III OSK 1429/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Teresa Zyglewska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 945/22 w sprawie ze skargi A.W. i G.W. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 3 czerwca 2022 r., nr RZ.RUZ.4219.9.2022.JP w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażaleń oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 945/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargi A.W. i G.W. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ II instancji, Dyrektor) z 3 czerwca 2022 r., nr RZ.RUZ.4219.9.2022.JP w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażaleń na postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w Krośnie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ I instancji) z 29 marca 2022 r., nr RZ.ZUZ.4.4210.157.2022.MC o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji z 16 kwietnia 2019 r. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się A.W. (dalej: skarżąca, skarżąca kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 3 pkt 3 i 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186; dalej: Pr. Bud.) poprzez błędną wykładnię skutkującą wadliwym przyjęciem, że skarżąca nie posiada statusu strony, pomimo spełnienia warunków określonych w art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 w zw. z art. 3 pkt 3 i 3a Pr. Bud., tj. poprzez pominięcie okoliczności, iż skarżąca jest właścicielką nieruchomości, która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji Prezydenta Miasta Rzeszowa (dalej: Prezydent) pn. "Budowa publicznej drogi gminnej na odcinku od ul. [...] do projektowanej drogi [...]" objętej postępowaniem prowadzonym przez Prezydenta pod znakiem: AR.6740.53.63.2020.WR53, które to postępowanie było podstawą wszczęcia obecnego postępowania prowadzonego na etapie organu I instancji przed Dyrektorem Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Krośnie, przy czym niniejsze naruszenia przepisów prawa materialnego, mają ogromny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, co wadliwie zinterpretował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na skutek błędnej wykładni przepisów prawa materialnego - a wynikają z braku weryfikacji informacji podanych przez inwestora/wnioskodawcę - Prezydenta, dotyczących nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w zakresie której to inwestycji w toku postępowania głównego związanego z jej realizacją prowadzonego przed Prezydentem, za stronę postępowania uznano skarżącą. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła również zaskarżonego wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, pomimo że w uzasadnieniu postanowienia z 3 czerwca 2022 r. nie opisano podstaw faktycznych i prawnych jego wydania, w szczególności pominięto w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia konieczność wyjaśnienia skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji przy jego wydawaniu, zważając na brak kompleksowego rozważenia zarzutów podniesionych w środku odwoławczym skarżącej oraz pozostałych skarżących (uczestników) od rozstrzygnięcia organu I instancji, co dostrzegł także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, jednakże nie uchylił zaskarżonego postanowienia; b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, będące następstwem wadliwego przyjęcia przez Sąd I instancji, że skarżąca nie posiada statusu strony, pomimo spełnienia warunków określonych w art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 w zw. z art. 3 pkt 3 i 3a Pr. Bud., tj. poprzez pominięcie okoliczności, iż skarżąca jest właścicielką nieruchomości, która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej postępowaniem prowadzonym przez Prezydenta, które to postępowanie było podstawą wszczęcia obecnego postępowania prowadzonego na etapie organu I instancji przed Dyrektorem Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Krośnie, przy czym niniejsze naruszenia przepisów prawa materialnego mają ogromny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, a wynikają z braku weryfikacji informacji podanych przez inwestora/wnioskodawcę dotyczących nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w zakresie której to inwestycji w toku postępowania głównego związanego z jej realizacją prowadzonego przed Prezydentem, za stronę postępowania uznano skarżącą; c) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego zaniechano zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, co miało skutek w drodze zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli, poprzez uznanie, że inwestycja spełnia wszystkie wymogi z zakresu działalności organu I i II instancji bez jakiejkolwiek weryfikacji dowodowej ze strony organów obu instancji, co do okoliczności podanych przez inwestora; d) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego