II SA/Rz 1191/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2021 r. sprawy ze skargi T. G. i K. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - skargę oddala -

II SA/Rz 1191/20 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (zwany dalej: WINGiK) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2020 r nr [...] orzekającą o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych do danych ujawnionych w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów i budynków obr. [...], dotyczących użytku gruntowego na działce nr 633/7. W podstawie prawnej organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 276 ze zm. – zwanej dalej "Pgik"). Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że w ramach realizacji projektu budowy Systemu Informacji Przestrzennej (SIP), w celu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, Prezydent Miasta przeprowadził w 2018 r. modernizację ewidencji gruntów i budynków, m. in. obrębu [...]. Projekt modernizacji został wyłożony do wglądu, w dniach 3-21 grudnia 2018 r. W odniesieniu do działki nr 633/7 nie zostały zgłoszone żadne uwagi. Informację Prezydenta Miasta o tym, że projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu m.in. [...] stał się operatem ewidencji gruntów i budynków, ogłoszono w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [....] lutego 2019 r., poz. [...]. W piśmie z dnia 12 lutego 2019 r. B. i W. J., M. i P. S., K. i J. W., T. i K. G. oraz A. i M. D. podnieśli zarzuty dotyczące prawidłowości wykazania użytków gruntowych na działce nr 633/7. Ich zdaniem firma prowadząca prace "bezzasadnie zmieniła oznaczenie ich działki na DR - droga". Po uzyskaniu od wykonawcy prac informacji (pismo z dnia 13 marca 2019 r.), że czynności związane ze zmianą oznaczenia klasoużytku "PsIV" na "dr" "zostały wykonane zgodnie z zapisami rozdz. IV OPZ" i przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 393 - zwanego dalej rozporządzeniem), w tym zgodnie z treścią załącznika nr 6 pkt 18 do tego rozporządzenia, Prezydent Miasta decyzją z dnia 22 marca 2019 r. nr [...] orzekł o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych do danych ujawnionych w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów i budynków obr. [...], dotyczących użytku gruntowego na działce nr 633/7. Decyzja ta została uchylona w całości przez WINGiK decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] ponownie orzekł o odrzuceniu zarzutów do danych ujawnionych w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów i budynków. Również i ta decyzja została uchylona w administracyjnym toku instancji mocą decyzji WINGiK z dnia 30 stycznia 2020 r. nr [...] a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu odwoławczego dokonana przez organ I instancji ocena akt i dokumentów w zakresie granic użytku "dr" w działce nr 633/7 była niepełna i pobieżna. Organ bezkrytycznie przyjął opinię wykonawcy modernizacji o sprzeczności ze stanem faktycznym istniejącym na gruncie twierdzeń odwołujących a dotyczących przebiegu granic konturów użytków gruntowych. Opinia ta została wydana na podstawie fotografii i nie została poparta żadnymi pomiarami ani analizą istniejących danych pomiarowych. Według stron granica kontury "dr" nie jest tożsama z granicą działki nr 633/7, a część działki użytkowana jest inaczej. W toku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent wystąpił do wykonawcy modernizacji o ponowną weryfikację użytku gruntowego na w/w działce z uwzględnieniem uwag przedstawionych w decyzji WINGiK (pismo z 7 lutego 2020 r.) Dnia 25 lutego 2020 r. pod identyfikatorem [...], został wpisany do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operat techniczny nazwany "aktualizacja bazy EGiB w ramach projektu "Aktualizacja EGiB, utworzenie i aktualizacja GESUT, BDOT500, cyfryzacja zasobu w Mieście [...] w latach 2017-2018" - korekta danych ewidencyjnych dotyczących przebiegu konturu użytku gruntowego na dz. 633/7 obr. [...] w ramach rękojmi." Ze sprawozdania technicznego dołączonego do tej dokumentacji wynikało, że "wykonano ponowną weryfikację konturów użytków gruntowych w granicach działki ewidencyjnej nr 633/7. Na podstawie przepisów § 68 ust. 5 rozporządzenia, zlikwidowano klasoużytek "Ps III". Skorygowano do stanu