III OSK 1980/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. oraz P.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1673/21 w sprawie ze skargi Z.G., M.P., M.S. oraz P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 16 września 2021 r. nr SKO.4000-1016/2021 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 10 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt IV SA/Wa 1673/21 po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.G., M.P., M.S. oraz P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach (dalej: SKO, Kolegium) z 16 września 2021 r., nr SKO. 4000-1016/2021 w przedmiocie stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oddalił skargę. W skardze kasacyjnej M.S. i P.S. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowani przez adw., na podstawie przepisu art. 173 § 1, 176 § 1 ust. 1 i 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: p.p.s.a.), zaskarżyli w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie przepisu art. 176 § 1 ust. 2 p.p.s.a., zarzucono: 1. naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 § 2 p.p.s.a.), a mianowicie: a. "art. 145 § 1 ust. 1 lit. c, p.p.s.a." w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi w sytuacji gdy organy obu instancji stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym zdrowie ludzi, inwestycji w postaci dwóch budynków inwentarskich dla trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o deklarowanej obsadzie 111,16 DJP na terenie gospodarstwa, w którym funkcjonuje już chlewnia o deklarowanej obsadzie 39,6 DJP, bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a mianowicie: - organy obu instancji nie poczyniły własnych prawidłowych ustaleń w przedmiocie zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji i zaprezentowały w żaden sposób nie uzasadnione i dalece nieprecyzyjne, a w konsekwencji nie poddające się kontroli twierdzenie, że "zasięg przestrzenny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca realizacji"; - organy obu instancji, powołując się na brak unormowań prawnych oraz okoliczność, że odczuwanie zapachów jest kwestią indywidualną, nie poczyniły własnych prawidłowych ustaleń w zakresie uciążliwości odorowej planowanej inwestycji w postaci dwóch budynków chlewni wraz z infrastrukturą towarzyszącą, chociaż - zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych - zasięg takiej uciążliwości musi być zbadany w każdej sprawie dotyczącej inwestycji z zakresu ferm hodowlanych; - organy obu instancji, w kwestii uciążliwości odorowej, oparły się wyłącznie na treści karty informacyjnej przedsięwzięcia, która nie zawiera prawidłowej analizy oddziaływania odorowego w oparciu o metody olfaktometryczne oraz sformułowały ogólnikowy wniosek, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, że "na etapie eksploatacji nie wystąpi uciążliwe oddziaływanie na czystość i jakość powietrza atmosferycznego gazami, pyłami i odorami; - organy obu instancji w sposób nieprawidłowy określiły krąg stron postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, ograniczając go do osób mających tytuł prawny do nieruchomości położonych w odległości do 100 m od granic terenu inwestycyjnego; - organy obu instancji nie wyjaśniły zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w M. z dnia [...] r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]), w szczególności nie rozważyły: - czy planowana inwestycja stanowi "obiekt mogący powodować stałe lub czasowe uciążliwości spowodowane wytwarzaniem hałasu i zanieczyszczaniem powietrza, gleby, wód gruntowych oraz powierzchniowych", o którym mowa w § 86 pkt 2 m.p.z.p. - czy odległość planowanej inwestycji w postaci dwóch budynków chlewni od zabudowy mieszkalnej "umożliwia zachowanie odpowiednich standardów zamieszkania", zgodnie z § 113 pkt 1 lit. b, m.p.z.p.; b. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez uzasadnienie braku uwzględnienia poszczególnych zarzutów skargi w sposób ogólnikowy, ograniczający się do powielenia stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji; 2. naruszenia prawa materialnego (art. 174 "ust. 1" p.p.s.a.), a mianowicie: a. art. 145 § 1 "ust. 1" lit. a, p.p.s.a. w zw. z art. 74 ust. 3a, pkt 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 28 i art. 10 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organy z naruszeniem ww. przepisów przyjęły, że krąg stron postępowania ogranicza się do podmiotów mających tytuł prawny do nieruchomości położonych w odległości 100 m od granic terenu inwestycyjnego, co skutkowało nieprzyznaniem statusu strony właścicielom innych działek położonych w miejscowości R., w szczególności działek z zabudową mieszkalną bez rozważenia czy planowane chlewnie będą oddziaływać na te nieruchomości w sposób, który może wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu zgodnie z aktualnym przeznaczeniem; b. art. 145 § 1 "ust. 1" lit. a, p.p.s.a. w zw. z art. 62 ust. 1 i art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej w zw. § 86 pkt 1 i 2 oraz § 113 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. przez