II SA/Wa 1550/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 16 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.N. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi Z.N. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]-

Pismem z dnia 9 września 2017 r. Z.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. powinna zostać wstrzymana do czasu rozpoznania niniejszej skargi z uwagi na nieprawidłowości poczynione przez organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący domaga się wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, tj. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość określają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej nie umożliwia jednak wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia wydanego w I instancji, w sytuacji gdy brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ II instancji, a postępowanie zakończone zostało stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12, LEX nr 1121276). Kwestia cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską oraz kwestia zachowania terminu do wniesienia odwołania nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W zaskarżonym postanowieniu organ nie odnosił się do kwestii zasadności rozstrzygnięcia o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń, bowiem stwierdził, że istnieje przeszkoda (uchybienie terminu do wniesienia odwołania) do merytorycznego rozpoznania sprawy. Brak jest zatem tożsamości sprawy w jej znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o cofnięciu mu pozwolenia na broń palną myśliwską nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszym postępowaniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.