraty mieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak prawidłowo zauważył Sąd I instancji, przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Tych cech wykonalności (co do zasady) nie mają rozstrzygnięcia odmowne. W niniejszej sprawie argumentacja strony skarżącej sprowadza się w istocie do skutków pośrednich wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia. Rozstrzygnięcie odmawiające zwolnienia z poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego nie ma bowiem cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronie wykonania jakiegokolwiek obowiązku, ani nie przyznaje jakiegokolwiek uprawnienia. W konsekwencji, postanowienie to nie skutkuje dla skarżącej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Postanowienie to może pociągnąć za sobą kolejne rozstrzygnięcie administracyjne (obciążające kosztami postępowania rozgraniczeniowego właścicieli nieruchomości), ale to w tym, kolejnym postępowaniu strona będzie mogła domagać się ochrony tymczasowej, o ile rozstrzygnięcie to będzie bezpośrednio wywoływać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, skutków takich nie powoduje. Stąd też, brak było podstaw do rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem strony. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.