nieuwzględnienie skargi w sytuacji gdy organy obu instancji stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy poddane stosownej analizie kryteria rodzaju planowanego przedsięwzięcia, jego powiązań z innymi przedsięwzięciami oraz kumulowania się oddziaływań, emisji i występowania innych uciążliwości, ze szczególnym uwzględnieniem emisji z chowu trzody chlewnej, w tym emisji odorów, zagrożenia dla zdrowia ludzi, usytuowania przedsięwzięcia z uwzględnieniem uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasięgu oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie będzie oddziaływać, uzasadniały stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; c. art. 145 § 1 "ust. 1" lit. a, p.p.s.a. w zw. z art. 63 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 1 pkt 1 i art. 62a, ust. 1 ustawy środowiskowej przez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organy obu instancji stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, na podstawie informacji przedstawionych w KIP, pomimo tego, że dokument ten zawiera błędy i nieścisłości, które nie pozwalają na stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a mianowicie: - na podstawie treści KIP, nie można jednoznacznie ustalić, jaki jest teren realizacji planowanej inwestycji (treść karty sprzeczna jest w tym zakresie z przedłożoną przez inwestora mapą ewidencyjną), - zasięg oddziaływania inwestycji został ograniczony do terenu położonego w odległości 100 m od granic terenu inwestycyjnego, - brak jest określenia oddziaływania odorowego inwestycji w oparciu o metody olfaktometryczne, - niezasadnie stwierdzono brak przekroczenia norm hałasu dla terenów ochrony akustycznej określonych w m.p.z.p. (RM), - pominięto istotne kwestie związane z lokalizacją inwestycji w świetle uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. (nie rozważono czy inwestycja nie powoduje czasowych uciążliwości związanych z hałasem i zanieczyszczeniem powietrza oraz czy odległość od zabudowy mieszkalnej pozwala na zachowanie odpowiednich standardów zamieszkania), - treść KIP budzi istotne wątpliwości dotyczące wskazanej liczby DJP oraz odpowiadającej jej liczby sztuk tuczników (powierzchnia istniejącego budynku chlewni uzasadnia twierdzenie o zaniżeniu deklarowanej obsady tego budynku do poziomu poniżej progu 40 DJP, deklarowane dla planowanych chlewni zapotrzebowanie na warchlaki 4500 szt. wskazuje na nieprawidłowości w opisie cyklu produkcyjnego), - bezpodstawnie nie stwierdzono kumulacji oddziaływań z oborą o obsadzie ok. 175 DJP zlokalizowaną ok. 200 m od planowanych budynków inwentarskich, - treść KIP budzi istotne wątpliwości dotyczące wielkości areału niezbędnego do zagospodarowania gnojowicy pochodzącej z inwestycji, - brak jest istotnych danych wymaganych przepisami prawa dotyczących gospodarki odpadami. Wskazując na powyżej przytoczone uchybienia, wniesiono o: na podstawie przepisu art. 176 § 1 "ust. 3" w zw. z art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie w całości decyzji SKO w Siedlcach z 16 września 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z 18 listopada 2020 r. ewentualnie, na podstawie przepisu art. 176 § 1 "ust. 3" w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu; na podstawie przepisu art. 203 pkt 1 i 205 § 2 p.p.s.a., zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Nadto: w zakresie wniosków dowodowych, na podstawie przepisu art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., wniesiono o przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci Ekspertyzy sporządzonej przez dr. inż. M.C. dotyczącej analizy merytorycznej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia pn.: "Budowa dwóch budynków inwentarskich dla trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie dz. ew. nr [...] i [...] obręb [...]. gm. M.", celem wykazania błędów i braków KIP, oraz niewyjaśnienia i nierozważenia przez organy obu instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji nieuzasadnionego stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji gdy z powołanego opracowania wynika w szczególności, że: - inwestycja w kształcie opisanym w KIP jest niegodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M., - w KIP nie wskazano prawidłowo zasięgu oddziaływania inwestycji z uwagi na pominięcie negatywnego oddziaływania odorowego, - zabudowa mieszkaniowa usytuowana w obszarze zlokalizowanym na północ od planowanej inwestycji wzdłuż drogi gminnej będzie narażona na ponadnormatywne odczuwanie intensywnych zapachów, co wiązać się będzie z ograniczeniem komfortu życia w tych rejonach, - inwestycja w kształcie proponowanym przez inwestora będzie prowadzić do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu w środowisku na granicy terenu ochrony akustycznej. W zakresie wniosków formalnych, na podstawie przepisu art. 176 § 2 in fine, p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. W piśmie z 8 lipca 2022 r. uczestnik postępowania M.O., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz nieprzeprowadzanie uzupełniającego