II SAB/Wa 254/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na posiedzeniu wniosku Tomasza Gumiennego o wyłączenie sędziego Iwony Dąbrowskiej od orzekania w sprawie ze skargi T. G. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z 9 stycznia 2013 r. o wycofanie z obiegu prawnego pisma Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON nr [...] z [...] marca 1999 r. postanawia: oddalić wniosek.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 21 maja 2014 r. T. G. złożył wniosek o wyłączenie sędziego sprawozdawcy Iwony Dąbrowska od orzekania w sprawie z jego skargi na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z 9 stycznia 2013 r. o wycofanie z obiegu prawnego pisma Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON nr [...] z [...] marca 1999 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że sędzia sprawozdawca nie zauważyła, iż pełnomocnik organu nie jest należycie umocowany. Ponadto wskazał, że "Pani Sędzia sprawozdawca podczas rozprawy w dniu 8 listopada 2013 r. uciekła z sali rozpraw wraz ze składem orzekającym." Zdaniem skarżącego taka sytuacja jest niedopuszczalna i budzi wątpliwości co do bezstronności sędziego referenta. Sędzia WSA Iwona Dąbrowska złożyła oświadczenie, że w niniejszej sprawie po jej stronie nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. dalej jako "P.p.s.a."), wyłączające ją od rozpoznania sprawy. Ponadto oświadczyła, że nie istnieją inne okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności w tej sprawie (art. 19 P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Wyłączenie sędziego następuje po pierwsze z mocy samego prawa, a po drugie na żądanie lub na wniosek strony skarżącej. Różnica pomiędzy wyłączeniem sędziego z mocy prawa, a wyłączeniem na wniosek sprowadza się do podstawy wyłączenia. W przypadku wyłączenia z mocy prawa podstawą jest przepis ustawy, zaś podstawą wyłączenia na wniosek jest postanowienie sądu. Przyczyny wyłączenia sędziego z mocy prawa zostały wymienione w art. 18 P.p.s.a., natomiast przyczyna wyłączenia sędziego na wniosek została określona w art. 19 P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 P.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Wniosek o wyłączenie sędziego, w myśl art. 20 P.p.s.a., strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Przepisem art. 22 § 2 P.p.s.a. ustawodawca nałożył na sędziego, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, obowiązek złożenia wyjaśnienia. W sprawie niniejszej sędzia Iwona Dąbrowska złożyła pisemne wyjaśnienie w trybie powyższego przepisu, że nie łączy ją z wnioskodawcą stosunek osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jej bezstronności. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zważyć należy, że skarżący nie podniósł, ani nie uprawdopodobnił zaistnienia okoliczności wymienionych w powołanych powyżej przepisach ustawy, mogących stanowić podstawę wyłączenia sędziego z mocy ustawy lub na wniosek, gdyż za takie nie mogą być uznane zdarzenia, które podniósł w, złożonym na rozprawie, wniosku o wyłączenie sędziego. Podkreślenia wymaga, że pojęcie "uzasadniona wątpliwość", dotyczy wątpliwości co do bezstronności sędziego, która uzasadniona jest obiektywnymi powodami, czyli takimi, które pozostają w związku przyczynowym między ich wystąpieniem, a powstaniem oceny, że prawdopodobne jest iż w tych okolicznościach sędzia może okazać się nieobiektywny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 82). Argumenty skarżącego uzasadniające wniosek o wyłączenie sędziego oparte na wskazanych wyżej zarzutach, nie mogą stanowić podstawy wyłączenia sędziego i tym samym należy uznać, iż brak jest podstaw do ich uwzględnienia. Stanowią one przejaw subiektywnych odczuć skarżącego, nie znajdują natomiast oparcia w obiektywnych okolicznościach. Także niezadowolenie ze sposobu prowadzenia postępowania sądowego nie stanowi podstawy wyłączenia sędziego, bowiem zarzuty takie mogą zostać podniesione w stosownych trybach odwoławczych. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie ma przeszkód wskazanych w powołanych na wstępie przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, aby sędzia Iwona Dąbrowska mogła rozpoznać skargę T. G. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z 9 stycznia 2013 r. o wycofanie z obiegu prawnego pisma Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON nr [...] z [...] marca 1999 r. Jednocześnie zasadnym zdaje się wskazanie na postanowienie Sądu Najwyższego z 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 212/71 (opubl.: OSNC 1972/3/55), w treści którego Sąd Najwyższy wyraził m. in. pogląd, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego. Jak wynika z powyższego, uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego jest możliwe jedynie, gdy strona wskaże okoliczności lub dowody przynajmniej uprawdopodabniające istnienie uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziego. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Natomiast, gdy prawdziwość złożonego przez sędziego oświadczenia, że nie zachodzą żadne z okoliczności określonych w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., nie budzi żadnych wątpliwości, wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienie NSA z 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 864/10). W rozpoznawanej sprawie, w związku z tym, że nie zachodzą przesłanki wyłączenia sędziego z mocy ustawy, jak również z uwagi na fakt, że złożone przez sędziego oświadczenie nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, uznać należało, że wniosek o wyłącznie sędziego Iwony Dąbrowskiej nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.