II SA/Wa 1699/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Zarządu Dzielnicy [...] na rzecz skarżącej M. S. kwotę 797 (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi M. S. (dalej: "Skarżąca") jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] (dalej: "Zarząd Dzielnicy", "organ") z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] o odmowie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] kwietnia 2025 r. Skarżąca złożyła do Urzędu Dzielnicy [...] wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu lokalu w związku z zajmowaniem lokalu bez tytułu prawnego (tzw. regulacja). W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że obecnie najemcą lokalu przy ul. [...] w [...] jest jej babcia – W. K. Skarżąca zamieszkała z babcią gdy była w liceum. W ostatnich latach, ze względu na liczne schorzenia, stan zdrowia babci pogorszył się znacząco, co wymagało znacznego zaangażowania Skarżącej w codzienną opiekę. Od listopada 2024 r. babcia przebywa w domu opieki "na pobycie stałym" co skutkowało zrzeczeniem się prawa do lokalu na rzecz wnuczki. Skarżąca podkreśliła, że od wielu lat faktycznie zamieszkuje lokalu i opłaca należności związane z jego użytkowaniem. Powołaną na wstępie uchwałą z dnia [...] lipca 2025 r. Zarząd Dzielnicy orzekł, że M. S. nie została zakwalifikowana do udzielenia pomocy mieszkaniowej (§ 1). Wykonanie uchwały organ powierzył Burmistrzowi Dzielnicy [...] (§ 2). Określił, że uchwała podlega publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej m.st. Warszawy oraz że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). Podstawę prawną uchwały stanowił § 6 pkt 8 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. nr XLVI/1422/2008 w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r., poz. 6725), dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. nr XLVI/1422/2008", oraz § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 4 lit. f, § 7 ust. 2 pkt 12, § 18 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 ze zm.), dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019". W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że M. S. mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...], który składa się z jednego pokoju i kuchni o powierzchni użytkowej 36,22 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 20,26 m2. Najemcą lokalu była W. K. - babcia Skarżącej. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Skarżąca została zameldowana w lokalu w dniu [...] kwietnia 2003r., natomiast opłaty czynszowe za Skarżącą były wnoszone od 2016 r. (wcześniej ww. była zameldowana w lokalu przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 54 m2, do którego własnościowe prawo posiadają jej rodzice). Dalej organ podniósł, że aktem notarialnym z dnia [...] października 2021 r. W. K. udzieliła pełnomocnictwa Skarżącej do zarządu i administracji jej majątkiem w najszerszym zakresie. Ponadto w dniu [...] listopada 2024 r. ww. została umieszczona w Domu Opieki [...] w [...], a pismem z dnia [...] marca 2025 r. zrzekła się przysługującego prawa do najmu lokalu przy ul. [...] na rzecz Skarżącej. Pismo zostało podpisane w obecności wójta [...]. Organ wskazał, że porozumieniem z dnia [...] kwietnia 2025 r. dyrektor ZGN rozwiązał z W. K. umowę najmu lokalu. M. S. złożyła wniosek o regulację tytułu najmu do lokalu po opuszczeniu go przez najemcę. Dochód Skarżącej wynosi 3.868,15 zł. Z przeprowadzonego postępowania nie można jednoznacznie potwierdzić jej stałego zamieszkiwania z babcią w okresie ostatnich 7 lat. Komisja Mieszkaniowa z powodu braku jednoznacznego potwierdzenia zamieszkiwania Skarżącej z W. K. w okresie ostatnich 7 lat negatywnie zaopiniowała wniosek o uzyskanie pomocy mieszkaniowej. Pismem z dnia [...] września 2025 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy z dnia [...] lipca 2025 r. zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") poprzez nieprawidłową i dowolną ocenę materiału dowodowego oraz dokonanie ustaleń oczywiście sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym, skutkujące przyjęciem, że okoliczność stałego zamieszkiwania Skarżącej z babcią W. K. w okresie ostatnich 7 lat w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] nie została dostatecznie wykazana, co uzasadnia odmowę udzielenia pomocy mieszkaniowej, podczas gdy z samego opisu stanu faktycznego zawartego w uzasadnieniu uchwały wprost wynika, że Skarżąca jest zameldowana w lokalu od dnia [...] kwietnia 2003 r., zaś opłaty czynszowe za nią są wnoszone od 2016 r., toteż z okoliczności faktycznych ustalonych przez organ wynika, że Skarżąca stale zamieszkuje w lokalu co najmniej od 2016 r., tj. od ponad 9 lat (choć w oparciu o treść wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej organ powinien przyjąć, że Skarżąca mieszka w lokalu od 2003 r.), a zatem spełniona została przesłanka, o której mowa w § 18 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019, co powinno prowadzić do wydania rozstrzygnięcia pozytywnego, - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do