postępowania dowodowego z załączonego do skargi kasacyjnej dokumentu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt II.1.a. petitum skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 § 2 p.p.s.a.), a mianowicie: a. art. 145 § 1 "ust. 1" lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi w sytuacji gdy organy obu instancji stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym zdrowie ludzi, inwestycji w postaci dwóch budynków inwentarskich dla trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o deklarowanej obsadzie 111,16 DJP na terenie gospodarstwa, w którym funkcjonuje już chlewnia o deklarowanej obsadzie 39,6 DJP, bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Odnosząc się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wskazać należy, że stosownie do przytoczonego w podstawie kasacyjnej art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy niezbędnego do jej wyjaśnienia. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie, wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczył przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich dla trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...], [...] położonych w miejscowości R., gmina M.. Przedsięwzięcie to zostało zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, których mowa w § 3 ust. 1 pkt 104a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji SKO w Siedlcach z 16 września 2021 r. w przedmiocie stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Sąd I instancji zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Organy prowadzące kontrolowane postępowanie w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich dla trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą i określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd I instancji zasadnie uznał, że organy ustaliły wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski. Trafnie też Sąd I instancji ocenił, że orzekające w sprawie organy prawidłowo uzasadniły, z jakich powodów stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. W tych okolicznościach zgodzić należy się z Sądem I instancji, który w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego. Odnosząc się do konieczności przeprowadzenia w sprawie postępowania w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia, organ wskazał dlaczego w sprawie nie zaistniała konieczność przeprowadzenia tego rodzaju postępowania. Decyzja Kolegium nie została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak pełnego wyjaśnienia i oceny okoliczności (przesłanek) określonych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić należy, że w toku postępowania w przedmiotowej sprawie zostały wydane trzy opinie o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziałania na środowisko: Opinia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w S. z 13 października 2021 r., którą nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem, postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z 9 października 2021 r., w którym organ ten stwierdził, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił wymagania dla realizacji przedmiotowej inwestycji oraz opinia sanitarna Nr 114/2020 Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., z 26 października 2020 r., którą ww. organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wskazać należy, że organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii, to opiniami tymi nie jest związany i to do organu należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w ustawie kryteria, czy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko. Opinie wydawane przez organy wyspecjalizowane, stanowią istotny element brany pod uwagę przy ocenie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie sposób - bez wyraźnych przesłanek merytorycznych - pominąć ocen dokonanych przez te organy wyspecjalizowane. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie powołanych w pkt II.1.a. petitum skargi przepisów prawa postępowania i w granicach sprawy – nie dopatrzył się w działaniu organów obu instancji, ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W trafnej ocenie Sądu I instancji, organy orzekające w sprawie podejmowały czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz do załatwienia sprawy. Burmistrz w toku postępowania zwracał się do organów opiniujących o wydanie w sprawie opinii jak również zwracał się do skarżącego o uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia. Ma rację Sąd I instancji, że nie można zgodzić się z twierdzeniami skargi, że organ nie dokonał prawidłowych ustaleń co do zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Sąd I instancji zasadnie uznał ustalenia organów w tej kwestii za prawidłowe. Niezasadnie podnosi się w skardze, że organy nie poczyniły ustaleń w zakresie uciążliwości odorowej. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia (dalej: KIP) na str. 16 przedstawiono warunki magazynowania gnojownicy w kanałach gnojowicowych pod budynkiem chlewni oraz w podziemnym zbiorniku gnojowicy o łącznej pojemności ok. 200 m³. W aneksie do KIP na str. 2 przedstawiono obliczenie emisji maksymalnej amoniaku, siarkowodoru, matanu i pyłu. Załączone wyniki obliczeń oraz izolinie stężeń wskazują na dotrzymywanie standardów środowiska w zakresie emisji do powietrza. W aneksie do KIP potwierdzono, że wnioski zamieszczone w KIP dotyczące emisji z obory zachowały aktualność. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że organy dokonały analizy w tym zakresie bazując na informacjach zawartych w KIP jak również na wydanych w sprawie opiniach organów. Podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej mogłoby nastąpić, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia lub z powodu wykazania wewnętrznej sprzeczności, względnie niepełności i co za tym idzie nieprzydatności dowodowej tego dokumentu. Podstawą tych ustaleń były obliczenia dotyczące emisji z chlewni wykonane przez zastosowanie wskaźników emisji przedstawionych w dokumencie referencyjnym o Najlepszych Dostępnych Technikach Intensywnego Chowu Drobiu i Świń (Ministerstwo Środowiska 2005). Organy dokonały oceny tego oddziaływania i uznały, że emisja zanieczyszczeń z chlewni spełnia kryteria określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. W niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo zasięgnął, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: u.u.i.ś.), opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w L., w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego określenia zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Opinie tych organów zgodnie wskazały na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w dalszej kolejności obligowało organ I instancji do dokonania oceny, czy w świetle kryteriów z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., konieczne było nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z takim reżimem prawnym organ dokonał oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom wynikającym ze wskazanego przepisu i zasadnie, na mocy art. 84 u.u.i.ś., nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie, teren realizacji przedsięwzięcia, został ustalony przez orzekające organy w sposób prawidłowy. Kwestia odległości tego przedsięwzięcia od istniejących budynków mieszkalnych, winna odnosić się wyłącznie do planowanego i objętego wnioskiem przedsięwzięcia, nie zaś inwestycji już zrealizowanej w oparciu o inną decyzję administracyjną. Zagadnienie zlokalizowania w pobliżu planowanego przedsięwzięcia innej istniejącej już chlewni stanowiącej własność inwestora, ma znaczenie wyłącznie w zakresie badania skumulowanego oddziaływania tych obiektów, nie zaś dla ustalenia terenu przedmiotowego przedsięwzięcia i jego odległości od najbliższych zabudowań. Tym samym prawidłowo ustalono również strony postępowania, w szczególności mając na uwadze okoliczność zawiadamiania stron w drodze obwieszczeń. Prawidłowo Sąd I instancji za chybiony uznał zarzut, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia nie można ustalić jaki jest teren realizacji planowanego przedsięwzięcia. W KIP na str. 3 opisano usytuowanie przedsięwzięcia. Na str. 4 KIP wyjaśniono, że gospodarstwo inwestora zajmuje działki o nr ewid. [...], [...] o łącznej powierzchni [...] ha. Z karty tej złożonej wraz z wnioskiem oraz załączników tj. mapy w skali 1:5000 oraz z uzupełnionej w dniu 21 stycznia 2020 r. karty informacyjnej przedsięwzięcia i załączonej mapy w skali 1:2000 można w sposób jednoznaczny odczytać, gdzie będzie planowane przedsięwzięcie. Na uzupełnianej mapie prawidłowo i czytelnie oznaczono teren planowanego przedsięwzięcia. Ustalenia w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Ma rację Sąd I instancji, że nie pominięto również kwestii oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z decyzji zarówno Burmistrza jak i Kolegium jasno wynika, że ta kwestia była przez organy analizowana. W KIP na str. 3 wskazano, że działki przedmiotowej inwestycji objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy M. Kolegium wskazało w uzasadnieniu swojej decyzji, że przedsięwzięcie położone jest w obszarze R-2 na którym obowiązuje całkowity zakaz realizacji przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko wymagających sporządzenia raportu o odziaływaniu na środowisko lub dla których sporządzenie raportu może być wymagane na podstawie przepisów odrębnych z wyjątkiem obiektów chowu lub hodowli zwierząt w liczbie do 240 DJP. Z dokumentacji wynika, że po realizacji przedsięwzięcia łączna obsada tuczników w gospodarstwie nie będzie przekraczać 1073 sztuk czyli 150,22 DJP, a zatem nie będzie przekraczało norm ustalonych w planie zagospodarowania przestrzennego w § 86 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonego uchwałą Rady Miejskiej w M. z dnia [...] r., nr [...] (DZ. Urz. Woj. [...]). Ponadto, jak wynika z akt organy orzekające w sprawie przeanalizowały w sposób dokładny planowane przedsięwzięcie w zakresie potencjalnego powodowania przez przedsięwzięcie uciążliwości spowodowanych hałasem czy zanieczyszczeniem powietrza. W trafnej ocenie Sądu I instancji organy słusznie uznały, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z treścią § 86 pkt 2 oraz w § 113 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy opiniujące w sprawie nie stwierdziły konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazały natomiast na konieczność spełnienia warunków, aby całkowicie wyeliminować możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. Sąd I instancji zasadnie ocenił, że wskazanie przez skarżących, że inwestor celowo zaniżył obsadę chlewni już istniejącej (poniżej 40 DJP) nie ma pokrycia w materiale dowodowym zgormadzonym w sprawie, a twierdzenia mają charakter wyłącznie przypuszczeń i nie zostały poparte żadnymi analizami. Nie można również zgodzić się z tym, że zaniżono w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wielkość emisji z planowanej inwestycji. Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji jasno wskazało, jak będzie się przedstawiało zestawienie emisji pochodzącej z funkcjonowania przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę dwa budynki inwentarskie. Kolegium wskazało wyliczenia emisji, tj. metanu, amoniaku, podtlenku azotu, siarkowodoru, kwasu octowego dla dwóch planowanych budynków. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 4) ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm., dalej p.o.ś.), przez emisję - rozumie się "wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi: a) substancje, b) energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne". Przepisy p.o.ś. rozróżniają dwa powiązane ze sobą pojęcia: "emisja" i "zanieczyszczenie". Rozróżnienie treści pojęć: "emisji" i "zanieczyszczenia" ma podstawowe znaczenie dla określenia wymagań dotyczących dopuszczalnych działań polegających na odprowadzaniu do środowiska substancji i energii. Z przepisów p.o.ś. wynika założenie, że emisja jest odprowadzaniem dozwolonym (legalnym), zanieczyszczenie to także emisja, ale taka, którą można charakteryzować biorąc pod uwagę jej kwalifikowane skutki, powodujące negatywne konsekwencje i nazywaną zanieczyszczeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 49 p.o.ś. przez zanieczyszczenie - rozumie się "emisję, która może być szkodliwa dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, może powodować szkodę w dobrach materialnych, może pogarszać walory estetyczne środowiska lub może kolidować z innymi, uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska". W odniesieniu do zarzutów przedstawionych w pkt II.1.a., petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia – co zostało także potwierdzone w dniu 21 sierpnia 2020 r. (uzupełnienie karty) - były także ujęte emisje zanieczyszczeń z już istniejącej chlewni. Odnosząc się do kwestii zagospodarowania gnojowicy pochodzącej z przedsięwzięcia Sąd I instancji prawidłowo zwrócił uwagę, że Kolegium dość jasno tę kwestię wyjaśniło, m.in. wskazano, że gnojowica będzie wykorzystywana przez inwestora w gospodarstwie rolnym ([...]), a nadmiar będzie przekazywany innym rolnikom na podstawie podpisanych umów. Sąd miał podstawy, aby uznać te wyjaśnienia organu za wystarczające. Obliczenia ilości gnojowicy zostały przedstawione na 35-36 KIP. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że na etapie eksploatacji nie wystąpi uciążliwe oddziaływanie na czystość i jakość powietrza atmosferycznego gazami, pyłami i odorami. W karcie tej przeanalizowano oddziaływanie przedsięwzięcia pod kątem wszystkich wymaganych aspektów, w tym także oddziaływania na tereny sąsiednie, mając na względzie ochronę elementów przyrodniczych. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt II.1.b. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia "art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie braku uwzględnienia poszczególnych zarzutów skargi w sposób ogólnikowy, ograniczający się do powielenia stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji". Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zatem naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1096/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 584/13, 12 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 200/15, 27 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1417/18). Sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3831/18). Uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 372/05; 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 632/05; 4 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2304/13). Uzasadnienie wyroku powinno być więc tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd I instancji uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem. Winno stwarzać możliwość jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 21 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2324/12; 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09; 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1067/11). Uzasadnienie wyroku stanowi zatem odzwierciedlenie toku badania danej sprawy przez sąd administracyjny. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się Sąd I instancji badając legalność zaskarżonego działania/zaniechania organu, a w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją Sądu. Ma ponadto umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne, ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 1727/24 i powołane tam orzecznictwo). Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie to utrudnia lub wręcz uniemożliwia kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak zwłaszcza wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej oceny stanowiska Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego przezeń za podstawę rozstrzygnięcia, czy też jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Uwzględniając powyższe uwagi co do kierunku wykładni i konsekwencji obowiązywania art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjnie niezasadnie zarzuca, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie spełnia, określonych tym przepisem, wymogów. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd I instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. W drugiej kolejności wskazać należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt II.2.a.b.c. petitum skargi kasacyjnej dotyczące "naruszenia prawa materialnego (art. 174 ust. 1 p.p.s.a.), a mianowicie: a. "art. 145 § 1 ust. 1 lit, a p.p.s.a. w zw. z art. 74 ust. 3a pkt 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 28 i art. 10 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi"; b. "art- 145 § 1 ust. 1 lit, a p.p.s.a, w zw. z art. 62 ust. 1 i art, 63 ust. 1 ustawy środowiskowej w zw. § 86 pkt 1 i 2 oraz S 113 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. poprzez nieuwzględnienie skargi"; c "art. -145 § 1 ust. 1 lit, a p.p.s.a. w zw. z art, 63 ust. 1 w zw. z art, 62 ust. 1 pkt 1 i art. 62a ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez nieuwzględnienie skargi". Odnosząc się do tych zarzutów należy na początku dalszych rozważań wyjaśnić, że w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) nie występuje przepis oznaczony w petitum skargi kasacyjnej jako: "art. 145 § 1 ust. 1 lit, a p.p.s.a.". Istnieje natomiast przepis oznaczony jako: art. 145 § 1 pkt 1, lit. a. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., granice skargi kasacyjnej wyznaczają przytoczone w niej podstawy kasacyjne oraz ich uzasadnienie. Oznacza to, że sąd kasacyjny nie może wykraczać poza podstawy kasacyjne wskazane w skardze kasacyjnej, ani w jakimkolwiek zakresie podstawy te uzupełniać lub rekonstruować (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt II FSK 983/22). Odnosząc dalej do sposobu sformułowania zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej stanowiącej sformalizowany środek zaskarżenia, nie jest uprawniony nie tylko do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i wychodzenia poza ramy, które zostały nakreślone w skardze kasacyjnej, może więc dokonywać oceny tylko tych przepisów, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone w sposób w niej podany. W orzecznictwie przyjmuje się, że zarzuty dotyczące obu form naruszenia prawa materialnego powinny być formułowane w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być ona skuteczna tylko w ramach drugiej podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 229/24 oraz powołane tam orzecznictwo). W orzecznictwie podkreśla się również, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Wynika to bowiem z okoliczności, że błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. Przypomnieć należy, że w ramach zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego autorka skargi kasacyjnej zarzuca: brak rozważenia czy planowane chlewnie będą oddziaływać na te nieruchomości w sposób, który może wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu zgodnie z aktualnym przeznaczeniem; brak analizy kryteriów rodzaju planowanego przedsięwzięcia, jego powiązań z innymi przedsięwzięciami oraz kumulowania się oddziaływań, emisji i występowania innych uciążliwości, ze szczególnym uwzględnieniem emisji z chowu trzody chlewnej, w tym emisji odorów, zagrożenia dla zdrowia ludzi, usytuowania przedsięwzięcia z uwzględnieniem uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasięgu oddziaływania "inwestycji" z uwzględnieniem obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie będzie oddziaływać; brak jednoznacznego ustalenia, jaki jest teren realizacji planowanej "inwestycji" (treść karty sprzeczna jest w tym zakresie z przedłożoną przez inwestora mapą ewidencyjną), zasięg oddziaływania "inwestycji" został ograniczony do terenu położonego w odległości 100 m od granic terenu inwestycyjnego: brak określenia oddziaływania odorowego "inwestycji" w oparciu o metody olfaktometryczne, niezasadne stwierdzenie braku przekroczenia norm hałasu dla terenów ochrony akustycznej określonych w m.p.z.p. (RM), pominięcie istotnych kwestii związanych z lokalizacją "inwestycji" w świetle uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. (nie rozważono czy "inwestycja" nie powoduje czasowych uciążliwości związanych z hałasem i zanieczyszczeniem powietrza oraz czy odległość od zabudowy mieszkalnej pozwala na zachowanie odpowiednich standardów zamieszkania), treść KIP budzi istotne wątpliwości dotyczące wskazanej liczby DJP oraz odpowiadającej jej liczby sztuk tuczników (powierzchnia istniejącego budynku chlewni uzasadnia twierdzenie o zaniżeniu deklarowanej obsady tego budynku do poziomu poniżej progu 40 DJP, deklarowane dla planowanych chlewni zapotrzebowanie na warchlaki 4500 szt. wskazuje na nieprawidłowości w opisie cyklu produkcyjnego). Zarzut oparty na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinien wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się zatem w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumpcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autorka skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jej ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Tymczasem skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie prawa materialnego "poprzez nieuwzględnienie skargi". Wadliwość konstrukcji wszystkich zarzutów przedstawionych w pkt II.2.a.b.c. petitum skargi kasacyjnej miała istotny wpływu na ich ocenę. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego wyjaśnić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych w uzasadnieniu wyroku. Przypomnieć należy, że materialnoprawną podstawą decyzji były: art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz 84 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: u.u.i.ś.) oraz § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a, rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839, dalej rozporządzenie). Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że nie doszło do naruszenia przepisów art. 74 ust. 3a, pkt 3 u.u.i.ś. w zw. z art. 28 k.p.a. W prawidłowej ocenie Sądu I instancji organy orzekające w sprawie właściwie ustaliły strony postępowania. W toku prowadzonego postepowania na skutek przedstawionego zmienionego obszaru inwestycji dopuszczono do udziału w charakterze stron właścicieli działek nr [...], [...] położonych we wsi R. Organy orzekające analizując cały materiał dowodowy dokonały oceny oddziaływania przedsięwzięcia, m.in. wskazały, że maksymalne stężenie substancji wprowadzanych do powietrza występuje w odległości 32,1 m od chlewni. W kwestii substancji odorowych, tj. amoniaku i siarkowodoru wskazano, że stężenie jest dużo niższe niż dopuszczalne oraz dużo niższe od progu wyczuwalności. Ma rację Sąd I instancji, że powyższe miało przełożenie na ustalenie stron postępowania w kontekście brzmienia art. 74 ust. 3a, u.u.i.ś. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni: art. 62 ust. 1 u.u.i.ś.; art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że Kolegium - mając na względzie ustalenia wynikające z karty informacyjnej przedsięwzięcia co do zakresu i skali przedsięwzięcia oraz stanowiska organów opiniujących - słusznie uznało, że planowane przedsięwzięcie nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Ma rację Sąd I instancji, że jednocześnie Kolegium słusznie zaakceptowało określenie przez burmistrza środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, które wynikały z opinii RDOŚ i PGWWP. Wobec tego trafnie ocenił Sąd I instancji, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia – wbrew zarzutom skargi – art. 62 ust. 1 i art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., a organy były uprawnione do wydania decyzji na podstawie art. 84, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.u.i.ś. W świetle wyżej przedstawionych uwag Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie są zasadne zarzuty przedstawione w pkt II.2.a.b.c. petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. ekspertyzy sporządzonej przez dr. inż. M.C. dotyczącej analizy merytorycznej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia pn.: "Budowa dwóch budynków inwentarskich dla trzody chlewnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie dz. ew. nr [...] i [...] obręb [...] gm. M.", celem wykazania błędów i braków kart informacyjnej przedsięwzięcia, oraz niewyjaśnienia i nierozważenia przez organy obu instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji nieuzasadnionego stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, należy stwierdzić, że przepis art. 106 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zasadniczą rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jednak kontrola ustaleń wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie zastępowanie tego sądu. Dlatego uwzględnienie w rozpoznawanej sprawie nowych dowodów przedłożonych na etapie postępowania kasacyjnego implikowałoby nowe ustalenia faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na wynik oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny mógłby w takiej sytuacji przypisać naruszenie prawa przez wojewódzki sąd administracyjny z przyczyn temu sądowi nieznanych. Wobec powyższego skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.