II SA/Sz 306/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. Ł. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 6 maja 2019 r. w sprawie ze skargi K. Ł. na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Pismem z dnia 18 lutego 2019 r. skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych. Po uzupełnieniu podpisu pod ww. wnioskiem, skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez wypełnienie, podpisanie i odesłanie formularza PPF, załączonego do wezwania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie wraz z formularzem PPF do wypełnienia zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2019 r. W dniu 25 kwietnia 2019 r. skarżący nadesłał wypełniony o wymagane dane formularz prawa pomocy bez podpisu. Zarządzeniem z dnia 6 maja 2019 r. sygn. akt II SPP/Sz 28/19 starszy referendarz sądowy w WSA w Szczecinie pozostawił wniosek K. Ł. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, albowiem nadesłany formularz PPF, pomimo zobowiązania określonego w wezwaniu, nie zawiera podpisu skarżącego. W terminie przewidzianym do zaskarżenia ww. zarządzenia K. Ł. złożył niepodpisany sprzeciw. Na wezwanie Sądu skarżący uzupełnił brak formalny sprzeciwu składając w dniu 5 lipca 2019 r. podpisany sprzeciw. Skarżący podniósł w tym piśmie, że zarządzenie jest nieprawidłowe i powinno zostać uchylone, ponieważ Sąd nie zbadał wszystkich okoliczności sprawy, w tym tego, że był chory i nie mógł w terminie uzupełnić braków pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania Sądu stał się sprzeciw skarżącego od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, zgodnie z art. 257 p.p.s.a. pozostawia się bez rozpoznania. W sytuacji gdy strona nie przekazuje sądowi prawidłowo wypełnionego i podpisanego formularza wniosku, złożony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać pozostawiony bez rozpoznania. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do zmiany orzeczenia referendarza sądowego. Postanowienie jest zasadne i prawidłowe. Wyjaśnić trzeba, że referendarz sądowy nie miał obowiązku, przed wydaniem spornego zarządzenia, wyjaśniać z jakich powodów strona nie wykonała właściwie zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braku formalnego wniosku. Tak więc zarzut skarżącego co do nie zbadania wszystkich okoliczności sprawy jest całkowicie bezzasadny. Sąd zauważa też, że nielogiczne pozostają wyjaśnienia skarżącego w zakresie możliwości uzupełnienia braków pisma, skoro skarżący nadesłał de facto formularz, czyli miał taką możliwość, a jedynie go nie podpisał, co jest, jak wynika z akt, standardem działania strony w tej sprawie. Z tych względów na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 i art. 252 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji