III OSK 1148/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski protokolant asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi A. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 613/22 w sprawie ze skarg A. z siedzibą w M. oraz B. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 3 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu na rzecz A. z siedzibą w M. kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 10 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi A. z siedzibą w M. i B. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 3 marca 2022 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że 11 grudnia 2017 r. D.S. oraz J.C. (dalej: inwestorzy) wystąpili do Wójta Gminy Wiązownica z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie 67 domków do celów rekreacyjno-mieszkaniowych, zlokalizowanego na działkach nr [...] w R., gm. [...], powiat [...], województwo [...], na obszarze o powierzchni ok. 6,9 ha. Przedsięwzięcie zakwalifikowano jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). W dniu 23 sierpnia 2018 r. do organu wpłynęło pismo inwestorów informujące o ograniczeniu zakresu przedsięwzięcia do powierzchni 2,029 ha lub 1,987 ha oraz wybudowaniu 19 domków. W dniu 13 lutego 2019 r. do organu I instancji wpłynął raport o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Decyzją z 5 sierpnia 2019 r. Wójt Gminy Wiązownica ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Decyzją z 22 listopada 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z 12 lutego 2020 r. organ I instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a decyzją z 9 kwietnia 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję z 12 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 10 listopada 2020 r. II SA/Rz 768/20, uchylił decyzję z 9 kwietnia 2020 r. Decyzją z 29 grudnia 2021 r. Wójt Gminy Wiązownica ustalił środowiskowe uwarunkowań zgody na realizację dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Odwołania od powyższej decyzji wniosło B. w W. oraz A. w M. Decyzją z 3 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu utrzymało w mocy decyzję organy I instancji z 29 grudnia 2021 r. Skargi na decyzję z 3 marca 2022 r. wniosło B. w W. oraz B. w M. Oddalając skargi Sąd I instancji wskazał, że istota sprawy sprowadza się do oceny, czy planowane przedsięwzięcie, przy wypełnieniu warunków wymienionych w sentencji decyzji organu I instancji, spełnia wymogi stawiane przez przepisy z zakresu ochrony środowiska, nie spowoduje zmiany standardów jakości środowiska, nie wprowadzi nowych czynników wpływających degradująco na środowisko i nie wpłynie negatywnie na zdrowie ludzi. Sąd I instancji wyjaśnił, że w wyroku z 10 listopada 2020 r. II SA/Rz 768/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zobowiązał organ odwoławczy m.in. do uzupełnienia materiału dowodowego oraz jego właściwej oceny w celu ostatecznego ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia. Sąd I instancji orzekł wówczas, że organy orzekające w sprawie nie dokonały prawidłowej kontroli postanowienia organu uzgadniającego (regionalnego dyrektora ochron środowiska) z 26 marca 2019 r., nie wyrażając własnej oceny w powyższym zakresie oraz poprzestając na dosłownym powtórzeniu niepełnego stanowiska organu uzgadniającego, jak również nie odniosły się do odpowiednich ustaleń i wniosków raportu z 12 lutego 2019 r. Dokonując kontroli decyzji wydanych po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji wyjaśnił, że działki, na których realizowane będzie przedsięwzięcie są użytkowane jako okresowo koszona łąka i położone są w całości na terenie Sieniawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Lasy Sieniawskie PLH180054 oraz w granicach głównego korytarza ekologicznego (Korytarz Południowo-Centralny, część Lasy Sieniawskie KPdC-lC), wyznaczonego w Projekcie korytarzy ekologicznych łączących Europejską Sieć Natura 2000 w Polsce. W związku z realizacją przedmiotowego zamierzenia przekształcona zostanie powierzchnia ok. 2 ha, a nie pierwotnie planowana o powierzchni około 6 ha. Domki będą bezpośrednią kontynuacją rozproszonej, ale sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej lub budynków o charakterze mieszkaniowo-rekreacyjnym w trakcie budowy. Na terenie przedsięwzięcia nie stwierdzono siedlisk podlegających ochronie w granicach obszaru chronionego Lasy Sieniawskie PLH180054. Realizacja przedsięwzięcia nie wiąże się również z koniecznością likwidowania zbiorników i oczek wodnych, a zatem nie wpłynie negatywnie na możliwość osiągnięcia celów wyznaczonych dla tego obszaru chronionego. Przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na wody powierzchniowe w zakresie parametrów biologicznych, hydromorfologicznych i fizykochemicznych. