II SA/Rz 1077/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku I. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia [...]czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości postanawia odmówić przywrócenia termin do wniesienia skargi

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę I. P. Z ustaleń Sądu wynikało, że Skarżąca złożyła skargę przedwcześnie, zanim doręczono jej postanowienie wydane w przedmiocie uzupełnienia decyzji, o które się zwróciła. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Skarżąca podniosła że nie miała świadomości, że działała przedwcześnie. Powołała się na zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa a także sformułowała postulat nie obarczania strony postępowania błędami i uchybieniami organu oraz wyrównania pozycji organu i obywatela. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W świetle unormowań art. 87 oraz art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; (2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; (3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; (4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; (5) powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego (art. 86 §2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie Skarżąca dopełniła wymogów formalnych do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek został złożony z zachowaniem terminu, który rozpoczął bieg od daty doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, dołączono skargę i wymaganą ilość odpisów, jednak wskazane przez Skarżącą okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, przez co wniosek nie mógł zostać pozytywnie rozpoznany. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...]została doręczona ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 16 czerwca 2016 r. Pismem z dnia 27 czerwca 2016 r. Skarżąca zwróciła się o uzupełnienie decyzji oraz o jej wyjaśnienie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] Wojewoda [....]w punkcie 1 działając na podstawie art. 111 § 1b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a.") odmówił uzupełnienia decyzji, w punkcie drugim na podstawie art. 113 § 2 K.p.a. zawarł wyjaśnienia. Jednocześnie pouczył Skarżącą, że zgodnie z art. 111 § 2 K.p.a. 30- dniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem Wojewody [...] na decyzję Wojewody z dnia [...]czerwca 2016 r. Nr [...] biegnie od dnia doręczenia niniejszego postanowienia, na podstawie zaś art. 113 § 3 K.p.a., że służy stronie prawo do złożenia zażalenia za pośrednictwem Wojewody do Ministra Infrastruktury i Budownictwa w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Postanowienie doręczono Skarżącej w dniu 13 lipca 2016 r. W świetle powyższego skarga I. P. na decyzje Wojewody z dnia [...] czerwca 2016 r. złożona w dniu 11 lipca 2016 r. jest przedwczesna. Uchybienia terminu do jej wniesienia nie usprawiedliwia wniesione w dniu 15 lipca 2016 r. zażalenie. Wyraźnie wskazała w nim organ, do którego jest kierowana – Ministra Infrastruktury i Budownictwa za pośrednictwem Wojewody, jak również przedmiot - postanowienie z dnia 11 lipca 2016 r. Nie zmienia powyższego fakt, że w treści tego zażalenia zwarła również argumenty dotyczące decyzji z dnia [....] czerwca 2016 r. Skarżąca nie zgadzając się z tą decyzją składała wszelkie możliwe środki zaskarżenia, co nie oznacza, że przedmiotem każdego była ta decyzja. Korzystając z przewidzianych prawem środków powinna liczyć się z obowiązkiem dochowania poszczególnych wymogów przypisanych odrębnie do każdego z nich. Nie można również podzielić zarzutu nierównorzędnej pozycji strony i organu. Organy należycie wywiązały się z obowiązku informowania strony o przysługujących prawach czego dopełnieniem były prawidłowo wskazane przepisy, na podstawie których Skarżąca otrzymała niezbędne informacje do prawidłowego postępowania. W ocenie Sądu aktualnie podnoszone argumenty na tle przedstawionych faktów jawią się jako nieuzasadniona próba usprawiedliwienia uchybienia terminu do wniesienia skargi.