III OSK 550/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant: asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1027/21 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 12 maja 2021 r. nr DKO-420-552-7/2020/mk w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie wymagań dotyczących ochrony środowiska oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 18 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt IV SA/Wa 1027/21 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi A.B. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 12 maja 2021 r., znak sprawy DKO-420/552-7/2020/mk w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie wymagań dotyczących ochrony środowiska, oddalił skargę. Skarżący wywiódł skargę na wyżej wymienioną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów, w postaci: [...] dowodów rejestracyjnych siedmiu sprowadzonych przez skarżącego pojazdów, faktur zakupu pojazdów, świadectwa wywozu pojazdów, na okoliczności podniesione w skardze. W odpowiedzi na skargę GIOŚ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi, zasądzenie kosztów według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że spór prowadzony w niniejszej sprawie koncentruje się na ustaleniu czy pojazdy sprowadzone przez skarżącego na terytorium RP mogą być uznane za odpad. Według Sądu I instancji, zasadnie uznały organy obu instancji, orzekające w niniejszej sprawie, że zostały w niej spełnione ustawowe przesłanki, zobowiązujące organy Inspekcji Ochrony Środowiska do wymierzenia skarżącemu kary, o której mowa w art. 32 ust. 1 u.m.p.o. Zdaniem Sądu I instancji, organy w sposób prawidłowy zakwalifikowały uszkodzone pojazdy jako odpad w dacie międzynarodowego przemieszczenia. Sąd wskazał, że skarżący dla 4 pojazdów przedstawił dokumenty wystawione przez [...] organ po czasie, kiedy inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska przeprowadzili oględziny terenu nieruchomości skarżącego. Jeżeli chodzi o pojazd marki T. zarówno podczas kontroli jak i w toku prowadzonego przez GIOŚ postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił dla ww. pojazdu żadnego dowodu własności. Dodatkowo, za organem należy wskazać, że w przedstawionym fragmencie dowodu rejestracyjnego widnieje zapis: "pojazd zezłomowany ponieważ szacowany koszt naprawy był wyższy niż wartość pojazdu". W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że pojazdy w momencie przywozu nie posiadały dokumentów pozwalających na ich rejestrację. Według Sądu I instancji, rację mają organy w niniejszej sprawie, że późniejsze złożenie innych dokumentów, którymi skarżący nie dysponował w dacie przemieszczania, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i zakwalifikowanie przedmiotowych pojazdów jako odpadów. W konsekwencji Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że stan prawny i faktyczny spornych pojazdów w dacie ich międzynarodowego przemieszczenia, nie pozwalał na użytkowanie tych pojazdów zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, co przekłada się wprost na zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanki "pozbycia się" ww. pojazdów oraz o prawidłowym zakwalifikowaniu ich jako odpadów. W skardze kasacyjnej skarżący, reprezentowany przez adw., na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi przez Sąd i tym samym bezpodstawnym przyjęciu, że organ oparł swe rozstrzygnięcie na rzetelnie ustalonym stanie faktycznym i prawidłowo zastosowanych przepisach materialnych, w sytuacji kiedy organy nie dokonały ustaleń co do kwestii związanych z tym, jak należy zakwalifikować uszkodzone pojazdy, tj. jako odpad w dacie międzynarodowego przemieszczenia, jak i tego, że wadliwe ustalono, że stan prawny i faktyczny spornych pojazdów w dacie ich międzynarodowego przemieszczenia nie pozwalał na ich użytkowanie zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, co przekłada się wprost na zaistnienie przesłanki "pozbycia się" ww. pojazdów oraz o prawidłowym zakwalifikowaniu ich, jako odpadów; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 141 § 4, w zw. z art. 135 p.p.s.a. skutkujące wydaniem błędnego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji, tj. bez wszechstronnego rozważenia i poprawnej oceny materiału dowodowego (w tym wniosków dowodowych składanych przez skarżącego, które zostały oddalone), bez ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do stawianych zarzutów oraz wskazywanych przez skarżącego wątpliwości, co do stanu faktycznego; przyjęciem przez WSA stanu faktycznego ustalonego niezgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną i wykładnią przepisów materialnych, to jest zaakceptowaniem naruszenia przez organ art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.; dalej: ustawa o odpadach lub u.o.) w związku z art. 32 ust. 1, art. 34 oraz art. 35 ust. 1, 2, 3 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2018 r., poz. 296 ze zm. dalej: ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów lub