I OZ 505/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 549/12 o odmowie uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 549/12 w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W, z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka 26/2, AM-1, położonej w N. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 14 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 549/12 oddalił wniesioną przez D. W., M. W., J. W. i M.W.skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka [...], AM-1, położonej w N. D. W. i M. W. pismem z dnia 20 lipca 2016 r. wnieśli o uzupełnienie ww. wyroku, poprzez wskazanie m.in. cyt.: "z jakich powodów i na jakiej podstawie prawnej Sąd rażąco naruszał prawo, dyskryminował stronę skarżącą i pozbawiał nas prawa do przeprowadzenia dowodów z dokumentów zart. 106 § 1 i 3 i nie brał pod uwagę faktów udowodnionych przez skarżących oraz z jakich powodów ponad dziesięciu lat Sąd uporczywie pozbawił nas prawa do map i nie chciał ich uzupełnić mimo wniosku skarżących i nie zastosował postępowania dowodowego z art. 106 § 5 p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. - wydanym na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) dalej "p.p.s.a." - odmówił uwzględnienia ww. wniosku, wskazując że strona mogła żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub dodatkowych orzeczeń, które powinny się znaleźć w wyroku, a których sąd nie zamieścił. Z treści sentencji i uzasadnienia wyroku wynikało natomiast, że został on wydany na podstawie art. 151 p.p.s.a. Oddalając skargę, Sąd orzekł o całości żądania. Ponadto, w związku z tym, że skarżącym w niniejszej sprawie przyznano prawo pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika, Sąd w punkcie II sentencji orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu. W tej sytuacji - zdaniem Sądu - nie można było uznać, że wyrok z dnia 14 lipca 2016 r. powinien zawierać inne dodatkowe orzeczenia, które pominięto. Sąd Wojewódzki jednocześnie podkreślił, że w postępowaniu z wniosku o uzupełnienie wyroku nie mogą być przez Sąd badane zarzuty skarżących dotyczące naruszeń prawa, do których w mniemaniu skarżących doszło w toku postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 14 lipca 2016 r. Postępowanie z wniosku o uzupełnienie wyroku nie może być bowiem traktowane jako środek do polemizowania z twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku, ponieważ do tego celu ustawa przewiduje stosowne środki prawne, takie jak skarga kasacyjna. D. W., M. W., J. W. i M.W.w złożonych na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zażaleniach, zakwestionowali jego prawidłowość. Odpowiedź na zażalenia nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Mając zatem na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniesioną przez D. W., M. W., J. W. i M.W. skargę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka [...], AM-1, położonej w N. , a ponadto rozstrzygnął o przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu na rzecz skarżących pełnomocnikowi, należało uznać, iż w wyroku z dnia 14 lipca 2016 r. zostały zawarte wszystkie rozstrzygnięcia, do których zamieszczenia obligował Sąd ustawodawca. Żądanie uzupełnia ww. wyroku przez skarżących było zatem niezasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.