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów oparte na uzgodnieniu Regionalnego Dyrektora Ochron Środowiska, że realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie znacząco negatywnie na gatunek wilka, będący przedmiotem ochrony na obszarze Lasy Sieniawskie PLH180054, a także bytujące tam inne gatunki flory i fauny. W ocenie Sądu I instancji, dokonana przez organy weryfikacja raportu jest rzetelna i logiczna, a użyta argumentacja w sposób przekonujący odnosi się do braku uznania możliwego skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszary chronione. Organy prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym kwestie, na które Sąd zwrócił uwagę w wyroku z 10 listopada 2020 r. II SA/Rz 768/20. Skargę kasacyjną wniosło A. z siedzibą w M. (dalej: stowarzyszenie). Stowarzyszenie podniosło następujące zarzuty: Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucam: 1. naruszenie art. 3 § 1 i 2 pkt 1ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm., dalej: p.u.s.a.) przez wadliwe wykonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który orzekał w sprawie pod sygn. akt: II SA/Rz 613/22, swojego ustawowego obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, 2. naruszenie art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez zaniechanie uchylenia zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 3 marca 2022 r. oraz decyzji Wójta Gminy Wiązownica z 29 grudnia 2021 r. pomimo, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem niżej wskazanych przepisów prawa: a. art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.) przez jego niezastosowanie przez organ II Instancji, w sytuacji, gdy decyzja Wójta Gminy Wiązownica z 29 grudnia 2021 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw do utrzymania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu decyzji Wójta Gminy Wiązownica z 29 grudnia 2021 r., ponieważ ten organ ustalając środowiskowe uwarunkowania realizacji dla przedsięwzięcia naruszył w stopniu istotnym dla wydanego rozstrzygnięcia: • art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. b) tiret pierwszy oraz drugi ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa), ponieważ w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono, czy i w jakim zakresie wzięto pod uwagę stanowiska organów współdziałających z Wójtem Gminy Wiązownica, a także czy i w jakim zakresie wzięto pod uwagę istotne w sprawie wytyczne zawarte w sporządzonym, obszernym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, • art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, ponieważ z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika czy została w trakcie procedury oceny oddziaływania na środowisko przeanalizowana i/lub zweryfikowana przez organ I instancji treść raportu, o czym świadczy brak uwzględnienia istotnej części zaleceń tego raportu w ustalonych środowiskowych uwarunkowaniach, bez podania przyczyny tegoż zaniechania. Ponadto nie rozpatrzono jednego z wariantów omawianego przedsięwzięcia, dotyczącego gospodarki wodno-ściekowej na etapie eksploatacji omawianego przedsięwzięcia, wskazanego w rozdz. 9.4.3 na końcu str. 195 raportu (budowa dwóch szczelnych zbiorników bezodpływowych na ścieki sanitarne, zamiast 19 indywidualnych zbiorników bezodpływowych), • art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U.UE.L.1992.206.7) w powiązaniu z art. 33 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2022 r., poz. 916 ze zm., dalej: u.o.p.) oraz z art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm. – dalej: p.o.ś.), ponieważ wyrażono zgodę na realizację przedsięwzięcia pomimo braku uwiarygodnienia, że nie wpłynie znacząco negatywnie na przedmiot ochrony obszaru sieci Natura 2000 "Lasy Sieniawskie" (PLH 180054), w szczególności na populację wilka, gatunku będącego jednym z przedmiotów ochrony tego obszaru. Ponadto nie wzięto pod uwagę, że teren planowanej budowy 19 domków stanowi tak zwaną "Ostoję IBA" (important bird areas) o tej samej nazwie, która, zgodnie z kryteriami wspólnotowymi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U.UE.L.2010.20.7), kwalifikuje się do objęcia ochroną prawną jako "specjalny obszar ochrony ptaków Natura 2000", b. art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie skarżącemu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, c. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak podjęcia przez organ odwoławczy wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający weryfikację motywów jakimi kierował się Sąd I Instancji przy wyrokowaniu, jak również przez nieodniesienie się w treści uzasadnienia wyroku do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów oraz nieprzedstawienie ich oceny. Ponadto zaniechanie wyjaśnienia przez Sąd I instancji, dlaczego w sprawie nie doszło do naruszeń prawa wskazanych we wniesionych skargach, a w konsekwencji tego sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób, który nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej orzeczenia, 4. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez zaniechanie wyjścia przez Sąd I instancji poza zarzuty i wnioski skargi, a przy tym niezauważenie naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był zauważyć z urzędu. Dotyczy to w szczególności przeoczenia, że niektóre punkty środowiskowych uwarunkowań, zawartych w decyzji organu I Instancji np. pkt. II.2, II.6 tiret trzeci i 11.17 zostały wydane bez podstawy prawnej, a zatem dotknięte są sankcją nieważności. Stowarzyszenie wniosło o rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 10 stycznia 2023 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty mogły odnieść zamierzony skutek. Po pierwsze, zarzuty kasacyjne zostały częściowo błędnie sformułowane, ponieważ autor skargi kasacyjnej, wbrew art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., nie wskazał, które z zarzutów są zarzutami naruszenia prawa materialnego, a które zarzutami prawa procesowego. Po drugie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut podnoszący naruszenie art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a. Powołane zarzuty są zarzutami naruszenia prawa ustrojowego, ponieważ powołane przepisy określają granice kognicji sądów administracyjnych. Tak sformułowane zarzuty nie mogą natomiast służyć zakwestionowaniu oceny prawnej wyrażonej przez Sąd I instancji w ramach dopuszczalnej przecież kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Po trzecie, norma z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) jest normą o charakterze procesowym i może być powołana wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, norma te nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu, nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku. Nie jest skuteczne również powiązanie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z zarzutem naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a., ponieważ normy te są również normami o charakterze wynikowym o określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Z kolei norma z art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. b) tiret pierwszy oraz drugi ustawy środowiskowej jest normą o charakterze materialnym i ewentualne stwierdzenie przez Sąd I instancji jej naruszenia przez organy w toku postępowania administracyjnego, nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., ponieważ przepis ten dotyczy naruszenia norm prawa procesowego. Dotyczy to także art. 80 ust. 1 pkt. 2 ustawy środowiskowej, jak i art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U.UE.L.1992.206.7) oraz art. 33 ust. 1 pkt 2 u.o.p., jak i art. 6 ust. 2 p.o.ś. Z kolei zarzuty podnoszące naruszenie art. 10 k.p.a., jak i art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 107 § 3 k.p.a. nie zostały w ogóle uzasadnione. Po czwarte, na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkich tych elementów uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera, a w szczególności prawidłowego odniesienia się do zarzutów skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie nie jest wystarczające i nie pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Analiza skargi prowadzi do wniosku, że w tym środku zaskarżenia stowarzyszenie kwestionowało naruszenie przez organy art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. b) ustawy środowiskowej, jak również art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej. Analogiczne zarzuty zostały podniesione w drugiej, wniesionej w tej sprawie skardze. Do tych kwestii lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku w ogóle się nie odnosi. Stanowisko Sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu wyroku sprowadza się natomiast przede wszystkim do podzielenia stanowiska organów, w tym RDOŚ, bez wyrażenia własnego stanowiska w tej sprawie. Brak odniesienia się do zarzutów skargi oraz ograniczenie stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do przyjęcia argumentacji organów, bez skonfrontowania jej z twierdzeniami stowarzyszenia, jak już wyżej wskazano, nie pozwala na poddanie wyroku kontroli instancyjnej. Oznacza to również, że brak jest podstaw do odnoszenia się obecnie do pozostałych wskazanych wyżej zarzutów skargi kasacyjnej (niezależnie od ich nie w pełni prawidłowego sformułowania), ponieważ oznaczałoby to rozstrzygnięcie kwestii zasadniczych dla rozstrzygnięcia sprawy wyłącznie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a zatem z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zobowiązany będzie do ponownego, pełnego rozpoznania sprawy, w tym przede wszystkim do pełnego odniesienia się do zarzutów skargi stowarzyszenia. Po piąte, zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku, ponieważ nie został powiązany z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które zostały w sposób rażący naruszone przez organy w toku postępowania i czego, w ocenie stowarzyszenia, nie dostrzegł Sąd I instancji. Nie stoi to jednak na przeszkodzie, żeby argumentacja stowarzyszenia w tym zakresie była przedmiotem oceny Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, uwzględniając, że Sąd ten nie jest związany granicami skargi. Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.