faktycznego (linia ogrodzenia) przebieg granicy klasoużytku "Br-PsIII"". W tej sytuacji Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] orzekł o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych do danych ujawnionych w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów i budynków obr. [...], dotyczących użytku gruntowego na działce nr 633/7. Powołując się na § 67 rozporządzenia podał, że użytki gruntowe wykazane w ewidencji dzielą się na grupy: grunty rolne, grunty leśne, grunty zabudowane i zurbanizowane, użytki ekologiczne, grunty pod wodami i tereny różne. W przedmiotowej sprawie wykonawca modernizacji w trakcie prac modernizacyjnych po porównaniu obowiązującej mapy ewidencyjnej z ortofotomapą i przeprowadzonym wywiadzie terenowym na "Mapie weryfikacji konturów użytków gruntowych" (operat [...]) zaliczył działkę nr 633/7 obr. [...] do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych oraz sklasyfikował ją jako tereny komunikacyjne droga "dr". Ze sporządzonej dnia 17 września 2019 r. dokumentacji fotograficznej działki wynika, że stanowi ona drogę wysypaną żwirem, a na poboczach rośnie trawa i rośliny ozdobne przy ogrodzeniach. Dnia 12 lutego 2020 r. dokonano ponownej wizji terenowej działki. W wyniku przeprowadzonych czynności nie zmieniła się klasyfikacja działki. Dokonano tylko korekty granicy użytku "dr" poprzez zlikwidowanie pastwiska trwałego "Ps" oraz zmieniono przebieg granicy terenu rolnego zabudowanego "Br" według stanu faktycznego po linii ogrodzenia trwałego. Organ wskazał, że działka nr 633/7 stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt (pas drogowy). Nie wchodzi w skład działki budowlanej. Stanowi jedyny dojazd do działek nr: 633/3, 633/4, 633/5 633/6 i 631/1. Brama wjazdowa na działkę nr 633/7 uniemożliwia wjazd na działkę osobom postronnym, nie ogranicza natomiast dostępu do drogi publicznej dla właścicieli działki. Wykorzystywana jest również jako parking dla samochodów (o czym w swoich pismach informowali właściciele działki). W ocenie organu wypełnia ona definicję drogi wewnętrznej. Rosnąca na poboczach wysypanej żwirem jezdni roślinność stanowi roślinność w pasie drogowym - zieleń przydrożną i nie może zostać uznana za uprawy rolne. Organ stwierdził zatem, że mając względzie stan faktyczny na gruncie (dokumentacja fotograficzna) i sposób użytkowania działki przez właścicieli, zmiana użytku gruntowego działki na tereny komunikacyjne "dr" jest zasadna i zgodna z przepisami. Odnosząc się zaś do zarzutu B. i W. J., że działka nr 633/7, która stanowi jedyny dojazd do ich gospodarstwa rolnego położonego na działce nr 633/5, gdzie prowadzona jest działalność rolnicza została inaczej sklasyfikowana niż równolegle biegnąca działka nr 632/4 sklasyfikowana jako użytek "Ps" Prezydent podał, że różnica ta wynika ze stanu prawnego w/w działek. Działka nr 633/7 jest wydzielonym pasem gruntu zapewniającym dostęp do drogi publicznej, dla nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkaniowymi i stanowi współwłasność właścicieli działek przyległych. Działki sąsiednie (z wyjątkiem działki nr 633/5) stanowią tereny mieszkaniowe "B". Natomiast działka nr 632/4 wraz z działką nr 632/3 stanowi gospodarstwo rolne i jest pasem gruntu wydzielonym w celu zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla nieruchomości rolnej zabudowanej i kontynuacją dojazdu do działek rolnych i terenów mieszkaniowych jako droga służebna. Od decyzji tej odwołanie złożyli B. i W. J., M. i P. S., A. i M. D. oraz K. i J. W.. Natomiast odrębne odwołanie złożyli T. i K. G.. Odwołujący zarzucili naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 1 pkt 1 Pgik w zw. z § 68 pkt 6 rozporządzenia, zgodnie z poz. 18 pkt 2, ppkt 2 załącznik 6 o zaliczenie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych – poprzez zaliczenie działki 633/7 do użytku gruntowego o oznaczeniu "dr", w sytuacji kiedy wskazany grunt nie stanowi odrębnego pasa gruntu wydzielonego wyłącznie w celu zapewnienia dostępu tej działki do drogi publicznej, co miało wpływ na treść decyzji. Zawnioskowali o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2020 r. nr [...] WINGiK stwierdził, że odwołanie M. S., P. S., K. W. i J. W. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Natomiast wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. WINGiK utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2020 r. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, które prowadzone było na podstawie art. 24a ust. 9 i 10 Pgik. W ocenie organu odwoławczego kwestionowana przez odwołujących decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa, a zebrany materiał dowodowy nie budzi zastrzeżeń. Powołując się na przytoczone przez organ I instancji przepisy rozporządzenia oraz cytując brzmienie Lp. 18 załącznika nr 6 do rozporządzenia podał, że przedmiotowa działka nr 633/7 w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych - stanowi drogę wewnętrzną, o czym świadczą ustalenia dokonane przez organ I instancji. Podał, że działki nr 633/7, wbrew podnoszonym przez odwołujących argumentom, nie można uznać za wchodzącą w skład gospodarstwa rolnego. Pozostaje ona bowiem przedmiotem odrębnej współwłasności w równych częściach (ust. 2 pkt 1). Nadto grunty tej działki nie wchodzą w skład działki budowlanej. Jest to odrębna działka posiadająca numer, granice oraz założoną księgę wieczystą. Organ wyjaśnił także, że z pisma stron z dnia 7 marca 2018 r. skierowanego do WINGiK w innej prowadzonej sprawie – wynika, że wydzielona została wyłącznie w celu zapewnienia dostępu tej działki do drogi publicznej. Na poparcie tego stanowiska organ przytoczył fragmenty tego pisma. Dodatkowo podał, że ze względu na sposób użytkowania (ogrodzenia, krawężniki) na gruntach działki nr 633/7, stosownie do zapisów ust. 3 pkt 1 i pkt 3, oprócz użytku "dr" - wydzielone zostały także inne użytki (PsIII i Br/PsIII). Jak wynika jednak z podanego przez Prezydenta uzasadnienia decyzji, prowadzone jest w tej sprawie odrębne postępowanie administracyjne. Jest to uzasadnione odrębnością unormowań prawnych zawartych w art. 24a ust. 9 i 10 i art. art. 24 Pgk, a także tym, że stosowne dokumenty mogące skutkować ewentualnymi zmianami, zostały wytworzone już po zakończonej modernizacji (operat [...]). Decyzję tę zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie T. i K. G. wnioskując o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa - poprzez zaniechanie przeprowadzenia kompleksowego postępowania dowodowego, w zakresie dokonania analizy pod kątem cech gruntu i innych przesłanek, które decydują o zaliczaniu gruntu do poszczególnych użytków gruntowych, w zakresie działki 633/7, obr. [...], skutkujące nieprawidłowym przyjęciem rodzaju i oznaczenie tego gruntu jako "dr", w sytuacji kiedy wskazany grunt nie stanowi odrębnego pasa gruntu wydzielonego wyłącznie w celu zapewnienia dostępu tej działki do drogi publicznej, co niewątpliwie miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji; art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i zawarcie zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, a jednoznacznie koresponduje z zarzutem braku kompleksowego wyjaśnienia sprawy, w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, co niewątpliwie miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Skarżący podtrzymali podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 20 ust. 1 pkt 1 Pgk w zw. z § 68 pkt 6 rozporządzeniem, zgodnie z poz. 18 pkt 2, ppkt 2 załącznik 6 (do ww. rozporządzenia) o zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych - poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i ograniczenie przez organ prawa skarżących poprzez zaliczenie w zakresie działki 633/7, obr. [...], do użytku gruntowego o oznaczeniu "dr", w sytuacji kiedy wskazany grunt nie stanowi odrębnego pasa gruntu wydzielonego wyłącznie w celu zapewnienia dostępu tej działki do drogi publicznej, co niewątpliwie miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślili, że działka nr 633/7 użytkowana jest jako parking dla samochodów, planowany dojazd do obiektu małej architektury o przeznaczeniu dla czasowego przechowania odpadów (śmietnik) o konstrukcji murowanej. Brak jest fizycznego wydzielenia tej części gruntu jedynie dla celów dojazdu do nieruchomości. Nadto trwałe ogrodzenie - brama wjazdowa, tej części gruntu wprost wskazuje na brak przesłanki "dostępu". Teren gruntu stanowi zamkniętą posesję, jest ogrodzony. Zatem nie nastąpiła przesłanka do oznaczenia działki 633/7 jako