zaniechano zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, co miało skutek w drodze zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli, poprzez uznanie, iż skarżąca mimo faktu, że jest właścicielką nieruchomości, która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji Prezydenta objętej postępowaniem prowadzonym przez Prezydenta, które to postępowanie było podstawą wszczęcia obecnego postępowania prowadzonego na etapie organu I instancji przed Dyrektorem Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Krośnie, zdaniem organu I instancji oraz organu odwoławczego nie jest stroną obecnego postępowania, a jej zażalenie wniesione na rozstrzygnięcie organu I instancji jest jak błędnie stwierdził organ odwoławczy niedopuszczalne, co następnie wadliwie zaaprobował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie; e) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego niewłaściwie dokonano dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów poprzez uznanie, że inwestycja spełnia wszystkie wymogi z zakresu działalności organu I i II instancji bez jakiejkolwiek weryfikacji dowodowej ze strony organów obu instancji, co do okoliczności podanych przez inwestora, czego zdaje się nie dostrzegać Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie; f) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego niewłaściwie dokonano dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów poprzez uznanie, że skarżąca mimo faktu, iż jest właścicielką nieruchomości, która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej postępowaniem prowadzonym przez Prezydenta, które to postępowanie było podstawą wszczęcia obecnego postępowania prowadzonego na etapie organu I instancji przed Dyrektorem Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Krośnie, zdaniem organu I instancji oraz organu odwoławczego nie jest stroną obecnego postępowania, a jej zażalenie wniesione na rozstrzygnięcie organu I instancji jest jak błędnie stwierdził organ odwoławczy niedopuszczalne, co wadliwie zaaprobował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie; g) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego nie powołano biegłego i w tym zakresie oparto się wyłącznie na danych przedstawionych przez inwestora, podczas gdy w omawianej sprawie są wymagane wiadomości specjalne, a to związane z określeniem wpływu inwestycji na zakres oddziaływania wodnego na obszar oddziaływania, w tym na nieruchomość skarżącej; h) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego organ II instancji działał w sposób wpływający na pogłębienie braku zaufania stron dla działania organów administracji publicznej, w drodze błędnego wyjaśnienia skarżącej w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z 3 czerwca 2022 r. zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji przy jego wydawaniu, zważając na brak kompleksowego rozważania zarzutów skarżącej wyrażonych w środku zaskarżenia od rozstrzygnięcia organu I instancji. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie i w konsekwencji uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie od Dyrektora na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych za postępowanie przed Sądem I instancji oraz przed NSA. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto sformułowane zarzuty. W pierwszej kolejności wskazano, iż Dyrektor – czego zdaje się nie dostrzegać WSA – wydając zaskarżone postanowienie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego wymienionych w petitum skargi kasacyjnej, które są następstwem naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na treść postanowienia, a wynikającego z braku weryfikacji informacji podanych przez inwestora dotyczących faktycznego oddziaływania inwestycji. Skarżąca zauważyła, że przepisy Prawa budowlanego nie wykluczają powiązania kwestii oddziaływania obiekt budowlanego, za jaki z pewnością należy uznać przedmiotową inwestycję z ponadnormatywnym oddziaływaniem na sąsiednią nieruchomość oraz z naruszeniem przysługującemu właścicielowi prawa własności nieruchomości. W ocenie skarżącej kasacyjnie nawet wystąpienie nieponadnormatywnego oddziaływania może mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności na sąsiedniej nieruchomości, ale przy uwzględnieniu konkretnych parametrów planowanej inwestycji. Skarżąca wskazała, że podtrzymuje stanowisko, w myśl którego organy obu instancji zaniechały w ogóle ustalenia, czy jej nieruchomość faktycznie znajduje się na terenie oddziaływania inwestycji, gdyż organy bez jakiejkolwiek analizy przyjęły, iż dane podane przez inwestora są poprawne i rzetelne w tym zakresie. W ocenie skarżącej, ciężko dać wiarę powyższemu, gdyż obiekt budowlany w postaci planowanej inwestycji drogowej znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, której