u.m.p.o.) w zw. art. 7, 8 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a.; w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji bezpodstawnym oddaleniu skargi; 3) niewłaściwe zastosowanie art. 3 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, polegające na braku przeprowadzenia kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych organu odwoławczego przyjętych za podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego oraz bezkrytycznego przejmowania wszystkich ustaleń faktycznych za organem z pominięciem wniosków dowodowych skarżącego; 4) art. 106 § 3 p.p.s.a. przez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skarżącego, mimo że zostały zgłoszone na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a przeprowadzenie tych dowodów nie mogło spowodować przedłużenia postępowania w sprawie; nadto dowody te były niezbędne do wyjaśniania istotnych okoliczności sprawy; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. ustalenie, że przywiezione przez stronę pojazdy stanowią odpady oraz zawarcie w uzasadnieniu wyroku niepełnego i lakonicznego ustosunkowania się do zarzutów skargi, sprowadzającego się jedynie do stwierdzenia, że Sąd nie znalazł podstaw do uznania ich za zasadne, co w istocie uniemożliwia kontrolę kasacyjną tak umotywowanego orzeczenia; 6) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji publicznej następujących przepisów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 84 § 1 k.p.a. i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, w której wymagane są wiadomości specjalne, w szczególności dotyczące stanu przywiezionych pojazdów i możliwości doprowadzenia do użytkowania ich zgodnie z przeznaczeniem, bez zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii; b) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności ustalenie, że pojazdy przywiezione do Polski przez stronę nie posiadają dokumentów zakupu jak i pominięcie tego, że dokumenty te zostały dostarczone później, co nie oznacza, że dokumenty [...] nie były wystawione już w dniu nabycia pojazdów oraz iż brak jest możliwości użytkowania ich zgodnie z przeznaczeniem, a zamiarem posiadacza tych pojazdów było pozbycie się tych przedmiotów; c) art. 7 i 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej na okoliczność ustalenia stanu technicznego pojazdów, oraz czy pojazdy te posiadają właściwości umożliwiające ich wykorzystywanie zgodnie z przeznaczeniem i nie było podstaw do zakwalifikowania ich jako odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6) ustawy o odpadach; d) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu wnioskodawcy; e) art. 77 § 1 k.p.a. przez nieodpowiednie zebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia w sprawie, a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej oceny stanu technicznego pojazdu opierając się selektywnie na informacjach w przedłożonych dokumentach, co doprowadziło do wyprowadzenia wniosków dotkliwych dla skarżącego; 7) art 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi, pomimo niepodjęcia przez organy I i II instancji próby ustalenia tego czy samochody mogły być uznawane za odpady niebezpieczne czy też nie (choć w/w pojazdy nie stanowiły odpadów w ogóle), zaś wątpliwości w tej mierze zostały wadliwe rozstrzygnięte na niekorzyść skarżącego - samochody były pozbawione wszelkich płynów eksploatacyjnych i akumulatorów w dniu sprowadzenia podobnie jak i niektórych elementów silnika oraz karoserii, a mimo to organ uznał je za odpady, choć nie wyjaśnił, dlaczego; 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a., przez utrzymanie w mocy decyzji sprzecznej z prawem, jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania, a to: art. 77 k.p.a. i w art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., przez niezasadne odstąpienie poddania kontroli działalności organu administracji - GIOŚ - w zakresie, w jakim niezasadnie odstąpił od zebrania całego materiału dowodowego, wobec pominięcia informacji zgłaszanych przez skarżącego dotyczących charakteru sprowadzonego przez niego pojazdów, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i zastąpienie ustaleń faktycznych organu w zakresie okoliczności, czy pojazdy stanowią odpad ustaleniami organu I instancji, a tym samym utrzymanie w mocy decyzji wydanej przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów - skutkujące zaniechaniem ustalenia dokładnie stanu faktycznego sprawy w zakresie dotyczącym ustalenia stanu technicznego przedmiotowego pojazdu istniejącego w dacie wwiezienia tych pojazdów do Polski i nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 34 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm.) oraz w zw. z art. 2, 31 ust. 3 Konstytucji RP i art. 7, 8 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że istnieją podstawy do nałożenia na skarżącego kary administracyjnej w wysokości 110 000 zł; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez przyjęcie przez WSA w ślad za organem odwoławczym, że sprowadzone pojazdy był odpadem, gdy w rzeczywistości były pojazdami zakupionym z uwagi na konkurencyjną cenę z przeznaczeniem do naprawy i do dalszej odsprzedaży; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez uznanie skarżącego za odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie, a tym samym naruszenie: a) pkt 1 Preambuły rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, który wskazuje, że wpływ rozporządzenia na handel międzynarodowy ma charakter uboczny; b) § 1, § 2 oraz załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r., w sprawie katalogu odpadów poprzez uznanie, że skarżący dokonał przemieszczenia odpadu o kodzie 16 01 04* zdefiniowanego jako "zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy". 