III SA/Łd 289/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku MS o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi MS na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych ujawnionych operacie opisowo – kartograficznym powstałym w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. ab/

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu odwołania MS od decyzji Starosty [...] z dnia [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych ujawnionych operacie opisowo – kartograficznym powstałym w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja wraz z pouczeniem o terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia została doręczona skarżącej w dniu 21 grudnia 2020 r. W dniu 22 stycznia 2021 r. (data nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] W skardze skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad ciężko chorym, niepełnosprawnym ojcem, do którego musiała codziennie dojeżdżać i sprawować nad nim opiekę. Roztargnienie i nadmiar obowiązków spowodował, że umknął jej uwadze termin do złożenia skargi. Skargę złożyła jeden dzień po upływie ustawowego terminu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o odrzucenie skargi, z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia lub jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkuje odmową przywrócenia uchybionego terminu. W niniejszej sprawie skarżąca składając przedmiotowy wniosek dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. oraz dokonała uchybionej czynności, tj. złożyła skargę. Nie uprawdopodobniła natomiast braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie natomiast z dyspozycją cyt. art. 86 § 1 p.p.s.a. warunkiem sine qua non przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie, że strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. W orzecznictwie niejednokrotnie podkreśla się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt I OZ 465/10). Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Zatem, przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1998 roku, sygn. akt IV SA 1153/96 (LEX nr 45637) brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Podkreślenia więc wymaga, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy poprzez wskazanie konkretnych faktów. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski, Wyd. C.H.Beck, Wydanie 3, Warszawa 2000, s. 291). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] wraz z prawidłowym pouczeniem została doręczona skarżącej w dniu 21 grudnia 2020 r. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg od dnia 22 grudnia 2020 r., a upływał w dniu 20 stycznia 2021 r. (środa). W zakreślonym terminie skarżąca nie złożyła skargi, uczyniła to dopiero w dniu 22 stycznia 2021 r. (data nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej), a więc po upływie terminu do jej wniesienia. Skarżąca nie kwestionuje powyższych ustaleń faktycznych, wskazuje natomiast, że uchybienie terminu do złożenia skargi nastąpiło z powodu opieki nad ciężko chorym, niepełnosprawnym ojcem, do którego musiała codziennie dojeżdżać i sprawować nad nim opiekę. Roztargnienie i nadmiar obowiązków związany z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem spowodowały, że umknął jej termin do złożenia skargi. Zdaniem Sądu przedstawione powyżej okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi i nie uzasadniają jego przywrócenia. Skarżąca nie wykazała aby na przeszkodzie do złożenia w terminie skargi stanęły nagłe, niespodziewane i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo ogromnych starań nie udało się usunąć. Należy podkreślić, nawiązując do utrwalonych poglądów doktryny i judykatury, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, a jedyną możliwością jego przywrócenia jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że dokonanie czynności procesowej w terminie, nie było możliwe z powodu obiektywnej przeszkody, której przy zachowaniu należytej staranności nie dało się ominąć. Oznacza to, że strona mimo starań nie mogła dokonać czynności w terminie. Strona zatem musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Termin może być przywrócony tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2008 r., Sygn. akt II OZ 712/08, LEX 493641). W świetle przedstawionych powyżej rozważań, należy zatem stwierdzić, że okoliczności wskazane przez skarżącą nie świadczą o zachowaniu wymogu należytej staranności w dbałości o swoje ważne życiowo sprawy, zaś uchybienie terminu nie było wynikiem przeszkody od niej niezależnej, której nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu, który potwierdzałby okoliczność, że ojciec jest osobą ciężko chorą i niepełnosprawną, a konieczność zapewniania opieki miała charakter nagły i nieplanowany, którego nie była w stanie przewidzieć. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. AB/