II SA/Sz 247/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 30 stycznia 2026 r. nr SKO.4170.1955.2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.

W dniu 22 sierpnia 2025 r. A. A. (dalej "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") złożyła wniosek "o kontrolę wykonania pasa zieleni izolacyjnej, wymaganego zgodnie z nakazem prawomocnej decyzji środowiskowej OŚ.KP-6220.5.2016.2017 z dnia 19 lipca 2017 r.", a w dalszej części wystąpiła o "Przeprowadzenie kontroli chlewni w zakresie wykonania pasa zieleni izolacyjnej dookoła przedmiotowej chlewni". Postanowieniem z dnia 22 września 2025 r. znak: BUA-6220.7.2020.2025 Wójt Gminy G., na podstawie art. 61a § 1 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a."), orzekł o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek skarżącej o przeprowadzenie kontroli inwestycji - chlewni realizowanej na działce nr ewid. [...] obręb P., G., na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nr OŚ.KP-6220.5.2016.2017 z dnia 19 lipca 2017 r. zobowiązującej inwestora do wykonania pasa zieleni izolacyjnej o szerokości 10 metrów, zgodnie z warunkami określonymi we wskazanej decyzji zmienionej decyzją nr BUA-6220.10.2021.2024 z dnia 9 grudnia 2024 r. Zdaniem organ I instancji, wnioskodawczyni nie ma uprawnień do żądania wszczęcia postępowania egzekucyjnego, oceny prawidłowości postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego, nie ma także legitymacji do występowania o zawieszenie postępowania i kierowanie innych wniosków, gdyż w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji brak jest podstawy materialno-prawnej do sformułowania takiego żądania. Ponadto organ podkreślił, że decyzja z dnia 19 lipca 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, z której wynika obowiązek wykonania pasa zieleni izolacyjnej została zmieniona decyzją z dnia 9 grudnia 2024 r., utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 30 maja 2025 r. Wobec wniesienia skargi do WSA na to rozstrzygnięcie, decyzja ta nie jest prawomocna. Dopiero po rozstrzygnięciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny będzie znany status decyzji ostatecznej (prawomocnej lub nieprawomocnej) stanowiącej podstawę do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 19 lipca 2017 r. zmienionej decyzją z dnia 9 grudnia 2024 r. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem skarżąca wniosła zażalenie, w którym zarzuciła: - błędną wykładnię art. 61a k.p.a. poprzez nieuzasadnione stwierdzenie braku jej legitymacji jako strony postępowania, mimo że jako właściciel nieruchomości sąsiedniej, znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji posiada interes prawny i faktyczny wynikający z art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego, - naruszenie art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez zaniechanie egzekwowania obowiązków wynikających z decyzji środowiskowej z dnia 19 lipca 2017 r. (znak: OŚ.KP-6220.5.2016.2017), która wiąże wszystkie organy administracji publicznej, - naruszenie art. 6 i 144 Prawa ochrony środowiska - brak podjęcia działań prewencyjnych w celu przeciwdziałania uciążliwości zapachowej i negatywnemu oddziaływaniu inwestycji na mieszkańców, - naruszenie zasady skuteczności decyzji środowiskowej - zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (m.in. II SA/Kr 880/10, II OSK 1308/11), pas zieleni izolacyjnej musi faktycznie spełniać swoją funkcję od chwili uruchomienia inwestycji. Tymczasem po wielu latach funkcjonowania chlewni pas zieleni nadal nie istnieje, co stanowi rażące naruszenie prawa, - naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz ochrona interesu inwestora kosztem interesu społecznego i prawa sąsiedztwa, - naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego - obiekt budowlany winien być użytkowany z poszanowaniem ochrony środowiska i praw osób trzecich, co w omawianym przypadku nie ma miejsca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2026 r., nr SK.4170.1955.2025, utrzymało w mocy zakażone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując się na treści art. 61a § 1 k.p.a. wyjaśnił, że organ zobligowany jest na wstępie zbadać, czy osoba, która złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, jest stroną, a w razie braku tego przymiotu - odmówić wszczęcia postępowania w drodze postanowienia. Drugą przesłanką odmowy wszczęcia postępowania są inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające jego wszczęcie. Przesłanka ta zostanie spełniona, gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w tej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie, wnioskodawcy nie przysługuje inicjatywa wszczęcia