4) art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez błędne zastosowanie i uznanie 7 (siedmiu) sztuk uszkodzonych pojazdów za odpad, choć skarżący jako ich właściciel nie ma zamiaru (obecnie) pozbycia się pojazdów - jego wolą jest ich naprawa a następnie zbycie (jako w pełni sprawne); 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczeniu odpadów w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie przez WSA, w ślad za organem odwoławczym, że w sprawie miał miejsce nielegalny międzynarodowy obrót odpadami; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2007 r. Nr 124, poz. 859 ze zm.) w związku z art. 24 ust. 3 lit. a, i art. 2 pkt 35 lit. a, rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że: każdy pojazd sprzedany, jako powypadkowy i wycofany z ruchu na terytorium obowiązywania ww. unormowań skutkuje zakwalifikowaniem go jako odpad, doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów i zaistniały podstawy do wezwania strony (odbiorcy) do zastosowania procedur w trybie art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, brak umowy sprzedaży sprowadzonego pojazdu stanowi prawną przeszkodę jego rejestracji w Polsce i przemawia za uznaniem go za odpad; 7) art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że pojazdy przywiezione przez stronę do Polski stanowią odpady, gdyż są pojazdami sprzedanymi, jako powypadkowe i wycofane z ruchu na terytorium [...] oraz [...] bez badania możliwości przywrócenie ich stanu technicznego do stanu umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego; 8) art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne przyjęcie, że sprowadzone pojazdy są w całości odpadami w rozumieniu ww. przepisu. Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o: 1) na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie decyzji GIOŚ z 12 maja 2021 r., nr DKO-420/552-7/2020/mk oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; ewentualnie o: 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a; w każdym z przypadków o: 3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego; 4) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (art. 176 § 2 p.p.s.a.). Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów, w postaci: [...] dowodów rejestracyjnych siedmiu sprowadzonych przez skarżącego pojazdów, faktur zakupu pojazdów, świadectwa wywozu pojazdów albowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, komplementarny charakter zarzutów opartych na obu podstawach kasacyjnych, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., uzasadnia, aby rozpatrzyć je łącznie (por. wyrok NSA z 19 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4365/21, LEX nr 3366358) W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt I. 1) i 3) petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wskazać należy, że Sąd I instancji nie naruszył art. 3 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powołany przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy i kompetencyjny, a zatem mógłby być naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności (zob. wyrok NSA z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1987/23, LEX nr 3713453). Ze sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej nie wynika, aby tego rodzaju uchybienia autor skargi kasacyjnej podnosił. Sąd I instancji nie naruszył omawianego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianego przepisu ustrojowego nie może być uznany za uzasadniony, a niezadowolenie strony z wyniku tej kontroli nie oznacza, że sąd naruszył przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z: 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1178/16, 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18, 9 czerwca 2022, sygn. akt II GSK 319/19). Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt I.1) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że regulacja art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. określa zakres kognicji sądów administracyjnych oraz kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Nie może ona zostać naruszona przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz poprzez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka i/lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał, albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem (zob. wyrok NSA z 2 października 2024 r., sygn. akt III OSK 2149/23, LEX nr 3771495). Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt I. 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), oraz zarzut przedstawiony w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. Odnosząc się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wskazać należy, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, (pkt I. 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej) oraz zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. [pkt 1) petitum skargi kasacyjnej] nie mogły stanowić samodzielnych podstaw skargi kasacyjnej. Normy te są normami o charakterze "wynikowym" regulującymi jedynie sposób rozstrzygnięcia co do skargi. Dla potwierdzenia zasadności zarzutów naruszenia tych przepisów niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów proceduralnych lub materialnych, którym Sąd uchybił. W pkt I. 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej nie powiązano bezpośrednio z zarzutami naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151 p.p.s.a. innych przepisów proceduralnych lub materialnych, którym Sąd uchybił. Ewentualne naruszenie w zakresie ustalenia podstaw do oddalenia lub uwzględniania skargi następuje w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Kontroli tej Sąd dokonuje na podstawie konkretnych przepisów p.p.s.a. Wszystkie zarzuty procesowe przedstawione pkt I.1),2),3),4),5),6),7),8) petitum skargi kasacyjnej okazały się nieskuteczne, ponieważ Sąd I instancji słusznie uznał, że organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, gromadząc materiał dowodowy, który stanowił wystarczającą podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W postępowaniach w przedmiocie międzynarodowego przemieszczenia odpadów, dotyczących uszkodzonych pojazdów przewożonych przez granicę, pierwszoplanowe znaczenie mają dowody z dokumentów, pozwalające ustalić przede wszystkim zamiar poprzedniego posiadacza pojazdu oraz to, czy pojazd ten może poruszać się po drogach, czyli być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Materiał dowodowy zgromadzony przez orzekające organy w niniejszej sprawie dawał podstawy do stwierdzenia, że stan pojazdów objętych postępowaniem w momencie sprowadzenia ich na terytorium Polski pozwalał na zakwalifikowanie ww. pojazdów do kategorii odpadów, co słusznie stwierdziły organ I jak i II instancji. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt I. 2), petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4, w zw. z art. 135 p.p.s.a. skutkujące wydaniem błędnego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji, tj. bez wszechstronnego rozważenia i poprawnej oceny materiału dowodowego (w tym wniosków dowodowych składanych przez skarżącego, które zostały oddalone), bez ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do stawianych zarzutów oraz i wskazywanych przez skarżącego wątpliwości, co do stanu faktycznego; przyjęciem przez WSA stanu faktycznego ustalonego niezgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną i wykładnią przepisów materialnych, to jest zaakceptowaniem naruszenia przez organ art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.; dalej: ustawa o odpadach lub u.o.) w związku z art. 32 ust. 1, art. 34 oraz art. 35 ust. 1, 2, 3 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2018 r., poz. 296 ze zm. dalej: ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów lub u.m.p.o.) w związku art. 7, 8 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji bezpodstawnym oddaleniu skargi. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, co próbuje wytknąć skarżący kasacyjnie, podnosząc w ramach zarzutu przedstawionego w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak "wszechstronnego rozważenia i poprawnej oceny materiału dowodowego (w tym wniosków dowodowych składanych przez skarżącego, które zostały oddalone), bez ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do stawianych zarzutów oraz wskazywanych przez skarżącego wątpliwości, co do stanu faktycznego; przyjęciem przez WSA stanu faktycznego ustalonego niezgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną i wykładnią przepisów materialnych, to jest zaakceptowaniem naruszenia przez organ art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.; dalej: ustawa o odpadach lub u.o.) w zw. z art. 32 ust. 1, art. 34 oraz art. 35 ust. 1, 2, 3 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2018 r., poz. 296 ze zm. dalej: ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów lub u.m.p.o.) w zw. art. 7, 8 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a.; w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji bezpodstawnym oddaleniu skargi". Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wyjaśnić należy, że niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 12 maja 2021 r., znak sprawy DKO-420/552-7/2020/mk w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie wymagań dotyczących ochrony środowiska, nie zasługiwała na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Reasumując, przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna i sprawia, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Odnosząc się zarzutu przedstawionego w pkt I. 2) petitum skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.; dalej: ustawa o odpadach lub u.o.) w zw. z art. 32 ust. 1, art. 34 oraz art. 35 ust. 1, 2, 3 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2018 r., poz. 296 ze zm. dalej: ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów lub u.m.p.o.) w związku art. 7, 8 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50 000 do 500 000 zł. Ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów służy wykonaniu zadań z zakresu międzynarodowego przemieszczania odpadów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190). Według art. 2 pkt 14 rozporządzenia, odbiorcą odpadów jest każda osoba lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia. Przepis art. 2 pkt 35 ww. rozporządzenia reguluje, że nielegalne przemieszczanie oznacza m.in. przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z ww. rozporządzeniem. Wobec powyższego, przy stosowaniu art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów należy odwoływać się do wspomnianych definicji zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006. GIOŚ prawidłowo wyjaśnił, że analiza dokumentacji sprawy, w tym głównie protokołu kontroli [...] oraz [...], pozwala stwierdzić, że pojazdy, które znajdowały się na kontrolowanym terenie, należącym do skarżącego, w dniu kontroli były uszkodzone i częściowo zdemontowane. GIOŚ jednoznacznie wyjaśnił, że w dacie międzynarodowego przemieszczenia spornych pojazdów, ich przemieszczeniu nie towarzyszyły wymagane dokumenty, co uniemożliwiało użytkowanie ww. pojazdów na drogach publicznych, jak również ich ewentualne zarejestrowanie po sprowadzeniu na terytorium RP czyli użytkowanie tych pojazdów zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. GIOŚ miał podstawy, aby stwierdzić, że skarżący kasacyjnie sprowadził pojazdy z [...] do Polski w dacie przemieszczania bez kompletu dokumentów wymaganych przy rejestracji pojazdu na terytorium Polski. Strona w chwili ich przywozu do Polski nie posiadała dowodów rejestracyjnych. Brak możliwości zarejestrowania pojazdu, wykorzystania go zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, wskazuje na przemieszczenie z zagranicy pojazdów wypełniających definicję odpadów. W sprawie spornych pojazdów GIOŚ stwierdził następujący stan: 1) [....] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] - stan w dniu oględzin 16 marca 2017 r. - pojazd bez kabiny, silnika, skrzyni biegów; pojazd stojący na kołach ze zbiornikiem paliwa, tylnym mostem, okablowaniem, elementami zawieszenia; 2) [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] - stan w dniu oględzin 16 marca 2017 r. - pojazd bez kabiny, silnika, skrzyni biegów; pojazd stojący na kołach ze zbiornikiem paliwa, tylnym mostem, okablowaniem, chłodnicą, elementami zawieszenia; 3) [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] - stan w dniu oględzin 16 marca 2017 r. - pojazd bez kabiny, silnika, skrzyni biegów; pojazd stojący na kołach z tylnym mostem, okablowaniem, elementami zawieszenia; 4) [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] - stan w dniu oględzin 16 marca 2017 r. - pojazd bez kabiny, skrzyni biegów; pojazd stojący na kołach z silnikiem, tylnym mostem, okablowaniem, elementami zawieszenia; 5) [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] - stan w dniu oględzin 16 marca 2017 r. - pojazd bez silnika, maski, przedniego zawieszenia, kół, prawego przedniego błotnika, prawych przednich drzwi, przednich świateł, grilla, zderzaka. Skarżący w protokole przesłuchania z 19 kwietnia 2017 r., stanowiącym załącznik do protokołu kontroli [...], poinformował, że ww. pojazdy zostały sprowadzone na lawecie, w stanie wizualnym takim jak na fotografiach wykonanych podczas kontroli oraz w celu sprzedaży w takim stanie jak zostały sprowadzone. Skarżący potwierdził, że pojazdy sprowadzono z [...] w ww. stanie wizualnym i technicznym, m.in. bez silnika, skrzyni biegów, kabiny, zgodnie z wykonaną dokumentacją fotograficzną. Stopień wybrakowania ww. pojazdów jednoznacznie wskazywał, że pojazdy te w momencie przemieszczania na terytorium Polski nie nadawały się bezpośrednio do wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem i użytkowania na drogach. Pojazdy nie zostały zabezpieczone przed oddziaływaniem warunków atmosferycznych, co wpływa na pogorszenie i tak złego stanu technicznego. Powyższe wskazywało jednoznacznie, że skarżący kasacyjnie sprowadził ww. pojazdy z [...] na terytorium Polski nie w celu ich naprawy i dalszego wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie, ocena stanu technicznego spornych pojazdów została dokonana przez organy I i II instancji w sposób prawidłowy, na podstawie kompletnej dokumentacji sprawy. Zgodnie z protokołem oględzin, pojazdy znajdujące się na terenie prowadzonej działalności były uszkodzone niekompletne i takim stanie te pojazdy zostały przemieszczone z terenu [...]