II SA/Sz 306/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. Ł. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 306/14 w sprawie ze skargi K. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 stycznia 2018 r.

Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprzeciwu K. Ł., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 24 marca 2017 r., pozostawiającego bez rozpoznania jego wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem Sądu z dnia 18 sierpnia 2017 r. K. Ł. po raz drugi w niniejszej sprawie został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie [...]zł. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 12 września 2017 r. W dniu 18 września 2017 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 2 stycznia 2018 r. w wykonaniu wezwania starszego referendarza sadowego K. Ł. przesłał niepodpisany formularz PPF bez wskazania zakresu wnioskowanej pomocy. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 306/14 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy z wniosku K. Ł.. W motywach swojego rozstrzygnięcia referendarz sądowy podał, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy dokonane w terminie określonym w powtórnym wezwaniu do uiszczenia wpisu, wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania uprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia dla toczącego się postępowania. Sąd po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy i pozostawieniu go bez rozpoznania ma bowiem, stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. obowiązek ponownie wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Jeżeli strona po doręczeniu jej powtórnego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnego wpisu, wystąpi do Sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wówczas bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany (por. postanowienie NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12, z 16 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 764/14). Tym samym ponowna ocena tego, czy zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w niniejszej sprawie staje się zbędna. Z uwagi na powyższe, odstąpiono od wezwania do usunięcia braków formalnych nadesłanego przez skarżącego formularza PPF, ponieważ i tak nie może on być poddany ocenie merytorycznej. K. Ł., pouczony o prawie zaskarżenia powyższego postanowienia w drodze sprzeciwu, zaskarżył przedmiotowe postanowienie starszego referendarza sądowego składając od niego zażalenie. W piśmie tym wniósł o jego uchylenie oraz o przyznanie prawa pomocy poprzez przyznanie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Należy zauważyć, że K. Ł. niniejsze postępowanie (sygn. akt II SA/Sz 306/14) wszczął skargą złożoną w dniu 3 marca 2014 r. Natomiast kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy w niniejszej sprawie była rozpatrywana: -przez referendarza sądowego (zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2015 r., postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r., zarządzeniem z dnia 24 marca 2017 r., postanowieniem 7 stycznia 2018 r.), -przez tutejszy sąd (postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r., postanowieniem z dnia 15 września 2016 r., postanowieniem z dnia 26 czerwca 2017 r.), -przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowieniem z dnia 29 września 2015 r., postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r., postanowieniem z dnia 14 listopada 2017 r.). Analiza akt sądowych wskazuje, że K. Ł. wielokrotnie w niniejszej sprawie, przez okres około czterech lat, składa wnioski o przyznanie prawa pomocy. Powyższe oznacza, że skarżący wykorzystuje przedmiotową instytucję prawną wbrew jej celowi i uniemożliwia prowadzenie dalszego postępowania, skutkując jego nieuzasadnionym wydłużeniem. Jak słusznie wskazał starszy referendarz sądowy w zaskarżonym postanowieniu, postępowanie w przedmiocie prawa pomocy ma charakter wpadkowy i może być wielokrotnie wszczynane, jeśli ulegną zmianie okoliczności stanowiące przesłanki jego przyznania. Jednak w niniejszej sprawie K. Ł. zasypuje Sąd wnioskami o prawo pomocy, świadomie nie usuwając braków formalnych tych wniosków ani składanych środków zaskarżenia. Takie postępowanie wprost wskazuje, że intencją skarżącego jest świadome przedłużanie postępowania sądowego. Biorąc to pod uwagę, jak również mając na względzie zasadę ekonomiki procesowej wyrażoną w art. 7 p.p.s.a., Sąd uznał, że sprzeciw K. Ł. (nazwany zażaleniem) nie zasługiwał na uwzględnienie, a postanowienie referendarza sądowego jest prawidłowe. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 249 a w zw. z art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.