grunt "dr". W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o oddalenie skargi, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2020 r. skarżący podtrzymali dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zss4 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374), wobec uznania, ze względu na jej przedmiot, że jej rozpoznanie jest konieczne, a przeprowadzenie rozprawy mogłoby w obecnym stanie epidemii wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących i uwzględniając jednocześnie potrzebę rozstrzygnięcia sprawy w możliwie najkrótszym terminie. Ramy sądowej kontroli działalności administracji wyznaczają przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 365), stanowiącego, że kontrola ta obejmuje badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, a także art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., określającego zakres tej kontroli. Stanowi on, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 P.p.s.a. do ich uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji lub postanowienia, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli legalności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził wyżej wymienionych wad i uchybień. Modernizacja ewidencji gruntów, której dotyczy zaskarżona decyzja, to zgodnie z § 55 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia, 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu. Tryb przeprowadzenia postępowania modernizacyjnego uregulowany został w art. 24 a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010, Nr 193, poz. 1287, ze zm.). Tryb ten obejmuje m. in. wyłożenie do wglądu projektu operatu opisowo-kartograficznego, na okres 15 dni roboczych, w siedzibie starostwa powiatowego (ust. 4), ze stosowną informacją o terminie i miejscu wyłożenia oraz prawo zgłaszania uwag do danych ujawnionych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego przez każdego czyjego interesu prawnego one dotyczą, w okresie wyłożenia projektu do wglądu (ust. 6). Uwagi te rozpatruje upoważniony pracownik organu, rozstrzyga o ich przyjęciu lub odrzuceniu, po czym informuje zgłaszającego uwagi o sposobie rozpatrzenia uwag oraz sporządza wzmiankę o treści zgłoszonych uwag i sposobie ich rozpatrzenia w protokole (ust. 7). Zgodnie z art. 24 a ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne po upływie terminu, o którym mowa w ust. 4, projekt operatu opisowo-kartograficznego staje się operatem ewidencji gruntów i budynków, a informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa. Wówczas też każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji zgłaszać zarzuty do tych danych (art. 24 a ust. 9 cyt. ustawy). W rozpoznawanej sprawie zarzuty złożone przez skarżących i inne osoby dotyczyły wprowadzenia w wyniku modernizacji zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obręb [...] dot. działki nr ewid. 633/7 w zakresie zmiany oznaczenia użytku "Ps IV" na "dr". Skarżący nie zgadzają się z takim zakwalifikowaniem gruntów i wykazują, że jedynie część działki nr 633/7 stanowi szlak drożny utwardzony żwirem, który służy wyłącznie właścicielom jako wjazd do garaży, natomiast pozostała część jest przez właścicieli użytkowana rolniczo. Zagadnienia dotyczące klasyfikacji gruntów zostały unormowane w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 393), zwanym dalej "rozporządzeniem". W myśl § 67 rozporządzenia użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy: grunty rolne, grunty leśne, grunty zabudowane i zurbanizowane, użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R, grunty pod wodami i tereny różne oznaczone symbolem -Tr. Z kolei grunty podział gruntów rolnych określa § 68 ust. 1 rozporządzenia - na: 1) użytki rolne, do których zalicza się: a) grunty orne, oznaczone symbolem - R, b) sady, oznaczone symbolem - S, c) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł, d) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps, e) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem - Br, f) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr, g) grunty pod rowami, oznaczone symbolem - W, h) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, oznaczone symbolem - Lzr, 2) nieużytki, oznaczone symbolem - N. Zgodnie z § 68 ust. 3 rozporządzenia grunty