II OZ 877/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 306/14 odrzucające sprzeciw w sprawie ze skarg M. M., J. M. i K. Ł. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 306/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił sprzeciw M. M. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 7 stycznia 2015 r. o pozostawieniu jej wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym bez rozpoznania w sprawie ze skarg M. M., J. M. i K. Ł. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, z uwagi na niewykonanie wezwania do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF. W terminie skarżąca wniosła od ww. zarządzenia sprzeciw. W związku z tym, że sprzeciw nie został podpisany własnoręcznie przez skarżącą, zarządzeniem z dnia 23 lutego 2015 r. Sąd wezwał stronę do uzupełnienia braku formalnego tego pisma poprzez podpisanie sprzeciwu lub nadesłania podpisanego odpisu sprzeciwu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie Sądu zostało doręczone M. M. w dniu 18 marca 2015 r. Po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zgodnie z dyspozycją art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."), sprzeciw ten odrzucił. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. M. podkreśliła, że brak doręczenia do Sądu podpisanego egzemplarza sprzeciwu nastąpił bez jej winy, bowiem w dniach 19 - 31 marca 2015 r. ciężko chorowała i nie miała możliwości wysłania podpisanego pisma. Strona wniosła o uchylenie przedmiotowego postanowienia oraz zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zasadnie zarządzeniem z dnia 23 lutego 2015 r. wezwał skarżącą do podpisania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 7 stycznia 2015 r., w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Z akt sprawy wynika, że wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu 18 marca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - karta akt sądowych: 105). Termin do uzupełnienia braku upłynął zatem bezskutecznie 25 marca 2015 r. W konsekwencji, wobec niewykonania zarządzenia w wyznaczonym terminie, Sąd pierwszej instancji był zobligowany do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. W związku z powyższym niedochowanie wyznaczonego terminu spowodowało niemożność merytorycznego rozpoznania wniesionego sprzeciwu. Odnosząc się do argumentacji skarżącej dotyczącej stanu jej zdrowia, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że okoliczności świadczące o braku winy w niedochowaniu terminu do dokonania czynności mogły stanowić podstawę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Wniosku takiego skarżąca jednak nie złożyła. W kwestii zawartego w zażaleniu wniosku o zwolnienie skarżącej z konieczności uiszczania wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł wyjaśnić trzeba, że stosownie do treści art. 261 P.p.s.a. od wniesionego w tej sprawie zażalenia nie pobiera się opłat sądowych. Na marginesie należy podnieść, że postanowienie w sprawie prawa pomocy, jako postanowienie niekończące postępowania może być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, zgodnie z treścią art. 165 P.p.s.a. Strona skarżąca może złożyć ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, wskazując w nim nowe okoliczności mogące uzasadniać wzruszenie prawomocnego postanowienia. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.