III FZ 676/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 482/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 23 czerwca 2025 r., nr 1001-IEW-1.4263.3.2025.27.DP w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 6 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 482/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi J. J. (dalej: skarżący) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 23 czerwca 2025 r., wydanej w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty oraz umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżony akt nie nosi znamion wykonalności, a w związku z tym niemożliwe jest orzekanie o wstrzymaniu jego wykonania. Pismem z 14 listopada 2025 r. skarżący wystąpił z zażaleniem na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym wszczętej egzekucji z ruchomości – pojazdu [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie WSA w Łodzi odpowiada prawu, ponieważ prawidłowo stwierdzono w nim, że decyzja DIAS w Łodzi z 23 czerwca 2025 r. nie posiada przymiotu wykonalności. Jest zasadą, że wstrzymanie wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak również aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Cechy wykonalności polegającej na możliwości spowodowania lub doprowadzenia do stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem, nie mają np. decyzje odmowne. Skoro zatem zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne, nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy właśnie takiej decyzji, tj. decyzji o odmowie rozłożenia na raty oraz umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług. W związku z przedstawionym powyżej stanowiskiem, przedmiotowa decyzja nie nadaje się do wykonania i tego nie wymaga. Zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę obowiązku zapłaty zaległości podatkowej, lecz odmawia jedynie przyznania uprawnienia w postaci rozłożenia na raty tejże zaległości i jej umorzenia. Zaskarżona decyzja nie dotyka zatem bezpośrednio należności pieniężnych, które wszak wynikają z zupełnie innych decyzji określających. Z przedmiotowej decyzji nie wynikało zaś nałożenie na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się organu do starań o rozłożenie na raty powstałej już wcześniej należności, nie wykreowało żadnej nowej sytuacji w sferze obowiązków skarżącego. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż zaskarżonej decyzji brak przymiotu wykonalności, co z kolei uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.