II SAB/Ke 16/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Opatowie w przedmiocie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia: odrzucić skargę.

M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę z 9 lutego 2023 r. na "przewlekłe działanie Powiatowego Orzecznictwa w Opatowie", który to organ, w jego ocenie, w rażący sposób zaniedbuje swoje obowiązki względem osób niepełnosprawnych. Wskazał, że jego sprawa toczy się od 2019 roku, lecz pomimo licznych telefonów i informacji pisemnej z Sądu Okręgowego w Kielcach, nikt ze strony "Orzecznictwa" nie poprosił o udostępnienie dokumentacji w celu "przeprowadzenia komisji Lekarskiej". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezpodstawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Ponieważ przedstawienie dowodu złożenia ponaglenia jest warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania, zarządzeniem z 23 lutego 2023 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego w tym zakresie tj. do złożenia dowodu, że wniósł do organu wyższego stopnia ponaglenie w sprawie bezczynności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Opatowie. W odpowiedzi z 2 marca 2023 r. skarżący uzupełnił opis stanu faktycznego sprawy, nie odnosząc się do kwestii wniesienia ponaglenia. Z uwagi na fakt, że do dnia wydania niniejszego postanowienia M. G. nie przedstawił dowodu, że przed wniesieniem skargi wniósł ponaglenie do organu wyższego stopnia, Sąd przyjął, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, o jakich mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Na brak stosownego ponaglenia złożonego przed wniesieniem skargi wskazują także akta administracyjne sprawy. Co prawda znajduje się w nich pismo skierowane do "Wojewódzkiego Zespołu Orzecznictwa Niepełnosprawności" w Kielcach, zatytułowane "zażalenie", w którym skarżący zarzuca "Orzecznictwu w Opatowie", iż nie podjęło żadnych czynności, żeby wydać orzeczenie o stopniu niepełnosprawności w jego sprawie, jednakże jest ono datowane na 15 lutego 2023 r. (data wpływu do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Opatowie - 16 lutego 2023 r.), a więc już po nadaniu w placówce pocztowej niniejszej skargi, co miało miejsce 10 lutego 2023 r. Wobec tego nie sposób przyjąć, że skarga została poprzedzona ponagleniem, gdyż ponaglenie zostało złożone już po wniesieniu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga na przewlekłość, która nie została poprzedzona ponagleniem jest niedopuszczalna, co powoduje konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.