. W niektórych pojazdach brak było istotnych elementów, tj. np. silników, drzwi, części blacharskich. Stopień demontażu części ww. pojazdów, sposób przechowywania (brak zabezpieczenia przed czynnikami atmosferycznymi), świadczy o przemieszczeniu z zagranicy przez stronę odpadów w postaci pojazdów w celu dalszej sprzedaży w postaci uniemożliwiającej ich użytkowanie zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem na terytorium Polski. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że stan prawny i faktyczny spornych pojazdów w dacie ich międzynarodowego przemieszczenia, nie pozwalał na użytkowanie tych pojazdów zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, co przekłada się wprost na zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanki "pozbycia się" ww. pojazdów. Uszkodzone pojazdy z [...], z uwagi na brak dowodów rejestracyjnych oraz uszkodzenia, stały się w danym miejscu i czasie nieprzydatne dla ich dotychczasowego posiadacza, w związku z brakiem możliwości użytkowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Organ prawidłowo uznał, że siedem spornych pojazdów w dacie ich przemieszczania stanowiły odpady zgodnie z definicją odpadu zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 135 p.p.s.a. przedstawiony w pkt I. 2) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej. Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Norma z art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowania tego. W sytuacji, gdy sąd nie korzysta z przepisu art. 135 p.p.s.a., to znaczy nie uchyla lub nie stwierdza nieważności decyzji organu pierwszej instancji lub innego rozstrzygnięcia wydanego w granicach sprawy, w sentencji wyroku nie zamieszcza się rozstrzygnięcia w tym zakresie. Jednocześnie wzruszenie rozstrzygnięcia wydanego w granicach sprawy jest możliwe jedynie w sytuacji, w której skarga została uwzględniona, co w tej sprawie nie miało miejsca (por. wyrok NSA z 21 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 1984/21, LEX nr 3510015). Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt I. 4) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. przez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skarżącego, mimo że zostały zgłoszone na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy a przeprowadzenie tych dowodów nie mogło spowodować przedłużenia postępowania w sprawie; nadto dowody te były niezbędne do wyjaśniania istotnych okoliczności sprawy. Kwestię postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym reguluje art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny może wprawdzie przeprowadzić dowody uzupełniające, ale jedynie w postaci dokumentów i to o tyle, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przewidzianą w art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy rozumieć jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może bowiem służyć podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania, z którymi strona skarżąca kasacyjnie się nie zgadza (wyrok NSA z 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 134/24, LEX nr 3820973.). Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 1438/21). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowiło naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji i dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów, w postaci: [...] dowodów rejestracyjnych siedmiu sprowadzonych przez skarżącego pojazdów - faktura zakupu pojazdów, świadectwa wywozu pojazdów na okoliczności podniesione w skardze. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 1438/21, CBOSA). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowiło naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji ww. dowodów wnioskowanych przez skarżącego w skardze. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt I. 5) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. ustalenie, że przywiezione przez stronę pojazdy stanowią odpady oraz zawarcie w uzasadnieniu wyroku niepełnego i lakonicznego ustosunkowania się do zarzutów skargi, sprowadzającego się jedynie do stwierdzenia, że Sąd nie znalazł podstaw do uznania ich za zasadne, co w istocie uniemożliwia kontrolę kasacyjną tak umotywowanego orzeczenia. Jest to drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się kolejny raz do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że w świetle cytowanej wyżej uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2024 r., II OSK 744/24). Nie mógł zatem osiągnąć skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., za pomocą którego - na co trzeba zwrócić uwagę w realiach niniejszej sprawy - nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, oceny tego stanu, czy też stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego, do czego zmierza autorka skargi kasacyjnej. Należy podkreślić, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie w zakresie ustalenia, że przywiezione przez stronę pojazdy stanowią odpady. Zdaniem NSA orzekającego w tym składzie uzasadnienie wyroku zawiera pełne, a nie lakoniczne ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd ocenił stanowisko skarżącego, nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z 5 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok NSA z 12 czerwca 2014r., I OSK 2721/13). Nie są zasadne zarzuty przedstawione w pkt I.6),7) petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów art. 84 § 1 k.p.a., art. 7 i 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi, pomimo niepodjęcia przez organy I i II instancji próby ustalenia tego czy samochody mogły być uznawane za odpady niebezpieczne czy też nie (choć w/w pojazdy nie stanowiły odpadów w ogóle), zaś wątpliwości w tej mierze zostały wadliwe rozstrzygnięte na niekorzyść skarżącego - samochody były pozbawione wszelkich płynów eksploatacyjnych i akumulatorów w dniu sprowadzenia podobnie jak i niektórych elementów silnika oraz karoserii, a mimo to organ uznał je za odpady, choć nie wyjaśnił, dlaczego. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w pkt I.6),7) petitum skargi kasacyjnej, zgodzić należy się z oceną Sądu I instancji, że w postępowaniu administracyjnym dochowano obowiązków wynikających z art. 7, 8, 77 § 1 i 2, 80 i 107 § 3 k.p.a., tj. wyjaśniono w wyczerpujący sposób stan faktyczny sprawy, wszechstronnie rozpatrzono zgromadzony materiał dowodowy, a także wyczerpująco uzasadniono faktyczne i prawne przesłanki wydania rozstrzygnięć. Możliwość naprawy pojazdów i dopuszczenia ich do ruchu w wyniku naprawy nie ma znaczenia dla spełnienia przesłanki zawartej w art. 32 ust. 1 u.m.p.o. Odnosząc się dalej do zarzutów podniesionych w pkt I.6),7) petitum skargi kasacyjnej, a w szczególności co do braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, zgodzić również należy się z oceną Sądu, że nie przeprowadzając dowodu we wskazywanym przez skarżącego zakresie organ nie naruszył przepisów postępowania w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy. Strona nie wnosiła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na etapie postępowania administracyjnego, oraz co najważniejsze - nie było istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy to, czy przedmiotowe pojazdy nadawały się do naprawy. GIOŚ jako wyspecjalizowany organ z zakresu ochrony środowiska zobowiązany do prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie był uprawniony do samodzielnego dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem mógł na podstawie zdjęć oraz znajdującej się w aktach sprawy dokumentów zakwalifikować samodzielnie przedmiotowe pojazdy jako odpady w rozumieniu ww. przepisów. W tej sprawie decydujący był stan faktyczny istniejący w chwili przemieszczenia odpadów na terytorium RP, nie zaś stan przyszły i hipotetyczny. Ma rację Sąd I instancji, że w tym względzie brak było również podstaw do uwzględnienia na etapie postępowania sądowo-administracyjnego wniosku o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych przez stronę w skardze. Wszelkie istotne zgromadzone w sprawie dokumenty zostały poddane analizie i ocenie. Ma rację Sąd I instancji, że GIOŚ w zaskarżonej decyzji odniósł się do wskazanych przez skarżącego dowodów i przedstawił wnioski płynące z dokonanej analizy. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt I.8) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wyjaśnić należy, że GIOŚ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, która nie została wydana z naruszeniem przepisów wskazanych w pkt I.8) petitum skargi kasacyjnej. Postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji i decyzji organu I instancji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad ogólnych i dowodowych postępowania administracyjnego. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, GIOŚ oraz Sąd I instancji dokonali prawidłowej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Decydujące znaczenie dla uznania przedmiotowych pojazdów za odpady miał ich stan w chwili sprowadzenia na terytorium Polski oraz wola ich poprzednich posiadaczy. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 134 p.p.s.a. Przepis ten składa się z dwóch jednostek redakcyjnych w postaci paragrafów o zróżnicowanej treści normatywnej. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor skargi kasacyjnej miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi kasacyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. W drugiej kolejności wyjaśnić należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie wszystkie zarzuty przedstawione w pkt II. 1),2),3),4),5),6),7),8) petitum skargi kasacyjnej. Zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego zakłada bowiem potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumpcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego - niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumpcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu. Podkreślenia przy tym wymaga, że w sytuacji, gdy strona skarżąca podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym, w odniesieniu, do którego zarzuca błąd wykładni lub niewłaściwe zastosowanie, to ocena zasadności tego rodzaju zarzutów może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane w sprawie lub nie zostały skutecznie podważone. Podstawy tej oceny nie może więc stanowić stan faktyczny, który - tak jak w rozpatrywanej sprawie, to jest w związku z jego odmienną oceną, niż ta, której prawidłowość zaakceptował Sąd I instancji - sama strona skarżąca uznaje za miarodajny. W ramach zarzutów przedstawionych w pkt II. petitum skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie zarzuca, że w okolicznościach tej sprawy, nie zaistniały podstawy do nałożenia na skarżącego kary administracyjnej w wysokości 110 000 zł; że sprowadzone pojazdy były odpadami, gdy w rzeczywistości były pojazdami zakupionym z uwagi na konkurencyjną cenę z przeznaczeniem do naprawy i do dalszej odsprzedaży; że niezasadnie uznano skarżącego za odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie; że skarżący dokonał przemieszczenia odpadu o kodzie 16 01 04* zdefiniowanego jako "zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy"; że nie ma zamiaru (obecnie) pozbycia się pojazdów - jego wolą jest ich naprawa a następnie zbycie (jako w pełni sprawne); że w sprawie miał miejsce nielegalny międzynarodowy obrót odpadami; że doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów i zaistniały podstawy do wezwania strony (odbiorcy) do zastosowania procedur w trybie art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006; że brak umowy sprzedaży sprowadzonego pojazdu stanowi prawną przeszkodę jego rejestracji w Polsce i przemawia za uznaniem go za odpad; że pojazdy przywiezione przez stronę do Polski stanowią odpady, gdyż są pojazdami sprzedanymi, jako powypadkowe i wycofane z ruchu na terytorium [...] oraz [...] bez badania możliwości przywrócenie ich stanu technicznego do stanu umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego; że sprowadzone pojazdy są w całości odpadami. Powyższe oznacza, że wskazane zarzuty naruszenia prawa materialnego zmierzają do podważenia ustaleń w niezakwestionowanym skutecznie stanie faktycznym. Zastosowanie prawa materialnego musi zawsze poprzedzić ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego. Ustaleniu podlegają przy tym te fakty, które z uwagi na treść normy, wywiedzionej z obowiązujących przepisów, mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Innymi słowy ustaleniu podlegają okoliczności, w jakich dana norma wymaga od jej adresata określonego zachowania się. Dopiero ustalenie stanu faktycznego umożliwia przejście do następnego etapu stosowania prawa - zastosowania przepisu prawa (normy) adekwatnego do ustalonego stanu faktycznego i wywiedzenie konsekwencji prawnych. Niepodważenie tego stanu faktycznego za pomocą zarzutów procesowych będzie jednoznaczne z tym, że stanowić on będzie również podstawę faktyczną rozstrzygnięcia NSA. Jak wskazano wyżej, Sąd ten, związany granicami skargi kasacyjnej z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a., nie będzie mógł stwierdzić wadliwości ustaleń faktycznych bez skutecznych zarzutów naruszenia przepisów postępowania bądź w razie ich braku. Jeżeli skarżący kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie oceniono, że sprowadzone pojazdy był odpadem, gdy w rzeczywistości były pojazdami zakupionym z uwagi na konkurencyjną cenę z przeznaczeniem do naprawy i do dalszej odsprzedaży; że niezasadnie uznano skarżącego za odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie; że skarżący dokonał przemieszczenia odpadu o kodzie 16 01 04* zdefiniowanego jako "zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy", to zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania - jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy - zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami zasadniczo bezpodstawnymi (por. Wyrok NSA z 16 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 5394/21, LEX nr 3447023). Powyższe oznacza, że wskazane zarzuty w pkt II. 1),2),3),4),5),6),7),8) petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego jako zmierzające do podważenia ustaleń w niezakwestionowanym skutecznie stanie faktycznym, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Konstrukcja ww. zarzutów podniesionego w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej skutkowała zatem ich nieskutecznością, skoro nie podważono w ramach tego zarzutu ani błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania przepisów powołanych w ich treści. Nieskuteczność wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej skutkowała jej oddaleniem w oparciu o art. 184 p.p.s.a.