postępowania, gdyż jest ono wszczynane wyłącznie przez organ z urzędu lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Podkreślił, że co do zasady postępowania administracyjne w sprawach kontroli wykonania obowiązków, postępowania nakazowe oraz egzekucyjne mają charakter władczy i służą realizacji interesu publicznego, polegającego na zapewnieniu przestrzegania przepisów prawa. Z tego względu są one wszczynane wyłącznie z urzędu, w ramach ustawowych kompetencji organu administracji publicznej. Przepisy prawa administracyjnego nie przewidują w tych sprawach trybu wnioskowego, gdyż inicjatywa procesowa należy do organu, który z urzędu ocenia istnienie podstaw do podjęcia działań kontrolnych, wydania nakazu lub zastosowania środków egzekucyjnych. Podsumowując wskazał, że skarżącej nie przysługuje inicjatywa wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, a zatem należało odmówić wszczęcia postępowania. Następnie przytoczył treść art. 28 k.p.a. oraz wyjaśnił, że sprawie nie ma zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zaznaczył także, że osoba posiadająca wiedzę o nieprawidłowościach, może zasygnalizować powyższe właściwemu organowi, niemniej uprawnienie wszczęcia postępowania przysługuje temu organowi. Tym bardziej w przypadku wniosku o wszczęcie postępowania z urzędu, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Dalej stwierdził, że organ, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, może przeprowadzić kontrolę jej wykonania na podstawie art. 379 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r., poz. 647 ze zm.- dalej "p.o.ś."), ale ta kontrola ograniczona jest wyłącznie do zakresu należącego do kompetencji organu, czyli w zakresie warunków decyzji, które nie zostały uwzględnione w decyzjach, o których mowa w art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "o.o.ś"). Ma ona na celu ustalenie, czy warunki decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały zrealizowane, czy też należy wszcząć w tej sprawie egzekucję administracyjną. W postępowaniu egzekucyjnym stroną jest wyłącznie zobowiązany. Mając powyższe na uwadze zaakcentowano, że warunek decyzji środowiskowej, na który powołuje się wnioskodawczyni - tj. wykonanie pasa zieleni izolacyjnej - podlega egzekucji administracyjnej, prowadzonej z urzędu. Brak jest zatem podstaw do wszczęcia na wniosek skarżącej procedury kontrolnej na podstawie art. 379 ust. 1 p.o.ś., a w konsekwencji postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do przywołanego przez skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 255/22 wyjaśniono, że w wyroku tym nie zobowiązano Wójt Gminy G. do wyegzekwowania "stanu aktualnego pasa zieleni", lecz jedynie stwierdzono, że jeżeli istnieją podstawy i sposoby działania przewidziane przepisami prawa, to nie podejmując ich, organ powinien wyjaśnić to skarżącej, a jeśli ta nadal domagałaby się interwencji organu, a organ nie widziałby ku temu podstaw to powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. W dalszej części uzasadnienia organ zaznaczył, że od czasu wniosku, który był przedmiotem wyroku skarżąca ponawiała wnioski w tej samej sprawie. Mianowicie wnioskiem z dnia 21 czerwca 2025 r. wystąpiła o kontrolę wykonania pasa zieleni izolacyjnej, wymaganego zgodnie z nakazem prawomocnej decyzji środowiskowej z dnia 19 lipca 2017 r., domagając się przeprowadzenia kontroli oraz "wydania decyzji egzekucyjnej lub zobowiązującej inwestora do wykonania pasa zieleni izolacyjnej". Postanowieniem z dnia 29 lipca 2025 r. Wójt Gminy G. odmówił wszczęcia postępowania na wniosek. Postanowienie zostało skutecznie doręczone 31 lipca 2025 r., a skarżąca nie wniosła zażalenia. Przypomniał, że ponowne wniesienie podania w tej samej sprawie obarczone jest wadą niedopuszczalności z uwagi na powagę rzeczy osądzonej (res iudicata). W sytuacji, gdy sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta, organ administracji jest związany wcześniejszym rozstrzygnięciem i nie może jej ponownie merytorycznie rozpoznawać, co skutkuje to obowiązkiem odmowy wszczęcia postępowania. Zdaniem organu, wniosek z 22 sierpnia 2025 r. dotyczy tej samej kwestii, pomimo częściowo odmiennej treści, a zatem wobec rozstrzygnięcia w tym zakresie już przez Wójta Gminy G. postanowieniem z dnia 29 lipca 2025 r., należy uznać, że zachodzi przesłanka negatywna do ponownego rozstrzygania w tej samej sprawie. Skarżąca wyżej opisane postanowienie organu odwoławczego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wskazując, że narusza ono art. 61a k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 72 ust.1 o.o.