II OZ 781/17

Dnia 3 sierpnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 306/14 o odrzuceniu zażalenia K. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 306/14 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. M., J. M. i K. Ł. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 306/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Szczecinie odrzucił zażalenie K. Ł. na postanowienie tego sądu z dnia 15 września 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 306/14 odmawiające przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 15 września 2016 r. WSA w Szczecinie odmówił K. Ł. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 14 października 2016 r. K. Ł. wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Zarządzeniem z dnia 19 października 2016 r. wezwano ww. skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez jego podpisanie lub nadesłanie podpisanego odpisu zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu – w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., Ppsa) - w dniu 7 listopada 2016 r., jednak strona w ww. terminie nie uzupełniła braku formalnego zażalenia. Sąd I instancji uznał w takiej sytuacji, że skoro strona skarżąca była prawidłowo zawiadomiona o konieczności uzupełnienia wskazanego w zarządzeniu z dnia 19 października 2016 r. braku formalnego zażalenia i pouczona o konsekwencjach jego nieuzupełnienia, jednak nie usunęła tego braku w wyznaczonym przez ten sąd terminie, tj. nie podpisała zażalenia, to należało orzec o odrzuceniu zażalenia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. Ł., zarzucając mu błędną ocenę stanu faktycznego sprawy w zakresie daty i prawidłowości doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 14 października 2016 r. Wskazuje, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych była awizowana powtórnie w dniu 2 listopada 2016 r., a termin do jej odbioru był określony na dzień 9 listopada 2016 r., natomiast przesyłka została zwrócona do Sądu w dniu 8 listopada 2016 r. Na dowód przesyła kserokopię zawiadomienia powtórnego wraz z adnotacją Poczty Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 73 § 1 Ppsa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Ponadto zgodnie z art. 73 § 4 Ppsa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Nie ulega zatem wątpliwości, że już z samego brzmienia tych przepisów wynika, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia (awizo - opatrzonego datą i podpisem doręczającego). Od daty na zawiadomieniu należy liczyć 14-dniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe. Biorąc pod uwagę okoliczności rozpoznawanej sprawy nie ulega wątpliwości, że przesyłkę skierowaną do K. Ł., zawierającą przedmiotowe wezwanie – w świetle powołanej regulacji – uznać za doręczoną z dniem 7 listopada 2016 r., tj. z upływem 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej (24 października 2016 r.). Błędna treść ponownego zawiadomienia (awizo) pozostawionego przez pracownika operatora pocztowego, co do terminu granicznego odbioru przesyłki nie ma natomiast znaczenia dla ustalenia terminu według art. 73 Ppsa. Zaistniała sytuacja mogłaby stanowić podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, jednak na tym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny bada legalność postanowienia o odrzuceniu zażalenia i nie jest władny do oceny tej przesłanki w kontekście ewentualnego zainicjowania przez wnoszącego zażalenie odrębnego postępowania o przywrócenie terminu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.