właścicielką jest skarżąca kasacyjnie. Jednocześnie podkreślono, że organy obu instancji nie dążyły nawet do ustalenia, czy rzeczywiście nieruchomość skarżącej znajduje się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji, lecz oparły się w tym zakresie tylko na danych przedłożonych przez inwestora, bowiem organy ustaliły to jedynie na podstawie przedłożonej przez inwestora dokumentacji, przy czym zarazem całkowicie pominęły kwestię, iż w postępowaniu głównym prowadzonym przed samym inwestorem - za stronę postępowania uznano między innymi skarżącą kasacyjnie. Powyższych okoliczności zdaje się nie dostrzegać także i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Zdaniem skarżącej kasacyjnie organy obu instancji naruszyły także treść przepisu art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez działanie w sposób wpływający na pogłębienie braku zaufania stron dla działania organów administracji publicznej, w drodze błędnego wyjaśnienia w treści uzasadnienia zaskarżonych rozstrzygnięć zasadności przesłanek, którymi kierowały się organy przy ich wydawaniu, zważając w szczególności na brak wykazania skąd wywodzą fakt o tym, że planowana inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość skarżącej, poza informacjami uzyskanymi od inwestora, który był zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem. Jednocześnie wspomniane naruszenia przepisów prawa materialnego skutkują również naruszeniem art. 107 § 1 oraz art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez brak opisania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstaw faktycznych i prawnych jego wydania, w szczególności poprzez pominięcie uzasadnienia podstawy wydania postanowienia w sprawie oraz zważając na brak kompleksowego rozważenia zarzutów podnoszonych na etapie postępowania odwoławczego przed organem II instancji na skutek wniesionych kilkunastu zażaleń. Pomimo tych uchybień, które niewątpliwie miały wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie uchylił zaskarżonego postanowienia z 3 czerwca 2022 r. Uzasadniając pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie wskazała, że uzasadnienie decyzji, czy też postanowienia nie może być sformułowane ogólnikowo, w sposób lakoniczny, jak miało to miejsce zarówno w postanowieniu organu I instancji, jak i w zaskarżonym postanowieniu organu odwoławczego, w którym w zasadzie nie odniesiono się do podnoszonych na gruncie postępowania dowodowego okoliczności, a skupiono się na powieleniu błędnej argumentacji organu I instancji. Zatem nie może spełnić wymagań wynikających z art. 8 k.p.a. postanowienie organu odwoławczego, które nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, a podniesionych już w samym to zażaleniu, czy nawet to kilkunastu zażaleniach. Podkreślono, że lakoniczne uzasadnianie przez organy administracji publicznej decyzji czy też postanowień, które nie spełniają przesłanek z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. i nieuchylanie takowych decyzji czy postanowień przez wojewódzkie sądy administracyjne, w efekcie umożliwi organom kreowanie dowolnej argumentacji, która nie będzie podlegała jakiejkolwiek kontroli sądowoadministracyjnej. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, w związku z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej po stronie organu doszło także do naruszenia dyrektywy art. 8 k.p.a. dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Nie czyniąc powyższego organy obydwu instancji naruszyły art. 77 k.p.a. poprzez zebranie w sposób niewyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało brakiem jego rozpatrzenia w tym zakresie, czego zdaje się nie dostrzegać Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. W ocenie skarżącej powyższe działanie organów skutkowało również obrazą art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów poprzez uznanie, że inwestycja objęta postępowaniem spełnia wszelkie przepisane prawem wymogi, bez podjęcia działań zmierzających do ustalenia obiektywnych okoliczności w przedmiocie określenia dokładnych stref jej oddziaływania. W efekcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie uchylając zaskarżonego postanowienia dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za legalne postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 3 czerwca 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie dotyczące sprostowania omyłki pisarskiej. Sąd I instancji nie podzielił jednak stanowiska organu, że podstawę do wydania rozstrzygnięcia tej treści stanowi okoliczność, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia wodnoprawnego, co determinuje brak statusu strony w postępowaniu incydentalnym dotyczącym sprostowania omyłki pisarskiej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego automatyzm taki jest wykluczony, a konieczne jest zbadanie przesłanek dotyczących posiadania przez podmiot interesu prawnego w byciu stroną postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Oceniając ten status Sąd I instancji doszedł do wniosku, że nieruchomości skarżącej leżą poza terenem objętym pozwoleniem wodnoprawnym i nie będą na nich wykonywane żadne prace objęte tym pozwoleniem. W związku z powyższą oceną Sąd I instancji oddalił skargę. Powyższe stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na aprobatę, ale wyrok pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przed przejściem do oceny poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej należy poczynić uwagi o charakterze ogólnym, które będą miały znaczenie dla oceny tych zarzutów. Zwrócić należy uwagę, co zostało już przedstawione powyżej, że skarżąca kasacyjnie nie była stroną postępowania w przedmiocie wydania pozwoleń wodnoprawnych, które zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji z 16 kwietnia 2019 r. Decyzja ta została sprostowana postanowieniem z 29 marca 2022 r., na które to postanowienie skarżąca kasacyjnie wniosła zażalenie. W toku postępowania głównego nie przyznano skarżącej kasacyjnie statusu strony postępowania. Zwrócić należy więc uwagę, że przedmiotem oceny w okolicznościach niniejszej sprawy jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia na postanowienie, które zostało wydane w postępowaniu tzw. wpadkowym, tj. poza postępowaniem głównym dotyczącym wydania pozwoleń wodnoprawnych. To postępowanie wpadkowe ma charakter jedynie procesowy, bo mający za przedmiot wyłącznie kwestię sprostowania oczywistej omyłki. Nie jest to zatem postępowanie, które służyć ma merytorycznemu badaniu, czy danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.). Stąd w tej sprawie niewadliwym było niejako poprzestanie na stwierdzeniu, że z zażaleniem wystąpił podmiot, który nie był stroną postępowania głównego i dlatego z tych względów procesowych - w tych okolicznościach sprawy oczywistej przeszkody podmiotowej - zaistniały podstawy do zastosowania art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. i stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Trudno bowiem, w sytuacji gdy dany podmiot nie był stroną postępowania administracyjnego i nie mógł zgłaszać merytorycznych argumentów najpierw co do wniosku o wydanie pozwolenia, a później - co do samej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, dopuścić prawo takiego podmiotu do skutecznego zaskarżania postanowień tzw. wpadkowych, które dotyczą kwestii procesowych, jak np. wskazywane powyżej sprostowanie oczywistej omyłki. Co najistotniejsze dla tej oceny, postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki ma charakter postępowania incydentalnego i zależnego od owego postępowania "głównego". To w postępowaniu "głównym" organ rozstrzyga sprawę administracyjną. Skoro postępowanie w sprawie sprostowania omyłki w toku postępowania administracyjnego ma charakter wpadkowy, incydentalny i zależny od postępowania "głównego", to także i kręgu stron na potrzeby postępowania wpadkowego nie ustala się odrębnie niż ten, który organ ustalił na potrzeby postępowania "głównego". A zatem z uwagi na charakter postępowania wpadkowego, brak rozważania na tym etapie postępowania interesu prawnego skarżącej kasacyjnie nie stanowi wystarczającej podstawy do skutecznego podważenia legalności zastosowania przez organ art. 134 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1093/19). Wskazywane w tym zakresie w skardze kasacyjnej uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, co czyni także argumentację skargi kasacyjnej dotyczącą interesu prawnego skarżącej kasacyjnie pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art., 3 pkt 20 w zw. z art. 3 pkt 3 i 3a Prawa budowalnego, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a., naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., naruszenia art. 145 § 1 pkt 1lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 84 k.p.a., naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. nie mogły zostać uwzględnione. W rozpoznawanej sprawie nie naruszono bowiem przepisów postępowania, gdyż nie zachodziła konieczność badania, czy skarżąca kasacyjnie, która nie brała udziału w charakterze strony w postępowaniu głównym, ma przymiot strony w postępowaniu incydentalnym w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej. Nie był oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 i art. 10 k.p.a., albowiem w zaskarżonym postanowieniu powołano i wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia (art. 134 k.p.a.) oraz ustalono stan faktyczny sprawy przesądzający o konieczności zastosowania tego przepisu. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a. albowiem zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiadał prawu.