II SAB/Wa 739/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od orzeczenia komisji lekarskiej 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. w pozostałym zakresie umarza postępowanie, 3. zasądza od Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] na rzecz skarżącego J. G. kwotę 130 zł (słownie: sto trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od orzeczenia nr [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Skarżący podniósł w skardze, że pomimo upływu terminów do załatwienia sprawy organ jej nie rozpatrzył. Wniósł o "zobowiązanie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. do wydania w terminie miesiąca od prawomocności wyroku orzeczenia w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej J. G. . Zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów sądowych według norm przypisanych". Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej, gdyż sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia została juz rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną w dniu [...] listopada 2013 r. – orzeczenie CWKL nr [...]. Orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpatrując niniejszą skargę na bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. na wstępie należy podkreślić, iż zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). W konsekwencji z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W sprawie ze skargi J. G. na bezczynność Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. polegającą na nierozpatrzeniu odwołania od orzeczenia organu pierwszej instancji, bezspornym jest zatem, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Skoro bowiem organ zobowiązany do rozpoznania odwołania rozpoznał je w ten sposób, że wydał stosowne orzeczenie i doręczył je skarżącemu, a zdarzenie to wystąpiło już po wniesieniu skargi, to tym samym organ nie pozostaje już w bezczynności. Ewentualne zobowiązanie organu przez Sąd do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, nie jest więc możliwe z uwagi na wydanie w sprawie stosownego aktu (art. 149 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a tym samym zniesienia przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego skargą na bezczynność. Z tego względu Sąd umorzył w punkcie 2 wyroku postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 powołanej ustawy. Z powyższych względów wniosek Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. o oddalenie skargi nie mógł zostać uwzględniony, gdyż skarga została wniesiona w dniu 7 grudnia 2013 r., a orzeczenie Komisji zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 grudnia 2013 r. Sąd nie ma obowiązku monitorowania obiegu dokumentów pomiędzy organami i stronami po wniesieniu skargi. Sąd wydał rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 149 § 1 powołanej ustawy zdanie drugie i stwierdził w punkcie 1 sentencji wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne bądź też wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na złożony wniosek. Mając na względzie okres czasu, jaki upłynął od daty doręczenia organowi odwołania skarżącego do daty wydania i doręczenia orzeczenia oraz uwzględniając skomplikowany charakter sprawy ze względu na liczbę organów zaangażowanych w sprawie, Sąd uznał, że bezczynność organu nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.