zabudowane i zurbanizowane działa się na: 1) tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem – B; 2) tereny przemysłowe, oznaczone symbolem – Ba; 3) inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem – Bi; 4) zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, oznaczone symbolem – Bp; 5) tereny rekreacyjno – wypoczynkowe, oznaczone symbolem – Bz; 6) użytki kopalne, oznaczone symbolem – K; 7) tereny komunikacyjne, w tym: a) drogi, oznaczone symbolem – dr, b) terenu kolejowe, oznaczone symbolem – Tk, c) inne tereny komunikacyjne, oznaczone symbolem – Ti, d) grunty przeznaczone pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych, oznaczone symbolem – Tp. W rozpoznawanej sprawie działka nr 633/7 wykazana była w ewidencji gruntów przed modernizacją jako stanowiąca współwłasność po 1/5 części A. i M. D., T. i K. G., B. i W. J., M. i P. S. oraz K. i J. W., z powierzchnią 0,0702 ha i oznaczeniem użytków jako: pastwiska trwałe (Ps IV) – 0,0664 ha, pastwiska trwałe (Ps III) – 0,0015 ha, grunty rolne zabudowane (Br – Ps III) – 0,0023 ha. Kryteria zaliczania poszczególnych gruntów do użytków gruntowych precyzuje załącznik nr 6 do rozporządzenia. Według tego załącznika do pastwisk trwałych (Ps) zalicza się grunty pokryte podobną jak na łąkach roślinnością, na których z reguły wypasane są zwierzęta gospodarskie, a w rejonach górskich hale i połoniny, które z zasady nie są koszone, lecz na których wypasane są zwierzęta gospodarskie, w tym grunty zajęte pod urządzenia wspomagające hodowlę zwierząt gospodarskich, takie jak wiaty oraz kojce dla tych zwierząt, położone poza działką siedliskową. Do gruntów rolnych zabudowanych (Br) zalicza się natomiast grunty zajęte pod: 1) budynki przeznaczone do produkcji rolniczej, nie wyłączając produkcji rybnej, w szczególności: spichlerze, przechowalnie owoców i warzyw, stodoły, budynki inwentarskie, budynki na sprzęt rolniczy, magazyny i sortownie ryb, wylęgarnie ryb, podchowalnie ryb, wędzarnie, przetwórnie, chłodnie, a także budowle i urządzenia rolnicze, w szczególności: zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego, a także instalacje służące do otrzymywania biogazu rolniczego, place składowe, place postojowe i manewrowe dla maszyn rolniczych; 2) budynki przeznaczone do przetwórstwa rolno-spożywczego, z wyłączeniem gruntów zajętych pod przemysłowe zakłady przetwórstwa rolniczego bazujących na surowcach pochodzących spoza gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodzą te budynki; 3) budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia, takie jak: komórki, garaże, szopy, kotłownie, podwórza, śmietniki, składowiska odpadów, jeżeli z gruntami, budynkami, budowlami lub urządzeniami, o których mowa w pkt 1 i 2, tworzą zorganizowaną całość gospodarczą i są położone w tej samej miejscowości lub w bezpośrednim sąsiedztwie w miejscowości sąsiedniej. 1. Do gruntów rolnych zabudowanych zalicza się także: 1) grunty położone między budynkami i urządzeniami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tych budynków i urządzeń, i niewykorzystywane na inny cel, który uzasadniałby zaliczenie ich do innej grupy użytków' gruntowych, w tym zajęte pod rabaty, kwietniki, warzywniki; 1) grunty zajęte pod budynki, budowle i urządzenia, o których mowa w ust. 1, niewykorzystywane obecnie do produkcji rolniczej, jeżeli grunty te nie zostały wyłączone z produkcji rolnej w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161). W przypadku gdy w skład siedliska usytuowanego na gruncie rolnym wchodzi wyłącznie budynek mieszkalny i urządzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 3, to grunt w granicach tego siedliska zalicza się do gruntów rolnych zabudowanych, jeżeli z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z decyzji o warunkach zabudowy wydanej w związku z budową tego budynku wynika, że przeznaczony jest tylko pod zabudowę zagrodową, albo też z projektu budowlanego stanowiącego załącznik do ważnego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy upoważniającego do rozpoczęcia budowy wynika, że na gruncie tym mogą być budowane budynki i urządzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2. Z kolei wg Lp. 18 załącznika do rozporządzenia do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068). 