należytego rozpatrzenia sprawy, skutkujące wydaniem rozstrzygnięcia przez organ, pomimo wątpliwości co do stanu faktycznego w sytuacji, gdy organ zobowiązany był do rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz dążenia do wyjaśnienia prawdy materialnej, a zatem w przypadku wątpliwości co do spełnienia przez Skarżącą przesłanki stałego zamieszkiwania w lokalu przez ostatnie 7 lat, organ winien był podjąć z urzędu działania zmierzające do wyjaśnienia przedmiotowej kwestii, np. poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie podstawowych standardów dobrej administracji, wynikających z zasad ogólnych k.p.a., przejawiające się w odstąpieniu od rzetelnego przeprowadzenia postępowania w sprawie, w tym od wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, 2) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów, tj.: - umowy rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego, innych rachunków bankowych, karty Visa Electron i korzystania z kanałów bankowości elektronicznej z dnia [...] lipca 2006 r., - deklaracji członkowska w Polskim Stowarzyszeniu [...] z dnia [...] lipca 2006 r.; wydruku legitymacji studenckiej wydanej w 2005 r., - zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2009 (PIT-37) wraz z informacją o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku 2009 (PIT-11); zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2011 (PIT-36), - informacji o środkach znajdujących się na rachunku Członka Otwartego Funduszu Emerytalnego [...] z dnia: [...] maja 2010 r., [...] kwietnia 2014 r., [...] marca 2017r., [...] marca 2022 r.; - umowy kredytu ratalnego i umowy o kartę kredytową z dnia [...] sierpnia 2013 r., - informacji o stanie konta ubezpieczonego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych na dzień: [...] grudnia 2015 r. oraz [...] grudnia 2018 r., - wnioskopolisy ubezpieczenia pozostałych zawodów medycznych z dnia: [...] lipca 2015 r. oraz [...] lipca 2016 r., - rachunku do umowy o dzieło z dnia [...] marca 2017 r., - faktury dotyczącej zakupu mebli w 2019 r. i 2020 r., faktury za studia podyplomowe z 2021 r., faktury VAT z dnia [...] lutego 2023 r., - umowy zlecenie z dnia [...] listopada 2019 r., - polisy ubezpieczenia PZU plan na zdrowie oraz polisy ubezpieczenia PZU edukacja na rok: 2021, 2022, 2023, - pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] listopada 2021 r., - korespondencji z [...] sp. z o.o., na wykazanie faktów wskazywania przez Skarżącą w dokumentach adresowanych do różnych instytucji adresu: ul. [...] , [...] jako miejsce zamieszkania i adres do korespondencji, spełnienia warunków udzielenia pomocy mieszkaniowej oraz zasadności skargi, 3) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącej na wykazanie faktu i okresu stałego zamieszkiwania w ww. lokalu, 4) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, 5) wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w całości, 6) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skargi pełnomocnik Skarżącej podniosła, iż niezrozumiałym jest w jaki sposób organ ustalił, że Skarżąca nie wykazała dostatecznie przesłanki stałego zamieszkiwania w lokalu przez okres ostatnich 7 lat. Organ powinien był założyć, że pobyt stały rozpoczął się w czasie zbiegającym się z zameldowaniem w lokalu, tj. ok. 2003 r. Jednakże nawet przy niekorzystnym dla Skarżącej ustaleniu, że pobyt stały w lokalu ma miejsce od 2016 r., to na dzień złożenia wniosku wynosił już ponad 9 lat. Skarżąca stwierdziła, że organ nie dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji poczynił ustalenia sprzeczne ze stanem faktycznym, czym dopuścił się naruszenia art. 7, art. 9 i art. 11 k.p.a. oraz § 32 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019. W ocenie Skarżącej wątpliwość organu co do spełnienia przez nią przesłanki stałego pobytu w lokalu, w okresie ostatnich 7 lat, powinna skutkować podjęciem czynności z urzędu, celem uzupełnienia materiału dowodowego, np. poprzez przesłuchanie Skarżącej. Tymczasem organ nie tylko zaniechał podjęcia tych czynności, ale również dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logiki. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że w postępowaniu poprzedzającym udzielenie pomocy mieszkaniowej nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Pomimo spoczywającego na organie obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ciężar przeprowadzenia dowodu powinien spoczywać na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Organ zaznaczył również, że organy dzielnic zobowiązane są do racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu w celu udzielenia członkom wspólnoty samorządowej Miasta pomocy mieszkaniowej. Stąd wykluczona jest, jak tego chce Skarżąca, zupełna uznaniowość rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Wskazał również, że potrzeby mieszkaniowe osoby niezdolnej do ich samodzielnego zaspokojenia powinni zaspokoić zobowiązani do alimentacji, w granicach wyznaczonych treścią obowiązku alimentacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś organ nie żądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Zaskarżona uchwała stanowi akt, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do zaskarżenia tego typu aktów zastosowanie ma art. 53 § 2a p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Uznając, że skarga jest dopuszczalna wskazać należy, iż zgodnie z poglądem judykatury (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08; publ. CBOSA) uchwała Zarządu Dzielnicy w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Odnośnie do aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.), dalej: "u.s.g.", zgodnie z którym uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Przy czym nieważność uchwały powoduje każde istotne naruszenie prawa, co którego zalicza się naruszenie przepisów o właściwości, podjęcie uchwały bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej jej podstawą prawną, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę jej podejmowania (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. II OSK 2674/19; wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2023 r. sygn. akt III OSK 1921/22; CBOSA). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie bowiem z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika z jakich powodów organ odmówił Skarżącej zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. W pierwszej kolejności, biorąc pod uwagę zarzuty skargi oraz stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę, wskazać należy, że jakkolwiek zaskarżona uchwała nie została wydana w postępowaniu jurysdykcyjnym, w którym stosuje się k.p.a. bezpośrednio, to jednak postępowanie to dotyczy uprawnień indywidualnie oznaczonego adresata. Oczywiste jest więc to, iż postępowanie zainicjowane wnioskiem w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu miasta stołecznego Warszawy, jak każde postępowanie przed organami administracji publicznej, powinno odpowiadać regułom demokratycznego państwa prawnego, wynikającym z przepisów art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to także, że w procesie wydania kontrolowanego aktu mają zastosowanie zasady ogólne k.p.a. Na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego spojrzeć należy bowiem szerzej, także przez pryzmat płaszczyzny aksjologicznej, co nakazuje zwrócić uwagę na to, że uregulowane w ich treści zasady wyrażają wartości ogólne dla całego systemu prawa, tzn. że są to wartości, na których opiera się cały porządek prawny (por. M. Zdyb, J. Stelmasiak, Zasady ogólne kodeksu postępowania administracyjnego. Orzecznictwo Sądu Administracyjnego z komentarzem, Lublin 1992, s. 5-6); wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2026 r. sygn. akt III OSK 198/23; CBOSA). Wobec powyższego obowiązkiem Zarządu Dzielnicy [...] wydającego kontrolowaną uchwałę z dnia [...] lipca 2025 r. było podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), a także wyjaśnienia stronie w uzasadnieniu uchwały zasadności przesłanek i podstaw prawnych, którymi organ kierował się przy wydaniu tego aktu (art. 11 k.p.a.). Podkreślić bowiem trzeba, iż czynnościami niezbędnymi są czynności odnoszące się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Obowiązkiem organu, wynikającym z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym ze sformułowanej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, było należyte uzasadnienie uchwały, pozwalające poznać jej motywy. Strona, otrzymując uzasadnienie uchwały indywidualnej, powinna mieć możliwość poznania przesłanek dokonanej przez organ analizy i oceny okoliczności faktycznych w kontekście mających zastosowanie przepisów prawa materialnego - przepisów uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały powyższych wymogów nie spełnia. Nie pozwala bowiem stwierdzić z jakich powodów organ negatywie rozstrzygnął wniosek Skarżącej o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Organ powołał wprawdzie pewne okoliczności faktyczne dotyczące Skarżącej (podał datę jej zameldowania w spornym lokalu przy ul. [...] w [...] oraz przybliżoną datę wnoszenia za nią opłat czynszowych), jednak nie wyjaśnił w jaki sposób przekładają się one na sposób załatwienia sprawy. Kluczową w sprawie kwestię organ zawarł w istocie w jednym zdaniu stwierdzając, że "z przeprowadzonego postępowania nie można jednoznacznie potwierdzić stałego zamieszkania wnioskodawczyni z babcią – W. K. w okresie ostatnich 7 lat". Organ odwołał się również do stanowiska Komisji Mieszkaniowej działającej przy Zarządzie Dzielnicy [...], która na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2025 r. zaopiniowała wniosek Skarżącej negatywne. Zaznaczyć jednak należy, że w protokole z ww. posiedzenia Komisji Mieszkaniowej (k. 64 akt administracyjnych) również nie wyjaśniono powodów negatywnej opinii ograniczając się do stwierdzenia (powtórzonego w zaskarżonej uchwale), iż nie można jednoznacznie potwierdzić stałego zamieszkania wnioskodawczyni z babcią w ciągu ostatnich 7 lat. Wskazać należy, że podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowił § 18 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019, zgodnie z którym pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która za pisemną zgodą Miasta lub na podstawie odrębnych przepisów była uprawniona do zamieszkiwania i nieprzerwanie zamieszkuje w tym lokalu, jeżeli najemca lub były najemca trwale opuścił lokal, a osoba, która pozostała w lokalu nieprzerwanie w nim zamieszkiwała z najemcą/byłym najemcą za zgodą właściciela co najmniej 7 lat, przy czym do okresu nieprzerwanego zamieszkiwania zalicza się również wspólne zamieszkiwanie wnioskodawcy wraz z najemcą w innym lokalu wchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu Miasta poprzedzające bezpośrednio zamieszkanie w lokalu, o najem którego ubiega się wnioskodawca. Wobec treści ww. przepisu rzeczą organu było ustalenie m.in. tego, czy Skarżąca zamieszkiwała z byłym najemcą za zgodą właściciela, czy też nie, co najmniej 7 lat przed złożeniem wniosku. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, aby organ ustalił powyższą okoliczność, zaś twierdzenie, że "nie można jednoznacznie potwierdzić stałego zamieszkania wnioskodawczyni z babcią (...)" powoduje, że uchwała nie poddaje się kontroli Sądu. Nie pozwala bowiem stwierdzić, czy organ w ogóle przeprowadził analizę i ocenę zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego. W aktach sprawy znajdują się bowiem dokumenty, w szczególności Protokoły z wizji w spornym lokalu z dnia [...] maja 2025 r., przeprowadzonej przez pracowników Wydziału [...] dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] (k. 56 i 55 akt administracyjnych), do których organ w ogóle nie odniósł się w zaskarżonej uchwale. Nie jest rzeczą Sądu analiza i ocena dowodów zgromadzonych przez organ w toku postępowania, a w konsekwencji ustalanie okoliczności faktycznych sprawy na podstawie tychże dowodów. Ustalanie stanu faktycznego oraz proces subsumcji poczynionych ustaleń faktycznych do dyspozycji przepisu prawa materialnego jest obowiązkiem organu, którego w niniejszej sprawie Zarząd Dzielnicy nie dopełnił. Nie wyjaśnił kluczowej kwestii, tj. z jakich powodów uznał, że nie można potwierdzić (jednoznacznie) nieprzerwanego zamieszkania Skarżącej w spornym lokalu wraz z byłym najemcą przez okres co najmniej 7 lat. Organ nie powołał nawet wymienionych w uchwale przepisów prawa - uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019. Zaskarżona uchwała nie zawiera więc ani faktycznego, ani prawnego uzasadnienia, co uniemożliwia dokonanie jej kontroli przez Sąd. Skarga podlegała zatem uwzględnieniu. W sprawie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 9 i art. 11 k.p.a. Jakkolwiek w postępowaniu wnioskowym ciężar wykazania konkretnych faktów i zdarzeń - co do zasady - spoczywa na wnioskodawcy, to jednak obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie pomocy mieszkaniowej jest podjęcie z urzędu wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy zwłaszcza w sytuacji, gdy - zgodnie ze stanowiskiem organu - kluczowych w sprawie okoliczności faktycznych nie można było "jednoznacznie potwierdzić". Trafnie zatem Skarżąca podnosiła, że w przypadku wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy organ mógł wezwać Skarżącą do złożenia wyjaśnień bądź dowodów w sprawie, ewentualnie podjąć inne czynności w celu jednoznacznego ustalenia, czy przesłanki z § 18 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. nr XXIII/669/2019 zostały spełnione, czy też nie. Podsumowując stwierdzić należy, że z powodu istotnego naruszenia § 18 ust. 2 pkt 2 ww. uchwały oraz art. 7 k.p.a. i art. 11 k.p.a. zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym. Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. Podda wnikliwej analizie i ocenie dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ewentualnie rozważy jego uzupełnienie (np. poprzez wezwanie Skarżącej do złożenia wyjaśnień oraz dowodów na potwierdzenie zamieszkiwania w spornym lokalu w okresie ostatnich 7 lat) w celu jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Podejmując rozstrzygnięcie organ należycie uzasadni swe stanowisko mając na względzie zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Końcowo wskazać należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd nie powziął "istotnych wątpliwości" w sprawie, stwierdził natomiast, że wadliwość zaskarżonej uchwały, polegająca na braku należytego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, uniemożliwia dokonanie merytorycznej kontroli tejże uchwały. Z tych powodów Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych do skargi dokumentów. Sąd nie uwzględnił również wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącej, bowiem takiego uprawienia dla sądu administracyjnego nie przewiduje ww. art. 106 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak punkcie 1 w sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (300 złotych) oraz wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej w stawce minimalnej (480 złotych) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (17 złotych) Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji wyroku.