II SA/Wa 390/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. odrzucił wniesioną przez S. P. skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia (k-10). Skarżący wnioskiem z dnia 14 września 2016 r. wystąpił do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (k-50). Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 27 października 2016 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy (k-71), a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. utrzymał w pomocy zaskarżone postanowienie (k-89). S. P. wnioskiem z dnia 6 marca 2017 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF ponownie zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (k-120). Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. umorzył postępowanie w sprawie ponownie złożonego w tej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie już rozstrzygniętym prawomocnym orzeczeniem. S. P., po wezwaniu przez Sąd do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2016 r., złożył kolejny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, wnosząc o zwolnienie z opłaty od zażalenia (pismo z dnia 21 sierpnia 2017 r.) oraz o ustanowienie adwokata (wniosek uzupełniony przez złożenie formularza PPF z dnia 2 października 2017 r.). Wskazał, że utrzymuje się z emerytury 1.318,08 zł, którą prawie w całości wydaje na stałe zobowiązania. Podniósł, że posiada rozdzielność majątkową z żoną, nie ponosi kosztów zamieszkania. Jednocześnie podał, że posiada 111,43 zł oszczędności, 1.095,89 zł na koncie bieżącym, udziały w spółce [...] Sp. z o.o., która nie prowadzi obecnie działalności i ma zaległości na koncie, oraz na Indywidualnym Koncie Emerytalnym około 1.000 zł. Wyjaśnił, że nie posiada innego majątku. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Rozpoznając kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony w tej samej sprawie, należy wskazać, że możliwość zmiany bądź uchylenia prawomocnego orzeczenia wydanego w tej sprawie w zakresie prawa pomocy daje jedynie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), jednakże pod warunkiem wykazania przez wnioskodawcę, że nastąpiły zmiany okoliczności sprawy, tj. znaczne pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy. Zgodnie natomiast z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Powyższy przepis może znaleźć zastosowanie w sytuacji, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzedniej odmowie przyznania jej tego prawa, a więc w postępowaniach toczących się w trybie art. 165 cytowanej ustawy (por. R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989). W kolejnym (trzecim) wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie wskazał na zmianę swojej sytuacji materialnej ani nie podał żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zmianę stanowiska, co do oceny jego zdolności płatniczych. Podane w rozpatrywanym wniosku informacje w żaden sposób nie odbiegają od wskazanych już wcześniej, które nie okazały się wystarczające do uznania wniosku strony o przyznanie prawa pomocy za zasadny (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 165/16). Z tego względu, na podstawie art. 249a oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.