1. Do użytku gruntowego o nazwie "drogi" nie zalicza się gruntów w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych, jeżeli: 1) wchodzą w skład gospodarstwa rolnego lub leśnego; 1) wchodzą w skład działki budowlanej, która nie jest osiedlem mieszkaniowym, dworcem kolejowym lub dworcem komunikacji autobusowej albo też nie jest odrębnym pasem gruntu wydzielonym wyłącznie w celu zapewnienia dostępu tej działki do drogi publicznej. 1. Grunty w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych niezaliczone do użytku gruntowego "drogi" włącza się do: 1) przyległego użytku rolnego, jeżeli wchodzą w skład gospodarstwa rolnego; 1) użytku "las", jeżeli wchodzą w skład gospodarstwa leśnego; 2) odpowiedniego użytku z grupy użytków zurbanizowanych i zabudowanych, jeżeli wchodzą w skład działki budowlanej. Z inicjatywy m.in. skarżących ujawnione w ewidencji dane dotyczące klasyfikacji gleboznawczej zostały poddane weryfikacji na skutek ich zarzutów złożonych w postępowaniu modernizacyjnym. Po uprzednim wykonaniu prac modernizacyjnych (porównanie mapy ewidencyjnej z ortofotomapą oraz wywiad terenowy – operat [...]) wykonawca modernizacji zaliczył dz. 633/7 do gruntów zabudowanych oraz sklasyfikował ją jako droga "dr" (sporządził także szczegółową dokumentację fotograficzną). W dniu 12 lutego 2020 r. dokonał ponownej wizji terenowej działki. W wyniku przeprowadzonych czynności nie zmienił klasyfikacji działki. Dokonał tylko korekty granicy użytku "dr" poprzez zlikwidowanie pastwiska trwałego "Ps" oraz zmienił przebieg granicy terenu rolnego zabudowanego "Br" według stanu faktycznego po linii ogrodzenia trwałego. Jak podkreślają organy działka nr 633/7 stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt (pas drogowy). Nie wchodzi w skład działki budowlanej. Stanowi jedyny dojazd do działek nr: 633/3, 633/4, 633/5, 633/6 i 631/1. Brama wjazdowa na działkę nr 633/7 uniemożliwia wjazd na działkę osobom postronnym, nie ogranicza natomiast dostępu do drogi publicznej dla właścicieli działki. Wykorzystywana jest również jako parking dla samochodów, o czym w swoich pismach informowali właściciele działki. Spełnia więc definicję drogi wewnętrznej. Rosnąca na poboczach wysypanej żwirem jezdni roślinność stanowi roślinność w pasie drogowym – zieleń przydrożną, nie może zostać uznana jako uprawy rolne. Mając zatem na względzie stan faktyczny na gruncie (dokumentacja fotograficzna), sposób użytkowania działki przez właścicieli, zmiana użytku gruntowego działki na tereny komunikacyjne "dr" jest w ocenie organów zasadna i zgodna z przepisami. W ocenie Sądu takie stanowisko organów jest słuszne i prawidłowo umotywowane, natomiast uwzględnieniu stanowiska skarżących sprzeciwiają się przepisy, w szczególności załącznik nr 6 do rozporządzenia szczegółowo określający jakie grunty mogą być uznane w klasyfikacji za pastwiska, a jakie stanowią użytki gruntowe nazywane "drogami". Fakt, że działka nr 633/7 stanowi na przeważającej części szlak drożny wysypany żwirem, a przy granicach – na poboczach wąski pas zieleni – jest niezaprzeczalny, potwierdzony dokumentacją fotograficzną i ortofotomapą, które pokazują taki właśnie stan rzeczy (k. 217, k. 249 – 263 akt administracyjnych). Te okoliczności uniemożliwiają podważenie prawidłowości rozstrzygnięć organów I i II instancji. Nie mogły odnieść też zamierzonego rezultatu zarzuty skargi dotyczące naruszeń postępowania, w tym wadliwości postępowania dowodowego. Jego ocena, zdaniem Sądu, została przeprowadzona prawidłowo i szeroko omówiona w uzasadnieniach podjętych decyzji. Szczególne znaczenie mają tu dowody z dokumentacji fotograficznej, pozwalające na bezpośrednią weryfikację twierdzeń stron. Nie są też zasadne twierdzenia skarżących dotyczące wyłączenia spod klasyfikacji jako drogi wewnętrzne "gruntów zajętych pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości", jako że grunt pod drogą dojazdową i poboczem stanowi odrębną działkę ewidencyjną. Wbrew twierdzeniom skargi organ odniósł się zresztą w zaskarżonej decyzji do kwestii braku możliwości ew. wyłączenia spod klasyfikacji użytku gruntowego jako droga zgodnie z Lp. 18 ust. 2 i 3 załącznika nr 6 przytoczonego powyżej. Z wszystkich tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.