III SA/Gl 913/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Beata Machcińska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi D. S. (S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 18 lipca 2025 r. nr SKO.VIII/422/250/2025 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 18 lipca 2025 r. nr SKO.VIII/422/250/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Starosty C. (dalej: również jako organ I instancji) z dnia 13 maja 2025 r. nr [...] o zatrzymaniu D. S. (dalej: skarżący) prawa jazdy. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 12 sierpnia 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wystąpił do Starosty C. o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w ramach posiadanych uprawnień oraz poinformowanie o obowiązku poddania się badaniu psychologicznemu. Podstawą tego wniosku było otrzymanie przez skarżącego łącznie 29 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W związku z powyższym pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. Starosta C. powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnym w sprawie zatrzymania prawa jazdy, a następnie decyzją z decyzją z 13 maja 2025 r. orzekł o zatrzymał skarżącemu prawo jazdy. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący nie zgodził się z wydanym rozstrzygnięciem i wniósł odwołanie, w którym zakwestionował przekroczenie ilości 24 punktów karnych. Wskazał, że posiadane punkty karne w znacznej części zostały zatarte, z uwagi na upływ roku od daty zapłacenia mandatu karnego. SKO nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i zaskarżoną decyzją z 18 lipca 2025 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541), do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jako, że minister właściwy do spraw informatyzacji nadal nie ogłosił terminu wdrożenia powyższych rozwiązań technicznych, to organ I instancji prawidłowo zastosował art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz innych ustaw i orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że chociaż przepis art. 130, wymieniony w treści art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz innych ustaw, został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r. ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz., 1273 ze zm.), to jednak znajduje on zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Bowiem w myśl art. 16 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 957) przepis art. 130 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach wcześniej z zamieszczanych w ewidencji prowadzonej na podstawie tego przepisu. Skoro zatem do chwili obecnej termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach nie został określony, to ewidencja wskazana w art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym pozostaje aktualna. Ponownie analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy wskazał, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji był wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z 12 sierpnia 2024 r. Wynikało z niego, że skarżący otrzymał łącznie 29 punktów za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 14 sierpnia 2023 r. do 10 sierpnia 2024 r. tj.: w dniu 14 sierpnia 2023 r. w T. - 7 punktów, w dniu 14 sierpnia 2023 r. w T. - 6 punktów, w dniu 18 września 2023 r. w C. - 11 punktów i w dniu 10 sierpnia 2024 r. w B. - 5 punktów. Swoje stanowisko Komendant Wojewódzki Policji w K. podtrzymał również w piśmie z 23 czerwca 2025 r. Zdaniem SKO materialno-prawna przesłanka wystąpienia z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy ziściła się zatem 10 sierpnia 2024 r., a to obligowało Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. do wystąpienia z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oraz poinformowanie o badaniu psychologicznym. W konsekwencji późniejsze usunięcie punktów z ewidencji pozostaje bez wpływu na prawidłowość złożonego wniosku. SKO zwróciło ponadto uwagę, że wydana w tym trybie decyzja ma charakter związany, dlatego też w razie wystąpienia wskazanej przesłanki organ ma obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie błędnej wykładni art. 18 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 98 ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami i w związku z art. 99 ust. 1 tej ustawy poprzez przyjęcie, że możliwe jest wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy lub decyzji o skierowaniu na badania w sytuacji, gdy informacja o ilości punktów karnych opisanych, w art. 98 ustawy została z ewidencji usunięta, kiedy prawidłowa interpretacji przedmiotowego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że w sytuacji kiedy informacja o ilości punktów karnych zostanie usunięta postępowanie powinno być umorzone. W rozwinięciu zarzutów skargi pełnomocnik wskazał, że wykładnia przyjęta przez organ prowadzi do unieważnienia instytucji zatarcia punktów karnych. Ponadto, zdaniem pełnomocnika skarżącego, obywatel nie może ponosić negatywnych skutków prawnych, tylko z tej przyczyny, że organ nie zdążył wydać decyzji przed zatarciem punktów karnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Oceniając w świetle powołanych wyżej kryteriów zaskarżaną decyzję, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy organy administracyjne obu instancji prawidłowo orzekły o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B, w związku przekroczeniem przez niego dopuszczalnego limitu 24 punktów karnych. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowił z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy -Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Przepis ten obliguje do wydania przez starostę (prezydenta miasta) decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4, to jest ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251). Zgodnie z ust. 1 ww. przepisu, przedmiotowy obowiązek spoczywa na staroście (prezydencie miasta) do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw tj. ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1210). Słusznie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że chociaż art. 130, wymieniony został w treści art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz innych ustaw, został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r. ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz., 1273 ze zm.), to jednak znajduje on zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Wynika to z art. 16 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 957). Przepis art. 130 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach wcześniej z zamieszczanych w ewidencji prowadzonej na podstawie tego przepisu. Do dnia orzekania przez organy w niniejszej sprawie minister właściwy do spraw informatyzacji nie określił terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, a to oznacza, że ewidencja wskazana w art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym pozostaje aktualna. Stąd też fakt przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów w wyniku naruszeń przepisów ruchu drogowego jest przesłanką do wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ma charakter związany, a organ prowadzący postępowanie nie ma uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów. W konsekwencji w przypadku złożenia stosownego wniosku przez komendanta Policji, organ nie ma wyboru co do odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Podkreślić należy, że organ nie prowadzi żadnych własnych ustaleń co do naruszenia przepisów o ruchu drogowym, a jedynie opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego, stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kwestia prawidłowości dokonanych wpisów może być podnoszona przez osobę naruszającą przepisy ruchu drogowego w postępowaniu prowadzonym przed organami policji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Wysokość wpisu punktów karnych w ewidencji i prawidłowość ich usunięcia może być kwestionowania w odrębnym postępowaniu, a wydana w tym postępowaniu czynność podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia, ani też w postępowaniu sądowym kontrolującym decyzje wydane w takich sprawach. Przyjęcie poglądu, że organ administracji jest uprawniony do samodzielnego weryfikowania liczby punktów karnych prowadziłoby w rezultacie do tego, że to ten organ, a nie właściwy organ policji, ustalałby ilość przypisanych danemu kierowcy punktów karnych (por. wyrok NSA z 19 maja 2023 r. II GSK 1043/22 oraz z dnia 17 lutego 2026 r. II GSK 1359/25, powołane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z 12 sierpnia 2024 r. jednoznacznie wynikało, że skarżący przekroczył liczbę 24 punktów karnych, uzyskując 29 punktów, a dokument ten – jako dokument urzędowy – korzysta z domniemania prawdziwości i autentyczności wynikającego z art. 76 § 1 k.p.a. Stanowisko to zostało podtrzymane również w piśmie z 23 czerwca 2025 r. W konsekwencji Starosta C. nie był uprawniony do prowadzenia własnego postępowania w celu weryfikowania prawidłowości naliczenia punktów karnych, jak również dat ich usunięcia z ewidencji czy zasadności poszczególnych wpisów. Trafnie zatem organy uznały, że skoro dysponowały formalnie skutecznym wnioskiem właściwego organu Policji, to zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz innych ustaw i wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Zarzut, że w dacie wydania decyzji stan posiadanych punktów karnych był inny pozostaje bez wpływu na obowiązek organu do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, skoro organy nie miały uprawnień, aby prowadzić własne ustalenia co do liczby punktów karnych. Organ sprawdza jedynie, czy wpisy wskazane we wniosku są wpisami ostatecznymi. Skoro kwestia ta nie była sporna organ związany był wnioskiem komendanta Policji. W konsekwencji w sprawie nie było żadnych podstaw do umorzenia postępowania. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały niezbędny materiał dowodowy, a następnie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Z tego względu, działając na podstawie z art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji.