II SA/Rz 6/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Maria Mikolik /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze skargi B. B. i J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 15 października 2025 r. nr SKO.4163/31/2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia - oddala skargę -

Przedmiotem skargi B. B. i J. B. (dalej: "Skarżący") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "SKO", "Organ") z 15 października 2025 r. nr SKO.4163/31/2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący pismem z 15 lipca 2016 r. zwrócili się do SKO w Rzeszowie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania nieruchomości Skarbu Państwa położonej na terenie miasta [...] w obr. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o nr [...] o pow. 0,4830 ha dokonana przez Prezydenta Miasta [...] wypowiedzeniem z [...] września 2016 r. jest nieuzasadniona. W złożonym wniosku Skarżący podnieśli, że nie zostali zawiadomieni o dokonanym wypowiedzeniu dotychczasowej opłaty przez właściwy organ i korespondencja w tej sprawie nie została im prawidłowo doręczona. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku, Kolegium postanowieniem z [...] września 2016 r. nr [...] odmówiło przywrócenia terminu, podając, że w aktach sprawy znajdują się dowody wskazujące na podjęcie trzykrotnej próby doręczenia pisma Prezydenta Miasta [...] z przedmiotową aktualizacją na wskazany przez Skarżących adres, które wobec braku podjęcia z placówki pocztowej w terminie, zostało uznane za doręczone. Z kolei z pisma Skarżących wynikało, że aktualizację opłaty rocznej otrzymali drogą elektroniczną w dniu 6 lipca 2016 r., zatem powinni wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od tej daty, tj. najpóźniej w dniu 13 lipca 2016 r. Natomiast wniosek ten wnieśli w dniu 15 lipca 2016 r., czyli z naruszeniem przewidzianego terminu, który ma charakter nieprzywracalny. Postanowienie to nie zostało zaskarżone i stało się prawomocne. Następnie w dniu 28 lutego 2021 r. Skarżący wystąpili do SKO w Rzeszowie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia Kolegium z [...] września 2016 r. odmawiającego przywrócenia wnioskowanego terminu. Skarżący w złożonym wniosku wyjaśnili, że wypowiedzenie z [...] września 2015 r. trafiło w dniu 6 lipca 2016 r. na skrzynkę służbową ich firmy, która nie jest stroną postępowania, a korespondencji e-mailowej nie sprawdzają codziennie. Informację o wiadomości powzięli dopiero w dniu 9 lipca 2016 r. od pracownika. Wobec powyższego, w ocenie Skarżących termin na złożenie wniosku został dochowany. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku, SKO w Rzeszowie postanowieniem z [...] lipca 2021 r. nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w ww. sprawie. Z kolei po rozpoznaniu wniosku Skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy, Kolegium postanowieniem z [...] listopada 2021 r. nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Od powyższego postanowienia Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: "WSA"), który wyrokiem z 10 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 262/22 uchylił oba postanowienia Kolegium o odmowie wszczęcia postępowania. W związku z ww. wyrokiem, SKO w Rzeszowie rozpoznało wniosek Skarżących i postanowieniem z [...] listopada 2022 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] września 2016 r. nr [...]. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium postanowieniem z [...] maja 2024 r. nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Skarżący nie zgodzili się z powyższym rozstrzygnięciem i wnieśli skargę do WSA w Rzeszowie, po rozpoznaniu której, tut. Sąd wyrokiem z 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1154/24 uchylił postanowienie SKO w Rzeszowie z [...] maja 2024 r. oraz poprzedzające je postanowienie SKO w Rzeszowie z [...] listopada 2022 r. Sąd wskazał, że wniosek o stwierdzenie nieważności nie został podpisany. W związku z tym należało w pierwszej kolejności wezwać strony do uzupełnienia ww. braku formalnego. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, w którym Skarżący uzupełnili brak formalny wniosku, podpisując go własnoręcznie, SKO w Rzeszowie postanowieniem z 4 czerwca 2025 r. nr SKO.4163/30/2025 ponownie odmówiło stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z [...] września 2016 r. nr [...]. Kolegium wskazało, że podnoszone przez Skarżących okoliczności nie mogą świadczyć o wydaniu kwestionowanego przez nich postanowienia z rażącym naruszeniem prawa. SKO wyjaśniło także, że podniesione przez Skarżących okoliczności dotyczące nieprawidłowości w doręczeniu wypowiedzenia aktualizującego opłatę z tytułu użytkowania wieczystego stanowić mogą ewentualną podstawę do wznowienia postępowania, nie zaś postawę do stwierdzenia nieważności. Niedoręczenie stronom decyzji, jak również korespondencji kierowanej do stron w toku prowadzonego postępowania, jest równoznaczne z pozbawieniem ich udziału w postępowaniu i tym samym oznaczać może wyczerpanie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Od powyższego postanowienia Skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że wypowiedzenie z [...] września 2015 r. zostało wysłane na adres e-mail firmy, która nie jest stroną postępowania, a nie na adres e-mail Skarżącego J. B. Ponadto Skarżąca nie posiada skrzynki pocztowej e-mail, zatem wiadomość ta nigdy nie została do niej skierowana, wysłana ani doręczona. Wobec powyższego nie można uznać, że wypowiedzenie zostało skutecznie doręczone w dniu 6 lipca 2016 r. W ocenie Skarżących okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu zostały przez nich odpowiednio wskazane. Brak winy wynikał z braku skutecznego doręczenia pisma a nie z zaniedbania lub celowego działania. Po rozpoznaniu złożonego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, opisanym na wstępie postanowieniem z 15 października 2025 r. nr SKO.4163/31/2025, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 144 oraz art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a."), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Na wstępie Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ma charakter nadzwyczajny i jest postępowaniem odrębnym od innych postępowań, ukierunkowanym wyłącznie na kontrolę decyzji (postanowienia) w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka tylko w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, tj. ten materiał, który posłużył do wydania weryfikowanego aktu. Organ administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzorczym posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, gdyż rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź braku przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga natomiast o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Ogranicza się zaś do poszukiwania uchybień i wadliwości natury procesowej i dotyczących prawa materialnego, opierając się na dowodach zgromadzonych w dotychczasowym postępowaniu. SKO wyjaśniło, że w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania nieruchomości Skarbu Państwa położonej na terenie miasta [...] w obr. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o nr [...] o pow. 0,4830 ha dokonanej przez Prezydenta Miasta [...] wypowiedzeniem z [...] września 2016 r. jest nieuzasadniona, został złożony w dniu 15 lipca 2016 r. (data nadania wniosku listem poleconym w placówce pocztowej). Skarżący w treści wniosku wskazali, że uchybienie terminu nastąpiło z braku informacji o decyzji z [...] września 2015 r. nr [...]. Podali, że o niniejszej decyzji dowiedzieli się w związku z otrzymaniem do niej wezwania do zapłaty w dniu 6 lipca 2016 r. Kolegium wskazało, że z dokonanych przez niego ustaleń w toku postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem wynika, że pismo Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2015 r. nr [...] stanowiące wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości było przesłane trzykrotnie na adres Skarżących w [....] przy ul. [...], który do dnia dzisiejszego jest ich aktualnym adresem zamieszkania. Korespondencja ta - po upływie okresów awizowania - była zwracana do nadawcy. Wobec powyższego Kolegium nie znalazło podstaw do uznania, że doręczenie to było nieskuteczne. Z pewnością domniemania skuteczności doręczania korespondencji nie może podważać gołosłowne stwierdzenie Skarżących, iż nie otrzymali oni kierowanych do nich pism. Zdaniem SKO, skoro Skarżący w złożonym wniosku o przywrócenie terminu wskazali, że o dokonanej aktualizacji opłaty rocznej dowiedzieli się w dniu 6 lipca 2016 r., to w sposób oczywisty ten właśnie dzień należy uznać za początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Konsekwencją powyższego musi być uznanie, iż termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał z dniem 13 lipca 2016 r. Natomiast bezspornym jest, że wniosek został złożony w dniu 15 lipca 2016 r. Kolegium wyjaśniło również, że w toku postępowania o przywrócenie terminu Skarżący jednoznacznie stwierdzili (we wniosku z 15 lipca 2016 r.), że o aktualizacji opłaty rocznej dowiedzieli się w dniu 6 lipca 2016 r. Dopiero w 2021 r. w ramach postępowania nieważnościowego Skarżący zaczęli wskazywać, że informacja z urzędu trafiła na adres mailowy firmy, a z treścią e-maila zapoznali się dopiero w dniu 9 lipca 2016 r. Twierdzenia te nie zostały jednak w żaden sposób udowodnione lub choćby uprawdopodobnione poprzez np. przedłożenie wydruku powyższej korespondencji mailowej. Ciężar udowodnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, jak również wykazanie terminowości złożenia wniosku o przywrócenie terminu spoczywał zaś na wnioskodawcach. Ponadto Kolegium wskazało, że dysponuje kopią wezwania do zapłaty kierowanego do wnioskodawców przez Biuro Gospodarki Mieniem Miasta [...] z [...] czerwca 2016 r. wraz z dowodem jego doręczenia w dniu 5 lipca 2016 r. do rąk B. B. Zdaniem SKO, można rozsądnie zakładać, że przesłanie przez BGM Miasta [...] kopii wypowiedzenia z [...] września 2015 r. nastąpiło na skutek inicjatywy Skarżących, w rezultacie otrzymanego wezwania do zapłaty. Trudno bowiem zakładać, że pracownik BGM miałby sam, z własnej inicjatywy wysyłać odpis zawiadomienia o dokonaniu aktualizacji na adres firmy J. B., którym - jak wynika z akt sprawy - organ w toku postępowania aktualizacyjnego nie dysponował. Końcowo SKO wyjaśniło, że treść wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Kolegium z [...] czerwca 2016 r. wskazuje, że Skarżący niezasadnie utożsamiają przesłanie aktualizacji e-mailem z jej doręczeniem wywołującym skutki prawne, niecelowo wykazując sprzeczność takich działań z regulacjami dotyczącymi doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W ocenie Kolegium nie ulega wątpliwości, że przesłanie pisma BGM dotyczącego aktualizacji drogą e-mailową w dniu 6 lipca 2016 r. mogło mieć wyłącznie charakter informacyjny i nastąpiło zapewne na skutek prośby wnioskodawców. Dzień otrzymania korespondencji e-mailowej należy zatem traktować jako dzień powzięcia przez Skarżących informacji o uchybieniu terminu, co z kolei spowodowało otwarcie biegu terminu przewidzianego w art. 58 § 2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, B. B. i J. B., zaskarżyli ww. postanowienie Kolegium w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi II instancji. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ, a mianowicie przyjęcie, iż brak jest możliwości stwierdzenia nieważności decyzji, w przypadku jednoczesnego wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania, podczas gdy przedmiotowy wniosek został doręczony do podmiotu niebędącego stroną postępowania. Dodatkowo Skarżący zarzucili naruszenie art. 153 P.p.s.a., polegające na zignorowaniu przez Organ oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 4 grudnia 2024 r., sygn. lI SA/Rz 1154/24. Skarżący podnieśli, że wypowiedzenie z [...] września 2015 r. trafiło do skrzynki e-mail firmy Skarżącego, która nigdy nie była stroną postępowania. Właścicielami działki są Skarżący, a nie jego firma. Wobec powyższego pismo zostało skierowane do osoby niebędącej stroną postępowania. Skarżący podnieśli również, że przesłanie wiadomości e-mail nie stanowiło skutecznego doręczenia, gdyż żadna ze stron: nie wyraziła zgody na doręczenia elektroniczne; nie wskazała adresu do doręczeń elektronicznych i nie korzystała z elektronicznej skrzynki podawczej. W ocenie Skarżących Organ nie zbadał w ogóle tej okoliczności, co stanowi rażące naruszenie norm dotyczących doręczeń. Organ nie może dowolnie przyjmować, że przesłanie korespondencji na przypadkowy adres e-mail wywołuje skutki procesowe doręczenia w rozumieniu k.p.a. Skarżący podnieśli, że o wiadomości Skarżący dowiedział się w dniu 9 lipca 2016 r., gdy pracownik przekazał mu informację o tym, że "przyszło wypowiedzenie". W ocenie Skarżących, Organ jako datę początkową biegu terminu przyjął datę wiadomości e-mail na dzień 6 lipca 2016 r., co jest błędne. Skarżący podał, że z wiadomością e-mail zapoznał się dopiero w dniu 9 lipca 2016 r. i w tym dniu powziął wiadomość o uchybieniu terminowi, a więc termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu został dochowany, gdyż wniosek został złożony w dniu 15 lipca 2016 r., czyli dzień przed upływem terminu. W ocenie Skarżących również rażąco błędne jest stanowisko Organu, jakoby przesłanie wiadomości e-mail miało charakter "informacyjny" i mogło uruchamiać bieg terminów procesowych. Jeśli doręczenie właściwe nie nastąpiło, a Organ przyznaje, że awiza nie ma, to nie może zastąpić doręczenia faktem przypadkowego wysłania e-maila na nieoficjalny adres, do którego druga strona w ogóle nie miała dostępu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, nie widząc podstaw do uwzględnienia skargi i żądań Strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Kolegium w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo przyjęło, że postanowienie SKO z [...] września 2016r. nie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Stosownie do art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie upłynęło 10 lat od doręczenia postanowienia (w tej sprawie wystąpienia skutku zastępczego doręczenia). W postanowieniu objętym wnioskiem o stwierdzenie nieważności SKO odmówiło przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania jest nieuzasadniona. Kolegium uznało po pierwsze, że podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie przemawiają za zasadnością żądania. Skarżący swoje żądanie przywrócenia terminu oparli na twierdzeniu, że nie otrzymali informacji o wypowiedzeniu i aktualizacji opłat z tytułu wieczystego użytkowania z dnia [...] września 2015r. O tej informacji dowiedzieli się dopiero 6 lipca 2016r. i z uwagi na brak otrzymania informacji nie mieli możliwości zapoznania się z decyzją i wniesienia odwołania w przepisanym terminie. SKO stwierdziło, że powyższe okoliczności nie mogą przemawiać za przywróceniem terminu, ponieważ w aktach sprawy znajdują się dowody trzykrotnego doręczania Skarżącym na ich aktualny adres pisma informującego o spornej aktualizacji. Powyższe stanowisko SKO jest zdaniem Sądu prawidłowe. W aktach sprawy znajdują się dowody trzykrotnego doręczania pisma z [...] września 2015r., informującego o aktualizacji opłaty rocznej. Za każdym razem przesyłki były awizowane i zwrócone do nadawcy. Jednak były kierowane na adres, wskazany przez Skarżących do doręczeń, tożsamy z adresem podanym w skardze. W związku z powyższym prawidłowo SKO podało, że podana we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność, która sprowadza się do braku odebrania awizowanych przesyłek, nie przemawia za uwzględnieniem żądania i przywróceniem terminu. Należy przypomnieć, że w świetle art. 58 § 1 k.p.a. w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o nim tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Ponadto wskazuje się, że przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Przeszkody powodując uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz powinny trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej lub co najmniej w ostatnim dniu tego terminu. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazali okoliczności umożliwiających przywrócenie terminu. SKO prawidłowo zastosowało więc art. 58 § 1 k.p.a. a zarzut rażącego naruszenia prawa jest nieuzasadniony. W postanowieniu z [...] września 2016r. prawidłowo również SKO przyjęło, że Skarżący nie dochowali 7 – dniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżący sami podali, że o informacji o aktualizacji opłat dowiedzieli się w dniu 6 lipca 2016r. Jak słusznie zauważyło Kolegium kopia wezwania do zapłaty kierowanego do wnioskodawców przez Biuro Gospodarki Mieniem Miasta [...] z [...] czerwca 2016 r. została odebrana przez B. B. w dniu 5 lipca 2016 r. Zdaniem Sądu potwierdza to, że o informacji o aktualizacji opłat Skarżący dowiedzieli się najpóźniej w dniu 6 lipca 2016r., jak sami podali we wniosku o przywrócenie terminu. W związku z powyższym wniosek o przywrócenie terminu należało złożyć do 13 lipca 20166r., podczas gdy został złożony 15 lipca 2016r. Prawidłowo więc SKO przyjęło, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 58 § 2 k.p.a. Postanowienie SKO z [...] września 2016r. o odmowie przywrócenia terminu zostało więc wydane w sposób prawidłowy, w zgodzie z brzmieniem art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. Nie zachodziły więc podstawy do stwierdzenia nieważności ww. postanowienia. Przesłanka rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga spełnienia łącznie trzech odrębnych elementów: po pierwsze oczywistości naruszenia prawa, po drugie uwzględnienia charakteru przepisu oraz po trzecie oceny skutków społeczno-gospodarczych decyzji niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności. Z żądną z tych okoliczności nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Prawidłowo więc SKO w zaskarżonym postanowieniu orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia SKO z [...] września 2016r. Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.