ś., ogólne zasady postępowania oraz prowadzi do iluzoryczności decyzji środowiskowej. W argumentacji swojego stanowiska podniosła, że zastosowanie art. 61a k.p.a. jest dopuszczalne jedynie w przypadkach oczywistego i jednoznacznego braku legitymacji do wszczęcia postepowania, a przepis ten nie może zastępować merytorycznej oceny wniosku strony. Zarzuciła, że w niniejszej sprawie organ dokonał błędnej kwalifikacji jej wniosku, uznając go za żądanie wszczęcia egzekucji administracyjnej, podczas gdy przedmiotem wniosku było przeprowadzenie kontroli, stanowiącej czynność materialno-techniczną. Zdaniem skarżącej organ całkowicie pominął kwestię istnienia jej interesu prawnego oraz dokonał niedopuszczalnej, rozszerzającej wykładni art. 61 k.p.a. Wskazując na swój interes prawny podkreśliła, że pas zieleni izolacyjnej został ustanowiony w celu ograniczenia oddziaływania inwestycji na otoczenie, a jako właścicielka nieruchomości sąsiedniej znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Uzasadniając natomiast zarzut naruszenia art. 72 ust.1 o.o.ś wskazała, że organ nie może ignorować treści decyzji środowiskowej, uzależniać jej wykonania od przyszłych rozstrzygnięć ani dopuszczać do sytuacji, w której nałożone obowiązki pozostają faktycznie nieweryfikowalne. W jej ocenie zaskarżone postanowienie zostało także wydane z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. albowiem organ nie poczynił ustaleń dotyczących istnienia pasa zieleni, spełnienia przez niego wymaganej szerokości oraz zgodności jego wykonania z warunkami określonymi w decyzji. Końcowo wskazała, że przyjęcie stanowiska organu prowadziłoby do sytuacji, w której decyzja środowiskowa obowiązywałaby wyłącznie formalnie, a jej warunki nie podlegałby realnej kontroli, co skutkowałoby pozbawieniem obywatela środka ochrony jego praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje. Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek skarżącej o przeprowadzenie kontroli inwestycji - chlewni realizowanej na działce nr ewid. [...] obręb P., [...], na podstawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach znak: OŚ.KP-6220.5.2016.2017 z dnia 19 lipca 2017 r. zobowiązującej inwestora do wykonania pasa zieleni izolacyjnej o szerokości 10 metrów, zgodnie z warunkami określonymi we wskazanej decyzji zmienionej decyzją nr BUA-6220.10.2021.2024 z dnia 9 grudnia 2024 r. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organów stanowił art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 - dalej "k.p.a."), według którego gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio. Z treści powyższego unormowania wynika, że ustawodawca przewidział dwie samodzielne i niezależne przesłanki odmowy wszczęcia postępowania. Oznacza to, że zaistnienie którejkolwiek z tych przesłanek obliguje organ do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. Pierwszą z tych przesłanek jest wniesienie wniosku przez podmiot niebędący stroną, a drugą wystąpienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przy czym ustawodawca nie sprecyzował katalogu tych innych przyczyn. W orzecznictwie i doktrynie podnosi się, że chodzi o przyczyny natury formalnej, które przykładowo mogą dotyczyć: braku w przepisach prawa materialnego podstawy do rozstrzygnięcia o tej treści żądania w trybie postępowania administracyjnego, sytuacji gdy w danej sprawie toczy się już postępowanie lub zapadło już rozstrzygnięcie, żądania które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji a wymaga innej formy działania lub żądanie dotyczy sprawy, w której wszczęcie postępowania następuje w urzędu. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej, że zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. jest dopuszczalne wyłącznie w przypadkach oczywistego braku legitymacji strony, skoro przepis ten obejmuje również wszystkie sytuacje, w których istnieje formalnoprawna przeszkoda uniemożliwiająca wszczęcie postępowania administracyjnego z innych przyczyn. Odmienna wykładnia prowadziłaby do pominięcia drugiej z wyraźnie wskazanych przez ustawodawcę przesłanek odmowy wszczęcia postępowania. Wyjaśnienia także wymaga, że celem art. 61a § 1 k.p.a. jest wyraźne odróżnienie postępowania wstępnego polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego od postępowania właściwego, które kończy się rozstrzygnięciem co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. W konsekwencji organ, który otrzymał wniosek, zobligowany jest w pierwszej kolejności do przeprowadzenia wstępnej jego analizy pod kątem ewentualnego wystąpienia okoliczności wykluczających merytoryczne rozpoznania zawartego w nim żądania. Jeżeli natomiast stwierdzi wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 1 k.p.a. obowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania, bez przeprowadzania postępowania dotyczącego meritum sprawy. Nie sposób również zgodzić się z poglądem skarżącej, jakoby organ dokonał błędnej kwalifikacji jej wniosku jako żądania zastosowania środków egzekucyjnych. Z treści zarówno sentencji, jak i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jednoznacznie wynika, że organ prawidłowo odczytał rzeczywisty charakter pisma, traktując je jako wniosek o przeprowadzenie kontroli wykonania obowiązku wynikającego z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Trafnie przy tym wskazał, że takie postępowanie kontrolne prowadzone są na podstawie art. 379 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r., poz. 647 ze zm.) i ma charakter postępowania wszczynanego z urzędu. Zmierza ono do wykrycia nieprawidłowości i umożliwienia ich usunięcia np. w drodze postępowania egzekucyjnego. Stwierdzenie zatem przez organ, że postępowania administracyjne w sprawie kontroli, podobnie jak i ewentualne postępowania egzekucyjne podejmowane są z urzędu, stanowiło jedynie argumentację przemawiającą za odmową wszczęcia postępowania na wniosek. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że wniosek skarżącej nie był pierwszym wystąpieniem w tej sprawie. Z akt administracyjnych wynika, iż analogiczne żądanie było już przedmiotem rozpoznania i zostało zakończone wydaniem ostatecznego postanowienia. Kolejny wniosek skarżącej dotyczący tej samej kwestii nie mógł zatem skutecznie doprowadzić do wszczęcia postępowania. W tym kontekście podkreślić należy, że jeżeli jedyną dopuszczalną formą zainicjowania określonego rodzaju postępowania jest jego wszczęcie z urzędu, żądanie jego wszczęcia zgłoszone przez podmiot zewnętrzny, nawet powołujący się na własny interes prawny, nie może wywołać skutku procesowego w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego. Z tego względu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależało od oceny, czy skarżącej przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nawet bowiem przy przyjęciu, że posiada ona interes prawny, okoliczność ta nie kreowałaby po jej stronie uprawnienia do skutecznego żądania wszczęcia postępowania prowadzonego wyłącznie z urzędu. W konsekwencji za niezasadne uznać należy, zarzuty naruszenia art. 61a k.p.a. i art. 28 k.p.a. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.)., bowiem przepis ten nie znajdował zastosowania w sprawie. Niezależnie od powyższego wyjaśnienia wymaga, że odmowa wszczęcia postępowania na wniosek skarżącej nie oznacza, że organ ignoruje obowiązki wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ani że pozostają one nieweryfikowalne. Przeciwnie organ I instancji wyraźnie wskazał, w uzasadnieniu swojego postanowienia, iż po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego decyzji zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zamierza z urzędu podjąć czynności kontrolne dotyczące wykonania obowiązku urządzenia pasa zieleni izolacyjnej. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że decyzja środowiskowa obowiązuje wyłącznie formalnie, a jej warunki nie podlegają realnej kontroli. Odmowa wszczęcia postępowania nie zwalnia organu z obowiązku podjęcia działań z urzędu w zakresie należącym do jego kompetencji. Wniosek bowiem o wszczęcie postępowania należy traktować jako sygnał możliwych nieprawidłowości, wymagający oceny przez organ. Z kolei ewentualna bierność organu może podlegać kontroli w odpowiednich trybach prawnych w tym w postępowaniu skargowym, a także uzasadniać zwrócenie się do prokuratura albo Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie stosownych działań przewidzianych prawem. Nie doszło także do naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. w sposób wskazany w skardze. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jest aktem formalnym i nie rozstrzyga o prawach ani obowiązkach wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oznacza ono jedynie stwierdzenie, że postępowanie nie może zostać wszczęte na wniosek skarżącej. Na tym etapie organ bada wyłącznie przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania, a nie zasadności żądania w świetle przepisów prawa materialnego. W konsekwencji organ nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego ani dokonywania ustaleń, czy pas zieleni został wykonany, czy odpowiada wymogom określonym w decyzji oraz czy zachowuje wymaganą szerokość. Ocena tych okoliczności mogłaby nastąpić dopiero w ramach czynności kontrolnych podejmowanych z urzędu. W tym stanie rzeczy, z uwagi na bezzasadność podniesionych przez skarżącą zarzutów, przy jednoczesnym braku okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. [...].